Eric Hoekstra, haas te Leeuwarden: Heimwee naar Charlie

Heimwee naar Charlie

Al die mensen die satire haten! Maar die de straat opgingen om te demonstreren met een bordje “Ik ben Charlie”. Waarom?

Ik heb ook zo’n bordje, maar daar staat op: “Mijn naam is Haas”. Je weet maar nooit of zo’n terrorist het leest.

Zo’n terrorist krijgt meestal een bordje met een nummer voor arrestanten erop. Dat nummer is een geheime code. Het betekent “Mijn naam is Ezel.”

Denk ook eens aan al die mensen met heimwee naar de Tweede Wereldoordlog. Niet omdat ze van geweld houden. Maar ze houden van saamhorigheid! De saamhorigheid van goede mensen die het onder elkaar eens zijn. En ook de slechte mensen zijn saamhorig in oorlogstijd, of het nu Nazi’s of Moslimterroristen zijn. Zwart-wit is zo aantrekkelijk!

In de oorlog zijn goed en kwaad kristalhelder. Dat schept duidelijkheid. En duidelijkheid schept saamhorigheid. Charlie schept ook duidelijkheid. Het is kristalnachthelder wie goed is en wie verkeerd is.

Want afgezien van Charlie zijn wij tot op het bot verdeeld. Voor of tegen immigratie. Voor of tegen Europa. In Frankrijk mocht het Front National (dik 20% van de Fransen) niet meedoen aan de rouwstoet voor Charlie: zelfs toen nog verdeeldheid. Voor of tegen abortus. Voor of tegen Onno Hoes. Huntelaar of Van Persie? Nee, verdeeldheid heerst alom.

Dan is zo’n Charlie wel fijn als een gelegenheid om de rijen te sluiten en het eindelijk met elkaar eens te zijn. Straks op 18 maart zijn er weer verkiezingen in Nederland. Naar verwachting krijgt de grootste partij nog geen kwart van alle stemmen. Om van de talloze splinterpartijtjes maar te zwijgen.

Konden we maar op Charlie stemmen.

Eric Hoekstra, haas te Leeuwarden