Garantiefonds SGR laat astma- en patiëntenvereniging in kou staan

(tekst: ingezonden)

Stel,

U heeft al jaren astma en COPD en u besluit om lid te worden van de astma- patiëntenvereniging.

Na verloop van tijd voelt u zich daar goed thuis en u staat er voor open om de mensen van de vereniging fysiek te ondersteunen.

U wordt lid van het bestuur en u heeft, in eendrachtige samenwerking, er door gekregen dat de mensen met chronische longproblemen weer op vakantie kunnen.

U vormt een groepje onbetaalde vrijwilligers, die allerhande ondersteuning bieden tijdens de reis en die er vooral op letten dat de plaatsen die bezocht worden, zoveel mogelijk, rookvrij zijn.
Dat was nodig, in het nabije verleden.

Uw medereizigers zijn u dankbaar voor die werkzaamheden en voor al het andere werk dat u voor de vereniging verricht.

Na 25 jaren wordt u zelfs verrast met een lintje, namens onze Koningin.

Als lid in de orde van Oranje Nassau gaat u vol trots verder, maar toch komt er een enorme tegenvaller als de Astmapatiëntenvereniging de benodigde gelden voor de reisonkosten van de begeleiding niet meer wil opbrengen.

U zult een grote groep moeten teleurstellen. Er zullen geen vervolg vakanties met begeleiding meer komen, tenzij………., tenzij u zelf een stichting opricht en dat doet u!

Samen met nog enkele enthousiasten richt u de stichting Zonzoekersreizen Voor Complexe Luchtweggehandicapten op.(stichting ZVCL)

Veel leden van de Astmapatiëntenvereniging worden direct donateur van de nieuwe stichting en de reizen kunnen voortaan, onder de nieuwe naam, gewoon voortgang vinden.
Er worden subsidies aangevraagd om de meereizende, onbetaalde, vrijwilligers hun reiskosten te vergoeden en die subsidies komen er.

Na een aantal jaren heeft u de subsidies niet meer nodig. De benodigde gelden komen nu uit donaties en worden verkregen via inkomsten uit deelnames aan braderieën.

Dat is niet altijd gemakkelijk en met een opkomende crisis lopen de inkomsten flink terug, maar u weet het te redden, u heeft gelukkig een potje onvoorzien weten op te bouwen.

Op advies van een advocaat verandert u de naam van uw stichting in: Zorgbegeleiding, Vakanties en activiteiten voor Chronisch zieken, Lichamelijk gehandicapten en hulpbehoevende ouderen.
Juist omdat de stichting niet op een reisbureau wilde lijken, maar op een hulporganisatie, werd de naamsverandering doorgevoerd. Zo verkreeg de stichting de ANBI-status(Algemeen Nut Beogende Instelling).

U gaat nog steeds met uw onbetaalde vrijwilligers als begeleiders mee op vakantie, met mensen met allerlei ziektes, maar ook met mensen die alleen zijn, of alleengaanden, evenals mensen die niet alleen willen, of durven te reizen.
Zij waarderen u en de overige vrijwilligers enorm.
Dat blijkt vaak uit hun brieven en bedankjes na de reis en u put daar nieuwe moed uit.

Op een kwade dag staat u vlak voor een reis naar Turkije.
Het vertrek, per vliegtuig, is nog maar twee dagen te gaan. Dan komt er een vreselijk bericht op tv.
OAD is failliet.

Dat is een geweldige schok, want ook u heeft voor de groep(34 personen met begeleiding)geboekt bij OAD.
U boekte altijd voor de groep bij een legitieme reisorganisatie, zodat u altijd een beroep op hun ondersteuning kon doen, wanneer zich onderweg een probleem zou voordoen. U bemiddelde bij het reizen, maar u was GEEN reisorganisatie. U reisde MET een herkende reisorganisatie.

Nu was er behoorlijk paniek. OAD zou de groep niet meer vervoeren en begeleiden en het was maar de vraag of het hotel in Turkije de groep wel zou toelaten.

U speelt met de gedachte alles af te blazen. De mensen zouden dan niet op vakantie kunnen en ze moesten dan maar afwachten of ze hun geld wel zouden terugkrijgen.

U neemt een razendsnel besluit.

U boekt voor de hele groep bij Corendon. Nu kan de groep toch weg.
Het geld voor deze nieuwe boeking, ruim 17.000 euro, haalt u, na ruggespraak met de penningmeester, uit het potje onvoorzien.
U hoopt en verwacht het geld, op termijn, terug te krijgen van het SGR, (Stichting Garantiefonds Reizen).

Tijdens de reis krijgt u uitzonderlijk veel complimenten van de reizigers, voor wie u de vakantie gered heeft.
Tevreden komt u weer thuis.
Dan volgt de afwikkeling.
De SGR geeft niet thuis. Ze betalen niet en uw stichting houdt een schadepost over van ruim 17.000 euro
Als reden geeft de SGR op, dat ze uw stichting zien als een reisorganisatie!!!!!!
U weet wel beter en alle andere mensen om u heen weten dat ook, maar de SGR wil niet bewegen.

Stel dat het u zou overkomen. Wat zou u doen?

Ik kan wel stellen dat het moeilijk is nu nog de motivatie op te brengen om gewoon door te gaan, maar ik doe het toch. Ik weet dat veel mensen met wat hulp, toch nog graag op vakantie willen en dat ze het zonder hulp achterwege zouden moeten laten. Als ik lid van de SGR was, zou ik niet langer willen uitstellen, om nog eens te kijken naar deze situatie en welke rechtvaardiging er werkelijk is, om zo hard op te treden tegen een vrijwilligersorganisatie, met ANBI status.

Met vriendelijke groet,

Mevrouw A.M. van Dasselaar-Peters

Leeuwarden