Sytze Faber: Onder Rutte is ons land een sneu, verantwoordelijkheidsmijdend land geworden

Foto: HCL

(tekst Sytze Faber in het Friesch Dagblad en op Facebook)

Contrapunt

Sytze Faber

Een verantwoordelijkheidsmijdend land

Nederland stoot in Europa de meeste stikstof uit. Vier keer meer dan het Europese gemiddelde. Nog een bedenkelijk koploperschap: ons land is in de NAVO de grootste wanbetaler en beterschap is niet in zicht. Onder de kabinetten Rutte is ons land een sneu, verantwoordelijkheidsmijdend land geworden, dat zich het liefst rijk rekent met het vooruit schuiven van problemen. Het motto ‘Na ons de zonvloed’ dekt sinds de komst van premier Rutte in 2010 de Haagse lading.

Rutte I fungeerde als kraamkamer voor het op drijfzand gebaseerde Programma Aanpassing Stikstof (PAS). De toenmalige PAS- kraamheren op Economische Zaken, staatssecretaris Henk Bleker en minister Maxime Verhagen, riepen bij de massademonstraties op het Haagse Malieveld het huidige kabinet op hoge toon toe de mede door hen zelf veroorzaakte stikstofcrisis snel op te lossen. Hoe ongeloofwaardig wil je het hebben?

Rutte III wordt trouwens wel erg in beslag genomen door het opruimen van rommelerfenissen van Rutte I en II. Het tweede riep de vermeende participatiesamenleving tot aanzijn. De redzame burger werd de nieuwe held. In zijn naam werden verzorgingshuizen en sociale werkplaatsen in snel tempo afgebroken, werd er zwaar bezuinigd op buurthuizen, jeugdwerk en psychiatrische begeleiding. Het leidde tot verwaarlozing en mensonwaardig gezeul bij hulpeloze ouderen, tot een toename van daklozen en van incidenten rond verwarde mensen, die nogal eens, zoals onlangs in een Groninger bioscoop, onpeilbaar leed veroorzaken.

Dankzij de naargeestige maatschappelijke gevolgen van de vermeende participatiesamenleving kreeg de politie steeds meer op haar bordje. Daar kwam nog bij dat het eindelijk tot de politiek doordrong dat in ons land de drugsmaffia druk bezig is de bovenwereld te penetreren. Dat vergt ook veel politiecapaciteit. Net als defensie is politie in Den Haag echter een restpost. Er is nauwelijks kijk op uitbreiding van de politiesterkte binnen afzienbare tijd. Daardoor zal er van politie op straat nog (veel) minder te merken zijn dan nu al het geval is. Bij het geweld van trekkers, hoogwerkers en shovels viel het wat weg, maar ook de burgemeesters luidden dezer dagen de alarmbel: we koersen (ook nog eens) af op een veiligheidscrisis.

Wegsterven
In de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk is het algemeen belang in belangrijke mate verworden tot het eigenbelang van president Trump en premier Johnson, met alle bedrog, leugenachtigheid en grootspraak van dien. Daar is bij ons geen sprake van, met dank aan ons kiesstelsel en het daarmee gepaard gaande veelpartijendom. Dat dempt namelijk de polarisatie en stimuleert het streven naar consensus. Die consensuscultuur kan echter gevaarlijk doorschieten door een doel in zichzelf te worden. Dan is pappen en nathouden het parool en het mijden van verantwoordelijkheid een vluchtweg.

Niemand haalde het 75 jaar geleden in zijn hersens om voor te stellen Hitlers Nederlandse Oostfrontstrijders in de Sowjet-Unie te lasten berechten omdat ze daar hun misdaden hadden te begaan. Nu is Rutte III dwangmatig in de weer Nederlandse jihadstrijders te laten vonnissen in het anarchistische en corrupte Irak. Dat is immers wel zo gemakkelijk. Irak moet daar terecht niet van hebben. Door het Haagse gehannes neemt de kans sterk toe dat de betreffende jihadterroristen desgewenst weer snel aan de slag kunnen.
En passant wil de regeringscoalitie Nederlandse zuigelingen, peuters en kleuters van de foute ouders het liefst aan de leeuwen laten. Alles wordt in het werk gesteld om te voorkomen dat ze ons land binnenkomen.

Een treurige bijvangst van de consensusmanie en daarbij horende verantwoordelijkheidsvlucht van Rutte III is het wegsterven van idealisme en ethische noties. Zijn er nog gelovigen in het betere ik van mensen in de zaal?

foto: Historisch Centrum Leeuwarden