Lieve wethouder Thea Koster, wij houden het vertrouwen dat u daadwerkelijk en serieus aan de slag gaat met onze hartenwensen

12 oktober 2015 Actueel

(tekst: ingezonden)

Lieve wethouder Thea Koster,

Wat fijn van u dat u zich zo direct naar ons toe uitspreekt! U hebt niet de gemakkelijkste baan, zo lijkt ons. En eigenlijk hebben we best ook wel ’n beetje medelijden met u, we bedoelen, dat u dus eigenlijk niks voor elkaar krijgt. U bewijst maar weer eens: grote mensen politiek is vooral een kwestie van veel beloven en mooi weer spelen.

Vraagje: er vroeger nooit aan gedacht een opleiding aan de toneelschool te doen? U zou een goede leerling zijn geweest, zeker weten!

Maar intussen hebt u ons kinderen wel mooi in het ootje genomen. Daar zijn we niet blij mee!

Op school leren wij namelijk dat je altijd eerlijk moet zijn, dat je daarmee ook respect verdient van de mensen om je heen. Het eerlijke verhaal, ja, om dat te vertellen, daar hebt u al wel vaker moeite mee gehad. Laatst nog, met de invoering van de blauwe zone in de wijk Huizum-West. De woordvoerders van het wijkcomité durfden u in het openbaar vanwege de genoten behandeling “TRUT” te noemen. Toe maar! Wij mogen van de juffen en de meesters niet zulke woorden in de mond te nemen. Dat is onbeschaafd. Maar er moet wel heel wat aan de hand zijn, als volwassenen het zich permitteren om zich zo te uiten. Wij horen het u al zeggen: stank voor dank. En zo is het maar net! Misschien helpt het als u ook deze mensen het verhaal doet, wat u ons hebt gepresenteerd.

Maar goed, wij zullen u niet voor het hoofd stoten, want wij willen gewoon net zo’n mooie en veilig gemaakte weg als bijvoorbeeld de Julianalaan, om van de Haak om Leeuwarden maar niet spreken.

O.k., dat kost natuurlijk best wel wat, maar kom, er is vast wel een of ander nog goed gevuld potje, waarover u kunt beschikken. U hebt alvast wel 20.000 Euro kunnen sparen door het niet doorgaan van de verbouwing en uitbreiding van de Joodse School en o ja, ook al 2 of 3 keer de extra huur vandien. Komen wij zo maar op een bedrag van 40.000 Euro. Nou, daar kan je wat mee en moet het, dan leggen wij een jaar lang ons gezamenlijke zakgeld op tafel! Wij weten ook van beloven, namelijk.

En wat wij ook weten is dat u van alle wethouders de beste bent bent in linten knippen en zaklopen.

Juist, als u er in slaagt die door ons gevraagde veilige oversteek te realiseren, dan kunt u uw favoriete bestuurlijke hobby’s nog weer eens overtuigend etaleren. Wij doen graag mee (hinkelen mag ook hoor, maar u bent gewaarschuwd, op hoge hakken gaat dat niet)!

Mocht het overigens zo zijn, dat u zelf niet zou kunnen, dan is het prima om te weten dat u van die behulpzame collega’s hebt, zoals onze burgemeester of kom, wat is zijn naam ook al weer, die wethouder van ‘1000 banen erbij’: dat moet u toch een gerust gevoel geven en waar is waar, op z’n tijd kunnen we allemaal wel een steuntje in de rug gebruiken.

Onze hoofdmeester Meile is er een, die vindt dat je mensen niet mag plagen of pesten. Doen wij verder ook niet. Dat ondanks het feit, dat wij er wel degelijk van op de hoogte zijn, jeugdig als we mogen zijn, dat er over onze rug een spelletje wordt gespeeld! Daarvoor nemen wij u allereerst even terug mee het verleden in (politici willen, zeg maar, nog wel eens vergeetachtig zijn, vooral als dat ze uitkomt).

In 2009 stond hoofdmeester Meile met de leerlingen van dat moment ook al bij de wethouder op de stoep om te klagen over de volstrekt verkeersonveilige situatie op het Jacobijnerkerkhof. Ook toen was er sprake van een aanrijding, zonder verder erg uiteindelijk. Oh ja, de betreffende wethouder was Gerrit Krol, die, wat leuk, u als mede CDA–coryfee (wat ’n moeilijk woord!) indertijd nog heeft getrouwd. Hartstikke romantisch hoor. Treft u hem nog wel eens? En adviseert hij u dan ook nog over al die moeilijke kwesties, waar u als gevierd grootstedelijk bestuurder mee wordt geconfronteerd?

Maar dat terzijde. Wat wij veel belangrijker vinden, is dat er toen niets, maar dan ook niets aan de hele situatie is veranderd. Erger nog, tot op de dag van vandaag moeten wij daar nog steeds op de openbare weg spelen, hebben geen echt speelveld (Bah!, dat ligt altijd vol met hondenkeutels of is een moeras), kortom, het is het na alle bijna-ongelukken wachten op het eerste echte en ernstige ongeval, oppasouders aanwezig of niet.

Wat er nu aan de hand is, is eigenlijk een goedkope herhaling van zetten. Tot in het oneindige?

Nee toch hopelijk?

Want wat u ons, de leerkrachten, ouders en buurtbewoners vorig jaar plechtig hebt beloofd ten overstaan van de gemeenteraad (neen, niet de kinderraad, maar de echte, grote mensen gemeenteraad) is dat de dependance van onze school ingaande 2018 gesloten wordt (kunt u er desgewenst gelijk ook mooi en gemakkelijk een sticker van KH2018-projekt op plakken) en dat wij, zoals dat bij Jenaplan onderwijs hoort, weer onder een dak komen. Ja, wij willen met z’n allen weer naar onze basis-stam aan de Sint-Anthonystraat! Ook al kunnen we daar niet over een fatsoenlijk gymnastieklokaal beschikken. Apenkooi spelen we dan maar gewoon buiten, geeft, hoe en wat dan ook, fijn reuring in de binnenstad. En dat wilt u stiekem toch? Niet jokken hoor! U hebt het zelf gezegd in de gemeenteraad!

Lieve wethouder Thea, wat hier verder ook van is, u houdt wat betreft onze verhuizing naar de hoofdlocatie toch wel woord, hè? Afspraak is afspraak!

Ach en weet u, u hebt ook wel gelijk als het gaat om onze ouders. Want die willen ons per se vanuit de Zuidlanden, Zuiderburen of hoe die goudkust – buitenwijken van Leeuwarden verder ook mogen heten, met de auto naar school brengen, die wel helemaal in de drukke binnenstad ligt! Snapt u dat nou? Wij gaan eigenlijk veel liever naar een school in de buurt, veel leuker, want daar zitten onze vriendjes en vriendinnen en het geeft ook nog eens veel minder gedoe. Hebt u zelf eigenlijk toch ook wel bedacht, of niet soms?

Wat wij maar willen zeggen, wij willen vooral geen speelbal worden voor de ambities van wie dan ook, is het u niet, ook niet van die van de schoolleiding, laat staan onze eigen ouders!

Aan stoer praat hebben we niks meer, hoe smadelijk dat overigens kan aflopen, weet uw collega Harry v.d. Molen (ook al van – toeval? – CDA-huize), die, verstoorde verhoudingen tot gevolg, pijnlijk excuses moest aanbieden, toen hij recent een veel te voortijdige en te grote mond richting het wijkcomité Schieringen opzette!

Maar nee, we maken ons zorgen om niets, want zoiets overkomt u niet als geroutineerde kracht (en anders is er toch wel de een of andere onvolprezen ambtelijke pr-fluisteraar in de buurt om u bijtijds in de goede richting te sturen?).

En ja, positief als we tot slot vooral willen blijven: ondanks alles houden wij het vertrouwen dat u daadwerkelijk en serieus aan de slag gaat met onze hartenwensen. In dat geval staat er, voor u, van ons, een hele grote bos rozen klaar ;-). Afgesproken?!

Uw kinderen (of zo) van de Jena -VAN- plan basisschool de Oldenije

+++++++++++++++++++

Kinderen van Oldenije, het leven van een wethouder gaat niet over rozen

Gepubliceerd op 12 oktober 2015, Categorie: Actueel, (0) reactie

‘Beste kinderen van basisschool Oldenije. Ik moet het maar meteen bekennen: We gaan het niet doen. Met welk plan voor een veilige schoolroute jullie straks bij mij komen aanzetten, het zal allemaal best, maar we gaan het niet uitvoeren. Ik zal jullie proberen uit te leggen waarom dit zo is. Toen ik nog raadslid was heb ik wel eens gezegd: “We gaan luisteren naar de burger”, en ook, ”we zeggen tegen de burger dat wij er voor gaan zorgen dat uw plan wordt uitgevoerd”. Nu ik wethouder ben moet ik toegeven dat wat je zegt en wat je doet, ook al zit je vol met goede bedoelingen, je lang niet altijd kunt nakomen wat je hebt gezegd. Ik voel mij daar zelf ook een beetje schuldig over. Als je wethouder wordt denk je dat je van alles kunt regelen, maar dat blijkt achteraf toch niet zo te zijn. Soms zeggen we dan dat we voor die plannen geen geld hebben, en eigenlijk is dat een klein leugentje. Morgen behandelen we de begroting van onze gemeente en dan zullen jullie merken dat we voor heel veel plannen heel veel geld hebben. We zijn gewoon een rijke gemeente, al roepen we dat niet te hard.’

‘Iets anders is dat je soms ook in een bepaalde vorm van mode zit waar je in meegezogen wordt. Het overkomt de beste. Iemand vertelde mij bijvoorbeeld dat het als bestuurder in de mode was om op je handen te gaan zitten. Dat heb ik dus ook gedaan en volgens mij zit ik nog steeds op mijn handen omdat deze modegolf nog niet voorbij is, maar misschien heb ik iets gemist. Bij het Europaplein heb ik bijvoorbeeld ook heel lang op mijn handen gezeten en is collega Henk er met het project vandoor gegaan. Kan gebeuren zal ik maar zeggen.’

‘Nu zouden jullie kunnen zeggen: probeer nu eens in the flow te komen en weer out of the box te denken door van je handen af te komen, maar dat is nog niet zo gemakkelijk. Er zijn hordes in mijn omgeving die het wel prettig vinden dat ik nog steeds op mijn handen zit. Dat neemt niet weg dat ik wel benieuwd ben naar jullie plannen voor een veilige schoolroute. Want eigenlijk had ik dat probleem al moeten oplossen.’

‘Terecht kunnen jullie aanvoeren dat we op de maan kunnen wandelen en dan zouden we de probleem op een gevaarlijk kruispunt niet kunnen oplossen? Maar zo simpel is het allemaal toch echt niet hoor. Natuurlijk is het ons bekend dat het kruispunt Oosterkade/Tuinen/Vlietsterbrug op de route naar jullie school bij ons bekend staat als de aller gevaarlijkste kruising in onze gemeente, maar ja, wat moet ik doen? We hebben als gemeente gekozen om de auto, waarin jullie papa’s en mama’s rijden, zoveel mogelijk vrij baan te geven en dan moeten we kiezen. Het is niet anders. Natuurlijk is het ons ook bekend dat er veel over de Tuinen wordt gereden door papa’s die hier niet mogen rijden, maar wat moet ik doen als ik op mijn handen zit? Ik weet echt wel dat er veel te hard wordt gereden over de Oosterkade. Moet ik hier een flitspaal neerzetten en na de zebra een bord met: U heeft zojuist een boete gekregen van 100 euro? Je papa en mama zien mij aankomen! Oké, het probleem van het te hard rijden is dan opgelost, maar zo maak ik toch weer andere problemen. Jullie zien wel dat het leven van een wethouder, met allerlei goede bedoelingen, niet over rozen gaat.’

‘Gelukkig zegt jullie schooldirecteur Melle Zijlstra in de krant dat het allemaal wel wat meevalt en dat is ook zo. Zeker wanneer je het aantal ongelukken afzet naar de onnoemelijke hoeveelheid verkeersbewegingen op dat kruispunt. Dan zou je bijna zeggen: waar maken we ons druk om? Het gaat toch bijna altijd goed? Maar ik begrijp ook wel dat jullie dit geen goed antwoord vinden en daarom heb ik ook gezegd: kom met plannen. Ik heb aan jullie gevraagd om met een passende oplossing voor de situatie te komen. Maar nogmaals, geen misverstand hierover: we gaan de plannen niet uitvoeren.’

Jullie Thea

Gepubliceerd op 11 oktober 2015, Categorie: Actueel, (0) reactie