Journalisten NRC en Volkskrant omarmen model Friesch Dagblad

De journalisten Hans Wansink van De Volkskrant en Warna Oosterbaan van NRC Handelsblad blijken voorstanders van het Friesch Dagbladmodel in bange tijden: met de pet rond bij kapitaalkrachtige lezers.

De twee journalisten schreven het boek De krant moet kiezen. In NRC Handelsblad van zaterdag vertellen ze hierover dat de krant het gezag moet terughalen en dat journalisten zich weer moeten bezighouden met journalistiek in plaats van met taken die hier niets mee te maken hebben. De twee vinden het een idee om de uitgevers van hun kranten op kapitaalkrachtige lezers af te sturen voor een bijdrage. Een model dat het Friesch Dagblad al sinds de jaren zeventig toepast.

NRC Handelsblad: Gek dat journalisten van datzelfde PCM nu betrekkelijk gemakkelijk de huidige bezuinigingen over zich heen laten komen, verzucht Wansink. Kranten kunnen hun lezers mobiliseren, vult Oosterbaan aan. ‘Dat kan vrij simpel door een lezersfonds op te richten waarin kapitaalkrachtige lezers, naast het geringe abonnenmentsgeld, een extra bijdrage kunnen storten. Daarmee laten krant en lezers duidelijk zien dat er iets op het spel staat.’

+++
(tekst: weblog Grimbert Rost van Tonningen – betrokken bij de krantenfusie tussen PCM en de Britse investeerder Apax)

Hans Wansink (De Volkskrant) en Warna Oosterbaan (NRC) hebben een boek geschreven De krant moet kiezen. Ze zeggen o.a. in ��n van hun huisbladen (De Volkskrant) : ‘De krant is geen koning meer, dat is de klant. Daar zijn kranten niet altijd even slim mee omgegaan. Ze dachten dat de krant pass� was, en gingen zich richten op internet, video en tv. En ze gingen katernen maken voor allerlei doelgroepen, en jongeren er met de haren bijslepen. Er was een soort paniek. De krant moet terug naar de kern, zeggen we nu.’ En even verder: : �Nrc.next maakt duidelijke keuzen. Het heeft ook geen nieuwtjes of shownieuws, waar jongeren van zouden houden. Nrc.next kiest voor ….. de veredeling van het nieuws, met achtergronden en verbanden.’ En aan het slot van hun interview. �PCM heeft als bedrijf geen bestaansrecht, de Volkskrant en NRC zullen elkaar altijd in de weg blijven zitten.’

Tot zover kan een ieder die een beetje insider is in de media wereld wel met ze meegaan. Maar ze beweren ook dat een redactie minimaal echt wel 150, 200 journalisten nodig heeft.’ Maar bij Het Parool (�duidelijk Amsterdams’) werken ze met 90 mensen, dat heeft de Vlaamse uitgever Van Thillo voor elkaar gekregen. Met dezelfde of misschien wel betere kwaliteit dan de 120, toen de krant nog deel uitmaakte van PCM. Ook Nrc.next werkt met een kleine redactie al kunnen ze uit de omvangrijke bron van de weinig efficiente moederkrant putten. Door nieuwe technologische mogelijkheden voor opmaak en search te gebruiken kan soweiso met minder mensen worden gewerkt. Misschien doen de journalisten in Nederland er dus allerleerst verstandig aan de hand in eigen boezem te steken, als het over continuiteit gaat. Ze zijn mijns inziens vaak zo verwend dat ze de proporties van hun eigen vak nauwelijks meer kunnen inschatten. Een hoofdredacteur als Pieter Broertjes probeert zelfs eeuwigheidswaarde te krijgen bij de Volkskrant.

Het belangrijkste punt van zorg voor Nederlandse kranten is niet alleen internet maar ook hun profiel. Dat is vaak zo verwaterd, dat de lezers ze nauwelijks meer van elkaar kunnen onderscheiden. De Volkskrant, Trouw, NRC zijn het beste voorbeeld, ze hebben wel verschillende accenten maar alle drie zijn ze centrum links of post modern, boegbeelden van het door de PvdA geensceneerde politiek correct denken, maar de trend is naar rechts en daar opereert alleen de Telegraaf, het kwijnende AD en natuurlijk het FD dat wel een duidelijke visie uitdraagt. De Regionale bladen hebben ook steeds minder profiel want ze moeten een soort allemansvriend zijn, niet iets waar je echt een warm gevoel van krijgt. En als er dan al geen antwoord is op internet, ook niet op de klant en daarnaast de advertentiemarkt ook nog eens ineenstort dan is er weinig fantasie voor nodig om te speculeren over ontploffende concerns, die hun noodlijdende kranten voorgaan. De Belgen van De Persgroep, Roularta en Concentra, die wel profiel kiezen, zitten likkebaardend te wachten.