Gitarist Rob Romkes – Pommes – overleden

De Leeuwarder gitarist Rob Romkes is overleden. Romkes, in muziekkringen beter bekend als Pommes, was de frontman van de The Latches, een Leeuwarder band die in de jaren zestig van de vorige eeuw naam maakte. Hoewel Rob Romkes een keurige ambtenarenbaan had leefde hij voor de muziek. Een professionele overstap van werk naar muziek heeft hij nooit gemaakt. Uitgeverij Elikser in Leeuwarden publiceerde enkele jaren geleden een boek over het leven van Rob Romkes met als ondertitel: een sappige bloemlezing van zijn avonturen, humoristisch, vol zelfspot. In dit boek komt ook het euvel van de gehele Leeuwarder muziekscene aan de orde: men wil wel, men heeft talent, maar durft toch niet echt. Het blijft vaak een dingetje en wordt nooit echt een ding. Of zoals een bekende Leeuwarder muzikant het ooit stelde: we binne wel tefreden as behang.

Romkes was ook tevreden op zijn kantoor waar hij zijn dagen doorbracht, zo vertelde hij aan het Stadsblad Liwwadders. De gesprekken met zijn mede-muzikanten gingen nu vooral over het verbouwen van de nieuwe keuken. Met zijn gezondheid ging het de laatste jaren bergafwaarts. Rob Romkes liet zich inspireren door Jeff Beck, Joe Walsch en Danny Gatton. Romkes is 67 jaar oud geworden.

++++++++++++++++++++

(tekst: Stadsblad Liwwadders)
Rob Romkes
‘We waren wel een stelletje ego’s’

De Leeuwarder musicus Rob Romkes (59) is zijn stiel altijd trouw gebleven, maar merkt ook dat de tijden veranderen. ‘’Ja, nou hewwe we wat praat over oanze keuken. So fan: hest dyn keuken al klaar? Froeger sust segge: sodemieter op met dyn keuken. Het was een en al muziek en dan in het begin vooral van Chuck Berry. Daar groei je overheen. Mijn favorieten zijn nu Jeff Beck, Joe Walsch en Danny Gatton. Door hen laat ik me inspireren. Je pikt er wat van op, je integreert wat. Muziek is jatten om het leven.’’

In Leeuwarden kennen ze hem beter onder de naam Pommes. ‘’Dat sat se: eerste klas hbs. We kregen voor het eerst Frans en ik sprak pommes uit zoals het er stond. Al bijna vijftig jaar hoor ik dat nu. Er valt niet tegen te vechten, maar ik heb het eigenlijk ook nooit vervelend gevonden.’’ In zijn woning aan de Gijsbert Japicxstraat hangen de herinneringen aan zijn muzikale leven aan de wand. Mandoline, gitaar en banjo staan onder handbereik. De foto’s van collega-bandleden illustreren een rijk muzikaal leven. Af en toe komen oude bekenden over de vloer. ‘’Mijn dochters riepen wel eens, als bijvoorbeeld collega Joop Visser langskwam: ‘wat heb jij toch vreemde vrienden. Ze roken en drinken.’ Ik kon niet anders zeggen dan: dat zijn artiesten.’’

Op de hbs aan het Zaailand speelde Rob Romkes, veertien jaar oud, al snel in de schoolband. Na twee jaar les op de klassieke gitaar en veel luisteren naar de toentertijd enige jongerenzender Radio Luxemburg wist hij het zeker: de muziek. ‘’Je hoorde wat op de radio en zat dan wat te knoeien tot je een riedeltje kon spelen. Ik kon bijna direct de muziek volgen.’’ Een jaar later was het raak met The Latches. ‘’Dat was baanbrekend in Leeuwarden. De Beatles en de Stones kwamen net op en wij begonnen The Latches. Frits Smidt als zanger, Anton van der Leij op bas, Jaap Sinnema op drums, Arie Zoethout als slaggitarist en toetsenist en ik speelde sologitaar. We waren wel een stelletje ego’s. Leren jasje en kuif. Ik klom op de versterkers en sprong er dan af, dat weet men zich altijd nog wel te herinneren, maar van hoe ik speelde hebben ze geen idee.’’

De doorbraak van The Latches betekende overigens niet dat er meteen een professionele muzikale carrière voor Romkes in het verschiet lag. Geenszins. Het werd een keurige baan met daarnaast optredens in verschillende bands zoals Blue Tape. ‘’Na mijn militaire dienst dacht ik even wat te kunnen rondlummelen, maar daar had ik me lelijk in vergist.’’ Net zoals vele vaders had ook de vader van Rob Romkes, zuivelhandelaar in de Kleine Kerkstraat, een welgemeend en dringend advies: ‘’Hij zei: gaast mar mooi an ut werk. Hij pakte de Leeuwarder Courant, knipte twaalf advertenties uit en zei: skrieve!. Je kunt het je nu bijna niet meer voorstellen maar binnen een week kon ik bij elf van de twaalf langskomen. De enige waar ik niet werd uitgenodigd was de gemeente. Ik had een luxeprobleem. En welke baan koos ik? De baan die het dichtst bij huis was: het PEB aan de Emmakade. Ik heb daar 32 jaar gewerkt.’’

Van de langharige Romkes, die bovendien zijn kapsel in een kuif had gekneed, keek men bij het elektriciteitsbedrijf wel even op, maar het klikte tussen beide partijen. ‘’Jaren heb ik op de facturering gewerkt en alle verhuizingen verwerkt. Later ging ik als meteropnemer langs de deuren. Prachtig werk, zo langs de streek. Schiermonnikoog was myn plekje. Ik wist meteen, ik sat hier goëd. Je waren un bitsje eigen baas. Ik heb daar nooit spijt van gehad. Ik had een baan en een mooi inkomen. Je kon in principe kopen wat je wilde.’’

Zo nu en dan komt het roerige verleden van Romkes boven, een verleden dat onmiskenbaar heeft bestaan uit de spreekwoordelijke ingrediënten sex, drugs en rock and roll. ‘’Laatst liep ik door het centrum van Heerenveen toen een forse man op mij afkwam, ik skrok súver even. Hij zei: Pommes, ik wil je na veertig jaar nog even bedanken. Aan een optreden bij jouw band heb ik nog mijn vrouw overgehouden. Is het niet prachtig? Die erkenning is toch erg leuk. Een beetje jammer is wel dat je waardering vaak achteraf hoort en zo weinig op het moment zelf. We zijn hier niet zo gul met complimenten. Ik kon me dat optreden van die Heerenvener overigens niet meer herinneren. Swatte Jelle (Jelle van der Laan), waar ik veel mee speelde, had het waarschijnlijk wel geweten. Die weet alle details precies tevoorschijn te toveren. Hij weet alles. Weest nog in Sweden, wêr we speulden? Nou, nee natuurlijk. Jelle wel, die weet de camping, het plaatsje op de camping en de kleur van de tent feilloos op te noemen, en alle andere details.’’

Momenteel bekwaamt Romkes zich op de mandoline en als arrangeur. ‘’Al met al heb ik zo’n 300 nummers gecomponeerd. Ook in het Liwwadders heb ik nog wel wat liggen. Ach, dat arrangeren vind ik ook erg leuk. Op mijn leeftijd hoef je geen concessies meer te doen. Ik doe waar ik zin in heb. Vanmorgen stond ik om half acht op, gisteren om half elf. Ik dacht: ik blyf nog even lêge.’’
Andries Veldman