Een groene binnenstad hoeft niet veel te kosten: gewoon het onderhoudsniveau verlagen naar het niveau dat nu ook voor de buitenstad geldt

Foto: Simon van der Woude

(tekst: ingezonden)

Vergroening van de Nieuwestad, dat is wat de inwoners van Leeuwarden willen. En het gemeentebestuur ook, dus dat komt mooi uit. De inwoners van Leeuwarden zullen wel gedacht hebben: dan ziet de Nieuwestad er eindelijk net zo uit als mijn straat in een gemiddelde zomer. Groen door gras, onkruid en de scooters en fietsen van Go Sharing. Het hoeft dus ook niet veel te kosten, die groene Nieuwestad. Gewoon het onderhoudsniveau verlagen naar het niveau dat nu ook voor de buitenstad geldt: laag tot nog lager. Dan wordt die Nieuwestad vanzelf groen. En het verbod opheffen om die strooiscooters/fietsen op de Nieuwestad achter te laten helpt ook. Binnen twee jaar is de Nieuwestad groener dan groen en lijken binnen- en buitenstad als twee druppels water op elkaar.

Dit gaat waarschijnlijk niet gebeuren. Er zal veel belastinggeld besteed worden aan de groene herinrichting van de Nieuwestad zodat horeca, grootwinkelbedrijven en vliegende winkels de omzet zien groeien, net als de winst. Dit heet: de winsten privaat en de kosten collectief. Je kunt je afvragen of in Leeuwarden daarom niet een ander experiment gestart kan worden: de hele openbare ruimte van de Nieuwestad privatiseren. Kosten voor een groener uiterlijk omdat dat de omzet van de terrassen en winkels ten goede komt: betaal het zelf. Bevallen de grijze steentjes niet onder de tafels en stoelen: leg er op eigen kosten maar een vlonder overheen.

De Nieuwestad is allang niet meer het economisch hart van de stad en zal dat ook niet weer worden. Wat het wel wordt: één groot terras en hier en daar een winkel. Maar ook dit is een brug te ver waarschijnlijk. Dus komt er voor veel belastinggeld waarschijnlijk een groene Nieuwestad. Het is dan wel te hopen dat de onderhoudsbudgetten ook verdubbeld worden. Wie de verhoudingen binnen de gemeentelijke diensten en in het verlengde daarvan binnen de colleges en raden kent, weet dat dat geen gelopen race is. De tekenaars, ontwerpers en bedenkers staan meestal vooraan bij het uitdelen van het geld. De vrouwen en mannen die het daarna moeten onderhouden, schoonhouden en herstellen van wat stuk is helemaal achteraan.