- .De mensen die vroeger naar deze kerk gingen moeten wel verschrikkelijke zondaars zijn geweest, dacht ik toen ik een kwartiertje in een kerkbank van het Koepelkerktheater gezeten had. Maar anders dan de gelovigen van vroeger hoefde ik niet naar een dominee te luisteren die verdoemenis en hel predikte, nu klonk de fantastische stem van Christina Branco door de voormalige kerk.
Niet dat de kerkbank waar ik in zat daar door comfortabeler werd, maar met gedragen liederen uit de bundel van Johannes de Heer was het zeer zeker erger geweest.
Wat me wel opviel wat het compleet ontbreken van de vlaggen en stickertjes van LF2018. De jongens van deze organisatie zijn er meestal als de kippen bij om op ieder dorpshuis, theater of sportzaal hun stickers te plakken als er een concertje wordt gegeven. Maar ik denk dat ze deze fabelachtige Portugese zangeres over het hoofd hebben gezien. Hindert niet, cultuur gaat ook wel door zonder de blijmoedige zendelingen die mienskip verkondigen en meteen ook maar het culturele kerkezakje plunderen.
Hoe zou het met Nynke zijn, fluisterde ik halverwege het concert tegen mijn vrouw, die aandachtig zat te luisteren. Hou je kop, siste die geërgerd terug. Zij had klaarblijkelijk geen last van de harde kerkbanken, maar ze heeft dan ook veel dikkere billen dan ik. Wie is Nynke?, vroeg ze na het concert toen we in de rij stonden om een cd te laten signeren. Nynke Laverman natuurlijk, zei ik. Ik moest aan haar denken omdat ze ook fado’s heeft gezongen, in het Fries. Waar ken ik haar van?, vroeg mijn vrouw, terwijl Christina haar handtekening op het hoesje van de cd zette. Obrigado, zei ik. Wat zeg je, mijn vrouw klonk wat verwonderd. Dat is Portugees voor dankjewel en zij zat op dat paard te zingen tijdens de opening van LF2018, antwoordde ik. Wie?, Christina Branco? Nee, Nynke, die zong op dat paard het lied waar jij zo op moest schelden, omdat de jongste die het op de basisschool moest zingen, de melodie en de tekst niet kon onthouden. Je hebt voor zo’n lied een conservatoriumopleiding nodig, foeterde jij toen. Mijn vrouw wist het weer. Jij kon het ook niet, zei ze.
Nee, gaf ik toe, op één of andere manier ligt het niet zo lekker in het gehoor. Ik denk dat het ook leuker was geweest als ze een liedje hadden gekozen als bijvoorbeeld ‘de mem fan Doutzen’ van Strawelte. Ik zie dat al voor me, een hossende massa’s op de Leeuwarder pleinen die allemaal dat liedje meebrullen. Zulke liedjes horen niet thuis bij cultuur, vond mijn vrouw. Trouwens hoe laat was dochter nummer 1 thuis vannacht? Ja, dat ligt een beetje moeilijk, zei ik. Ik had gezegd dat ik 1 uur wel een mooie tijd vond om uit de kroeg te komen, maar ze zei dat ze in het kader van de Culturele Hoofdstad dit jaar ‘seis oere thús’ komt als ze op stap is.
Gelukkig duurt een Culturele Hoofdstadjaar maar 8 maanden, 2 maanden na de opening met Nynke en het paard stond immers al in de krant dat LF2018 al een kwartaal lang een succes is. Dat is dan wel weer een geruststelling, zei mijn vrouw en pakte me bij mijn arm, stel je voor dat het nog langer zou duren. Tevreden liepen we van de Koepelkerk richting Herenwaltje, onderweg nog even stilstaan om de schitterend verlichte Blokhuispoort te bewonderen
