Diana van Ophemert en haar IJspaleisje

(Eerder geplaatst in Stadsblad Liwwadders.)

‘Toen ik dat minibusje zag zei ik: die is van mij’

‘Kijk, daar staan ze.’ Met een ferme ruk opent Diana van Ophemert het rolluik van haar loods op bedrijventerrein De Hemrik. Achter de deur staat haar trots: de rijdende ijscowagens van Diana’s IJspaleisje. ‘Ik denk dat ik straks nog even bij het surfstrandje bij de Grote Wielen kijk. Als het clubhuis van het surfstrandje gesloten is, dan mag ik daar met mijn wagen staan om ijs te verkopen.’

Gelato Italiano, zo staat te lezen op haar ijscowagen. Het blijkt niet alleen maar een reclamespreuk. ‘Het is echt Italiaans ijs wat ik verkoop, gemaakt door een 70-jarige Italiaan uit Arnhem en dat wordt gewaardeerd door mijn klanten. Die zoeken me speciaal op, tenminste als ze me weten te vinden. Dat is in Leeuwarden nog wel eens ingewikkeld.’

Het ijsavontuur van Diana begon met het openen van een internetwebwinkel. Die winkel werd geen succes. ‘Ik werkte in de zorg en was objectleidster in de schoonmaakbranche. Dan draai je zoveel uren en je krijgt zo slecht betaald dat ik op een gegeven moment dacht: dat kan ik zelf ook wel, ik begin voor mezelf. Het werd een webwinkel, maar dat was toch moeilijker dan ik dacht. Ik kreeg eigenlijk alleen maar klanten buiten Friesland. Friezen willen gelijk zien en voelen’, aldus Diana van Ophemert, die afkomstig is uit de Achterhoek. ‘Bovendien is een webwinkel niet zomaar iets. Ik moest het allemaal zelf ontdekken hoe het werkte. Daar ben je wel even mee bezig. Toen ik begon wist ik gewoon van niks, nu inmiddels wel. Ik dacht: dat doe ik even, maar je moet zoveel van de computer en Google weten, dat had ik in het begin niet door. Inmiddels weet ik er alles van, maar de webwinkel heb ik op een laag pitje gezet.’

De webwinkel zorgde wel voor de handel in ijs en de workshops voor kinderen die Diana tegenwoordig verzorgt. Via de internetwinkel kwam Diana weer in contact met vrienden uit het verleden en zo kwam haar nieuwe activiteit in zicht. ‘Dochters van mijn vriendin uit Arnhem ontdekten mij op het internet en zo ontstond er een hernieuwd contact. Haar man Silvano – mijn vriendin is inmiddels overleden – is een Italiaan en die zette mij op het spoor van het verkopen van Italiaans ijs. Hij zei: ‘Dat moet je gaan doen. Ga in het Italiaans ijs.’ In maart 2008 belde hij mij op. Hij stond met zijn verkoopwagen in Harderwijk en zei: ‘Nu moet je komen, dan kun je zien wat ik bedoel.’

Diana aarzelde geen moment en toog naar Harderwijk. ‘Daar zag ik hem staan op een verlaten parkeerplaats, maar wat had hij het druk! Ongelofelijk. Het zag er ook fantastisch uit. Bij de verkoopwagen had hij een klein terrasje ingericht en dat zag er werkelijk zeer aantrekkelijk uit. Perfect. En zijn klanten genoten. Ik zag het direct en zei: dat wil ik ook. Silvano bood direct aan me te helpen met het zoeken naar een geschikte verkoopwagen.’

Na enige tijd werd het busje gevonden dat inmiddels een bekend verschijnsel is geworden in het Leeuwarder stadsbeeld. ‘Toen ik dat minibusje zag staan wist ik het ook meteen: die is van mij. Die moet ik hebben. Ik was meteen verliefd.’ Het busje waarmee Diana’s IJspaleisje mee startte staat inmiddels te koop op Marktplaats. Hoewel er een groter exemplaar is aangeschaft gaat de verkoop haar zichtbaar aan het hart. Bij de verkoop heeft de gemeente Leeuwarden een bepalende rol gespeeld, zo vertelt Diana. Het blijkt dat de gemeente er een wonderlijk en ondoorzichtig standplaatsenbeleid op na houdt dat nader onderzoek verdient. ‘Ik krijg geen vaste standplaats en dat vind ik heel erg jammer. Er zijn twee ijscoventers in Leeuwarden, dat ben ik en Anne de Jong. De gemeente wil dat we tegen elkaar gaan opbieden. Dat willen we helemaal niet. Ik gun Anne zijn handel en hij de mijne. Bovendien gaat het om een risicovolle handel. Het is weersafhankelijk. Zoveel kun je hiermee niet verdienen.’

Diana van Ophemert zit niet bij de pakken neer. Met haar nieuwe Renault-bus is ze op diverse plaatsen in Leeuwarden te vinden. ‘Bijvoorbeeld bij het surfstrand. Weet je wat ik nou zo leuk vind? Die jongens van die surfvereniging zeggen soms tegen mij: wij houden onze kantine vandaag dicht, dan heb jij ook wat handel. Die gunnen mij wat, zo zou het vaker moeten gaan.’

Haar loods aan de Ceresweg blijkt overigens niet alleen dienst te doen als garage, maar er worden ook workshops gehouden. ‘Kijk eens wat ik net op de kop heb getikt? Een poppenkast met daarin een loket met ijsverkoop. Als de kinderen die hier komen dat zien, worden ze helemaal wild. Dat vinden ze prachtig om zelf ijs te verkopen. Toen ik dit ding zag staan dacht ik: die is van mij.’
Diana’s Ijspaleisje

Diana's Ijspaleisje