Anneke van Renssen: Ik begin sociaal te worden

(tekst: Weer zo’n heerlijk vakantieverhaal van Anneke van Renssen en Willem Winters)

We zijn meer dan vier weken op pad. Dat was helemaal niet de bedoeling, hoewel we nogal vaag waren over onze plannen. ´Een week of drie, vier. Het kan ook wel een beetje meer worden.´ Het begint er steeds meer op te lijken dat we zes weken vol maken. Een en ander heeft alles te maken met dat onze bejaarde poes Tokkel het prima naar de zin heeft bij zoon Marten. Voor Tokkel hoeven we ons niet te haasten. Of Marten daar hetzelfde over denkt houd ik me op´t ogenblik niet mee bezig.
Waar ik me wel mee bezig houd is dat ik verdomd een beetje sociaal aan het worden ben. Meed ik in het verleden ieder contact met medereizigers / kampeerders, nu maak ik zo nu en dan een praatje. Bijvoorbeeld met de sneue Nederlanders op de camping van Salies de Béart. Ze bivakkeerden in een omgebouwde bestelwagen. Ik moet toegeven dat ze het geval ingenieus ingericht hadden. Maar ja, zeker in de herfst is het behelpen. Toen wij aan kwamen zaten zij buiten in de namiddag zon, de wind was koud. De man had het druk met voortdurend de stoelen naar een zonniger plekje te verkassen. Ik werd er doodmoe van. Uiteindelijk maar een praatje gemaakt. Het bleek dat ze graag anders wilden, maar geen geld hadden. Ze gingen terug naar huis want de campings waren een te grote aanslag op hun budget. Ik gaf hen ons France Passion boek 2014 dat we al de hele vakantie meeslepen terwijl we 2015 ook bij ons hebben. Ze waren helemaal in de wolken. Voor niets bij allerlei boeren staan. Geweldig!
Eigenlijk had ik hen moeten waarschuwen dat het niet altijd rozengeur en maneschijn is. Je staat weliswaar voor niets bij allerlei soorten boeren, maar voor je het weet ga je de mist in. Zo kocht ik vorig jaar bij een boer die angora konijnen kweekte en alpaca´s had een trui voor 400 euro die niet te dragen valt omdat iedereen die met de trui in aanraking komt er gelijk uitziet als de Verschrikkelijke Sneeuwman. Het kreng verhaart vreselijk.
Wij zijn er er op een andere manier ingestonken. Zoals een aantal van jullie weet verzamelen wij herten en wat is er dan leuker dan op een herten, damherten en wilde zwijnen farm te staan? Niets, zou je denken. Een probleem was dat de eigenaar van de farm de regels van France Passion overtreedt door ineens vijf euro te vragen voor de overnachting (in ruil daarvoor hadden we wel elektrisch en een plee) Een ander probleem was dat je je geroepen voelt als tegenprestatie iets te kopen. Wij kochten een worstje van wild zwijn dat ineens 14 euro bleek te kosten. Maakt niet uit, een camping is duurder en de worst is heerlijk.
Het grootste probleem was de herfst. De hertenbokken, voorzien van enorme geweien, liepen balkend heen en weer, in een poging de vrouwen te verleiden. Burlen heet dat.
Nu ik het toch over onvoorziene toestanden heb: ik ben helemaal vergeten te schrijven over Willems fantastische oplossing om een onwillige dop van een frisdrankfles (in dit geval Schweppes Lemon no sugar) de baas te worden: gewoon even de dop boven het gas houden. Dan kan je lachen. Een ontploffing en anderhalve liter Schweppes dwars door de bus. Wel bijzonder: het bleek een fantastisch schoonmaakmiddel! Al poetsend verwijderden we meer vuil van het plafond dan ons in jaren met een schoonmaakmiddel gelukt is. Een tip dus.
Na de hertenboerderij belandden we in Cancon, ter hoogte van Bordeaux. We stonden midden in het desolate stadje, naast de petanquebanen. Het hele stadje was in de weer. De plaatselijke supermarkt en de slager waren dicht wegens vakantie. De bakker had Goddank prima stokbrood. De camperplek was simpel, maar we konden er water krijgen en onze plee legen. Er was zelfs elektrisch, één aansluitpunt en onze buren waren ons voor. Wij in de weer met een verdeel toestand die niet werkte. Eind van het liedje was dat onze buren riepen dat het ‘pas grave’ was en dat wij het enige stopcontact in bezit kregen. Later kwam er nog een camper. Die had wel een goede verdeelstekker.
Het regende weer. Dat is vaste prik deze vakantie. Zo nu en dan een paar dagen zon, dan breekt de zondvloed weer los. Koud is het niet. De Franse weersverwachtingen vertrouwen we allang niet meer. Het zou vandaag stralend moeten zijn.
We doen wat je in deze tijd van het jaar volgens iedereen nooit moet doen. We gaan richting Normandië. Daar regent in deze tijd van het jaar altijd, dus zal het er nu wel droog zijn.

Maar eerst wilden we uit nostalgische overwegingen La Rochelle bezoeken. We waren er 30 jaar geleden, tijdens een fietsvakantie. We zijn gevlucht. De camperplek aan de haven was overvol en in de haven zag je alleen maar dure jachten. Snel het binnenland in, waar we een vrijwel verlaten camping municipal vonden. De kampbazin kijkt alsof ze het leven zat is en gedraagt zich ook zo. Gezien de staat van de toiletten en de douches stopt ze daar haar hele ziel en zaligheid in. Het is hier brandschoon.
Morgen gaan we richting Nantes, in een poging nog wat Cultuur te snuiven. Ik heb er eerlijk gezegd een beetje hard hoofd in, want steden bezoeken is niet onze sterkste kant. We zien wel.
Grote groet
Anneke