Een foto uit 2002

1 maart 2014 Actueel

(tekst: kunsthistoricus Huub Mous)

Een foto uit 2002

1 maart 2014

De originele foto, gemaakt door Siep van Lingen

Leeuwarder Courant, 28 februari 2014

Zowaar een recensie in de Leeuwarder Courant gisteren, en niet eens zo negatief, behoudens een paar kritische noten op het eind. Wie had dat kunnen denken? Ik dacht dat ik net als Josse de Haan door de redactie van de LC op een zwarte lijst was geplaatst, want ook de boeken van Josse worden stelselmatig door de LC genegeerd. Maar nee, ik mag niet klagen, zeker niet zo vlak voor de Boekenweek. Bij Boekhandel Van de Velde ligt er volgens mij nog een aardig stapeltje van mijn boek op de plank. U kunt het boek ook bij mij bestellen natuurlijk, dan krijgt u het zonder extra portokosten thuisgestuurd (maar helaas ook zonder Boekenweekgeschenk). Ik zal verder niet ingaan op de inhoud van deze recensie. Het laatste wat je moet doen is met een recensent in discussie gaan. Oordeelt u zelf, zou ik zeggen, nadat u het boek gelezen heeft. Het is een prachtboek, al zeg ik het zelf.

Mijn enige kritiekpuntje heeft dan ook niet betrekking op de tekst van de recensie, maar op de foto die erbij is geplaatst. Dat is een ietwat geflatteerde foto, want hij is al twaalf jaar oud. Ik zie er tegenwoordig toch echt ietsje anders uit, en ik heb sindsdien ook al weer twee designbrillen versleten. Deze foto is genomen in augustus 2002 en het origineel kreeg ik ooit van fotograaf Siep van Lingen per mail toegestuurd. Dat deed hij nadat dat ik een scan van de krantenfoto voor de lay-out van mijn website had laten gebruiken. Ik kreeg er natuurlijk ook een rekening bij van Siep, voor het copyright. Een paar tientjes, geloof ik. Voor wat hoort wat. Ook ook voor een persfotograaf moet de schoorsteen roken.

Mijn weblog van 22 mei 2006 (weblogontwerp: Jurriaan Mous)

Kort nadat de foto voor het eerst in de LC was verschenen, kreeg ik een kopie op A4-formaat toegestuurd door Louis Le Roy. In de rechterbenedenhoek stond in een minuscuul handschrift geschreven: ‘Oui, c’est mon ami.‘ Wonderlijk genoeg werd ik gisteren geattendeerd op de recensie in de LC door Inge, de weduwe van Le Roy. Ik heb al jaren geen abonnement meer op de LC. ‘Je staat in de krant’, zei Inge. Zelf is ze katholiek opgevoed. Ze is ooit – zo rond 1950 – samen met Le Roy naar Lourdes geweest. Louis moest daar niets van hebben. Hij geloofde in de natuur, niet in God, laat staan in de Maagd Maria. Nooit geweten allemaal. Met Louis heb ik ook nooit over Lourdes gesproken. Ik moet nodig weer eens naar Inge toe.

Die kopie van de foto van Siep van Lingen, die Le Roy voor me gemaakt had, hangt nog altijd ingelijst bij mij thuis aan de muur. Die foto heeft dus een geschiedenis, wat Siep van Lingen wellicht niet heeft kunnen bevroeden, toen hij destijds op de kop drukte. Ik las onlangs dat de LC al zijn eigen fotografen ontslagen heeft. Dus zal Siep nu ook wel met vervroegd pensioen zijn. De foto werd overigens genomen voor een interview met Wiebe Pennewaard (ook al met pensioen, vrees ik). We zaten op een mooie dag in augustus in Café Wouters. Siep van Lingen kwam langs voor de foto, maar hij vond het beter om even naar de overkant te lopen. Zo kwamen we onder die passage van Bonnema terecht. Een mooie locatie, dat wel. Wiebe Pennewaard had een fraaie kop voor het interview bedacht: ‘Dat prachtige, slappe Friesland..’

Leeuwarder Courant, 24 augustus 2002

Dat jaar 2002 was trouwens een zeer bewogen jaar. Op 6 mei werd Pim Fortuyn vermoord. Drie weken later zat ik met de Fryxos in Toulouse. Daar was een internationaal taalfestival: het Forum de langues du monde. Fryxos (een contaminatie van Frysk en Fluxus) was een groep kunstenaars en dichters die we het jaar daarvoor hadden opgericht. Terug in Friesland werd het een gekkenboel. Ik holde van het ene incident naar het andere. Een ‘gruwelijke bustocht’ langs lelijke gebouwen in Friesland haalde alle landelijke media.

Ik had niet door dat ik met mijn krachten aan het smijten was. Om me heen werd er flink gekonkeld, vandaar die vlucht vooruit. Drie dagen na het gesprek van Wiebe Pennewaard kreeg ik een acute astma-aanval en belandde voor twee weken in het ziekenhuis. Daarna veel te gauw weer naar het werk, waar de werksfeer overigens allesbehalve gezond was. Ik begon me af te vragen of ik mijn pensioen nog wel zou halen, als het nog langer zo door zou gaan. Het nieuwe CBK, dat er moest komen, gaf alleen maar gedonder. Keunstwurk zou bovendien gaan fuseren met Theater Romein.

Eind december had ik er genoeg van en gooide de handdoek in de ring. ‘Laat mij maar naar Theater Romein gaan’, zo liet ik mijn directeur Oeds Westerhof weten. Hij glunderde net iets te uitbundig. Later hoorde ik dat hij zich had laten ontvallen, dat het CBK er nooit zou komen, zolang ik niet met pensioen was. Kortom, mijn aanwezigheid op zich was voor anderen een probleem geworden. De onbezorgde sfeer van de reis naar Toulouse was inmiddels ver te zoeken.

Ontwerp: Jurriaan Mous i.s.m. BH&H Design

Al met al was het een raar jaar, 2002. Een jaar later, in augustus 2003, ging het CBK uiteindelijk dan toch van start. Dat gebeuren werd opgeluisterd met een reeks perfomances op de binnenplaats van De Infirmerie. Onder meer met De presentatie van de jaarcijfers uitgevoerd door De Zoete Hanen die ook mee waren geweest naar Toulouse. Het absurdisme van hun optreden paste precies bij de sfeer van dat moment. Het was een gekkenboel en dat zou nog wel even zo blijven. Weer een jaar later traden De Zoete Hanen andermaal op in die onherbergzame woestenij op de binnenplaats van De Infirmerie. Dit keer in de Nacht van de Ondergang met de performance: Leven in een vredige nieuwe wereld.

Op 29 april 2005 dook de foto van Siep van Lingen nog één keer op in een groot artikel in de LC, dit keer geschreven door Sietse de Vries, ‘een journalist van lik me reet’, zoals ik hem ooit op dit weblog heb genoemd (zie: hier). ‘Floedstream fan skellerij op Frysk internet‘ zo luidde de suggestieve kop die Sytse had bedacht. Kort daarop sprak Louis Le Roy mij hierop aan. ‘Zou je niet een beetje dimmen?’ vroeg hij. ‘Heb jij dat zelf dan ooit gedaan?’ vroeg ik. Hij zweeg met een glimlach.

Leeuwarder Courant, 29 april 2005

5 Reacties

5 Reacties »

Virginie

1 maart 2014 op 01:23

Zomaar een foto, denk je dan. Ik zie inderdaad een bril die aandacht trekt, vriendelijke komma’s bezijden de mond, ogen die verplicht de verte inkijken omdat de fotograaf dat wil. Wat zegt mij dat over de letter-acrobaat die Huub Mous heet? Hints krijgen we zat in zijn blogs maar wie is hij nu werkelijk? Het geeft nauwelijks antwoord op de grote vragen, samengesteld door de heer Kant in een lang vervlogen tijdperk maar actueler dan ooit.

Het probleem met vragen is dat je maar al te snel geneigd bent te denken dat er ook een antwoord zal zijn. Ik trap er zelf steeds weer in, waarschijnlijk omdat ik nog een blauwe maandagmiddag in het onderwijs zat. Zie dat maar uit je systeem te krijgen.

Auteur Michel Houellebecq (die van ‘de elementaire deeltjes’) lust ook wel pap van antwoorden. Mocht u nog vragen hebben over dit tranendal, de antwoorden zijn in dit filosofische moppie gebundeld.
Wiersma

1 maart 2014 op 02:09

Tja, het is verdomd jammer dat er in de Ecocathedraal geen water is.. geen vijver.. geen bron. Althans… nog niet.

Ook al geloofde Leroy niet in God: L water is zowel natuur als God! Het zit zo waanzinnig briljant in elkaar… domweg goddelijk. En het zit in het grote alswel in het kleine. En ook in planten trouwens. Ik durf te wedden dat LeRoy het met me eens zou zijn geweest.

Als er één stof is, smoking gun zeg maar, die aantoont dat God zowel IN je als BUITEN je zit, is het L water.

Je zou ook kunnen zeggen: L water is de spil van een kosmische kringloop. Een kringloop die nog onbekend is, maar allesomvattend is voor leven.

(Héél) klein tipje van de sluier waarvan sommige losse flodders overigens inmiddels wel te vinden zijn op internet maar nog niet verklaard.

Korte blik in de toekomst. En ja, dit klinkt allemaal nogal redelijk bizar ja. Maar wacht maar af.

– Planten als elektrische energie leverancier, – Kunnen communiceren met planten, op een REPTIEL achtige manier. (dus vandaar mijn kritiek ook op krokodillenbrein, wat in feite al van een hogere orde is) Ergo: in de toekomst zullen we kunnen weten of een plant stress heeft en of er iets mis is met de bodemgesteldheid, – Planten kunnen we mogelijk veel gezonder EN groter maken OMDAT we ze kunnen vragen: hoe gaat het met je? – Of eigenlijk hoef je die vraag niet te stellen: je krijgt ongevraagd het antwoord al. – Pesticiden zijn mogelijk veel minder of niet meer nodig dus gezondere voeding, – de invloed van trillingen als muziek bijvoorbeeld op planten kun je gaan meten, – de invloed van temperatuur, luchtvochtigheid, CO2 gehalte etc gaat meetbaar zijn, – Het weer(!) kunnen voorspellen op basis informatie van planten, zo krijgt NL dit jaar met redelijk zekerheid een zomer als in 2006 (erg warme perioden dus) – Onschadelijke vervanging voor anti-biotica, en nog veel beter en sneller werkend ook. (minutenwerk) Ver voor christus wist men hier al van ook al wist men niet HOE het werkte. – en dus ook in principe geen anti-biotica meer nodig (en dus ook geen indirecte anti-biotica resitentie bij mensen) voor megastal-dieren. – bewijzen dat je dus absoluut geen GMO’s nodig hebt om grotere planten/oogsten te behalen,

Wel en nog wat dingen. Dit is maar topje ijsberg. Die veelbelovende 21ste eeuw IS er wel, alleen zijn er nogal wat belangen mee gemoeid om dat ons te onthouden. Ik wou dat ik tien jaar geleden had geweten wat ik nu wist. Was ik direct op LeRoy afgestapt. Die Ecocathedraal is een ideale plek om ‘wat wonderen te laten gebeuren’. Mooi mystiek ook, dat soort dingen.

PS: Overigens: beetje oxytocine toevoegen bij het water, krijgt iedereen gelijk weer band met God/verliefd op Maria, of met elkaar. Dus onmisbare drug voor de ‘Mienskip’.

Mienskip IS namelijk oxytocine.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Oxytocine

Let ook op deze zin:

” Een hoog oxytocinegehalte wordt geassocieerd met een gevoel van vertrouwen en verbondenheid. Het achterliggende werkingsmechanisme is waarschijnlijk dat oxytocine stress vermindert”.

Even samengevat: qua mienskips gevoel kan de multiculturele samenleving dus alleen slagen als alle rassen in elkaar omneuken. en DAT gebeurt dus nauwelijks. En DUS kun je concluderen: de multiculturele samenleving is domweg mislukt.

Je krijgt GEEN vertrouwen in andere culturen als je er niet mee naar bed gaat. (dat doen eskimo’s trouwens, die stellen hun vrouw beschikbaar aan bezoek. )

Ergo: OF je maakt van 2018 een enorme multiculturele groepssex party OF je besluit om goedbedoelde-maar-tot-mislukken-gedoemde culturele events maar af te blazen.

Leuk bedacht en politiek zwaar correct, maar het gaat niet werken.

Chemie jongens… chemie… maar ook natuur is chemie… en dat kun je niet afdwingen.

Wat me tijdens dit schrijven weer op een idee bracht: waarom niet eens uittesten? Je brengt gewoon een heel weekend mannen en vrouwen van verschillende culturen bij elkaar die vooraf hebben aangegeven met willekeurige partner(s) naar bed te zullen gaan. Het enige taboe is: GEEN vooroordeel mogen hebben. Vooraf en achteraf onderzoek je de verschillen in o.a vertrouwen t.o.v een ander ras/cultuur. De uitkomsten zouden best eens baanbrekend kunnen zijn op psychologisch, demografisch en cultureel gebied.

Ik persoonlijk ben in deze best bereid ‘ mij te offeren in kader van de wetenschap’.
Wiersma

1 maart 2014 op 02:40

Overigens nog eens wat.

Mienskip IS immers gemeenschap! En wat is gemeenschap hebben? Neuken dus!

Kijk. Zo simpel kan het dus eigenlijk allemaal zijn.

Maar even terug op mienskip,vertrouwen en en derhalve positieve energie. Vertrouwens is nauw verwant aan geloof en beide kun je rekenen tov positieve energie.

Ik ga – misschien – wel eens uiitleggen WAAROM placebo’s werken, WAAROM geloof in God/jezelf je kan genezen van ziekten, WAAROM verliefdheid erg gezond is, evenals sex, WAAROM aanraking gezond is, WAAROM muziek luisteren gezond is.

Maar eerst:

Koeien. Varkens. Kippen. Planten. En wat we al niet meer fokken. Zijn er boeren in de zaal die GEEN radio in hun stal hebben?

Doe het maar eens. Niet te hard aan, gewoon zachtjes beetje main stream popmuziek – niet te wild- met middelmatig gelul van een DJ er tussendoor en wat weersberichten, dat soort muziek. Licht klassiek kan ook, maar moeten wel om de zoveel tijd mensenstemmen te horen zijn.

Maar waarom?

Wel. Koeien, varkens, kippen, paarden maar ook planten(!), zijn inmiddels zwaar gedomesticeerd. Evenals honden, katten, hamsters etc. Zij REKENEN( lees: vertrouwen!) op de mens. Dat de mens hun voert, hun aait, hun stront opruimt, voor hun zorgt. In ruil zorgen zij voor ons! Laten ze zich leegtrekken voor ONS genot.

Ergo: de mens moet steeds aanwezig zijn! Al is het maar in de vorm van geluid/trilling/geur.

Ook het vertrouwen van dieren moet continu ‘ bijgevoerd’ worden.

ONzekerheid geeft stress, en stress is zeer slecht voor de gezondheid. En slecht voor VERTROUWEN. En dus miensKIPsgevoel. En dus voor de productie van melk/vlees/eieren/groei whatever.

Want anders krijg je MIN-SKIEP, en dat moeten we niet willen met zijn allen.

Afijn, tot zover de agrarische berichten en omstreken. Probeer het maar eens uit met vee en planten.

Zelf kun je dit ook uitproberen: ga eens vaag doen tov je partner. Geef geen- of vage antwoorden op vragen, draai om de pot heen leg niet uit waar je naar toe gaat of bent geweest, en hou dat een tijd vol. Een week, maand, kwartaal, wat maar nodig is.

Meet het aantal keren sex VOORDAT je aan deze test begon en meet het aantal keren sex NADAT je aan deze test begon.

Oh, en saboteer tevens alle radio’s en TV’s en computers in huis tijdens deze test.

Succes!

Hou ons op de hoogte!

Mienskip komma dat is me der eentje!
josse de haan

1 maart 2014 op 09:57

Zwarte lijst LC?

Inderdaad heeft de LC mijn boek ‘Frozen moonlight yn myn hannen’, dat vorig jaar september verscheen, niet besproken.

In dat boek staan twee kritische artikelen over medewerkers van de LC – E. Dam en S. Sijens. Ik had de ‘journalist van lik me reet’, de heer S. de Vries van de LC, gevraagd die twee genoemde medewerkers buiten de recensie te houden. Eigen vlees keuren is immers niet gezond. Er is al corruptie genoeg. Ook op de LC, waar dezelfde Sijens vond dat de Rink van der Velde-prijs naar zijn baas, ‘de lik me reet journalist’ S. de Vries moest gaan.

De heer de Vries schreef mij: ‘Ik kan helaas niets voor je betekenen’. Het zal duidelijk zijn – je kan slechts iets voor een ander betekenen als jezelf iets betekent. Het boek viel buiten de LC-boot. Het is intussen door niet-Friese recensenten vrij positief ontvangen.

Op de LC hebben ze nu medelijden met mij – de heterofobe LC-medewerker Peppelenbosch schreef op zijn LC-log in een artikel waarin schrijvers worden geminacht (Brusselmans is een homofoob en een racist!), dat slechts 3 van mijn 5 brieven aan de LC worden geplaatst. Dit is het peil van de LC. anno 2014…

Inderdaad Huub, een zwarte LC-lijst. Wees blij dat je door de medewerker ‘geestelijk leven’ van die lijst bent gehaald. Dankzij die man was de Heer je genadig.
Huub Mous

1 maart 2014 op 12:20

Inderdaad Josse, Zo gaat dat hier in dit vrome land waarin critci schrijven

ter meerdere glorie van zichzelf en de kosmysken,

DE HERE IS MIJ GENADIG GEWEEST