Optimistische Hellema geeft zeven redenen om nu huis te kopen

Zeven redenen om nu een huis te kopen:

Gunstige hypotheekrente; meer keus, dus meer kans op een droomhuis; prijzen zijn realistischer; betere onderhandelingspositie; koopwoning op termijn vrijwel altijd goede investering; de Dubbele Lasten Deler en de NVM No-Risk clausule voorkomen dubbel huizenbezit; met een NVM aankoopmakelaar koop je nooit een kat in de zak. http://www.hellema.nl

————————
(stadsblad Liwwadders januari 2007)

Duco Hellema, oud-makelaar

�Drie borden van makelaars op ��n huis�

Sommige Leeuwarders vonden de jonge Duco Hellema �een lelijke snotneus�. �Particulieren die in huizen belegden, lieten in die tijd hun panden vaak beheren door makelaars. Toen ik begin jaren vijftig bij mijn vader Sytze in de makelaardij stapte, was ��n van mijn eerste baantjes het innen van de maandelijkse huur. Dat gebeurde meestal op maandagen en je begrijpt dat niet iedereen dan even vrolijk klaarstond met het geld, zeker niet in de oude arbeidersbuurten als het IJsbaankwartier. �Daar heb je die lelijke snotneus alweer�, zeiden ze soms�, verhaalt Hellema (78).

Hellema, opgericht in 1898, is de oudste nog bestaande makelaardij in Leeuwarden. Het bedrijf begon in een pand aan de Eewal, daar waar nu restaurant Spinoza is gevestigd. �Mijn grootvader Doeke startte in een tijd dat de huizenmarkt nog grotendeels uit huurwoningen bestond�, zegt kleinzoon Duco. �Omdat ook mijn vader makelaar was, hoorde ik thuis geen ander praat dan over huizen. Ik zie nog voor me hoe vader in zijn karakteristieke pose, met ��n voet op een stoel, via de telefoon zijn huizen aan de man bracht. Ongelofelijk was hoe hij in grote verhalen enorme hoeveelheden details over de woningen wist te vertellen. Altijd, ook tijdens het eten, was hij bezig met de zaak.� Door de bank genomen had je toen, net als nu, drie soorten woonlocaties. �Je woonde in een buurt, achterstandbuurt of op stand. De gemiddelde woning was best redelijk van kwaliteit, maar je had in die tijd ook huizentypen die nu ondenkbaar zijn, zoals de rug-aan-rugwoningen. Volgens mij heb je die in Leeuwarden alleen nog in het buurtje Oldegalile�n.�

In de jaren vijftig telde Leeuwarden tien makelaars. �Misschien nog niet eens�, herinnert Hellema zich. �Toch was de concurrentie stevig. Op huizen hingen soms wel drie borden van verschillende makelaars. Om de race te winnen werden toekomstige bewoners behoorlijke bonussen in het vooruitzicht gesteld. Gratis nieuw behang, onderhoud van de tuin of een flinke huurvrije periode.� Makelaars zijn zakelijk, maar volgens Hellema niet in staat om mensen een woning aan te smeren. �Daarvoor zijn de kopers en huurders te kritisch, iets dat altijd al zo is geweest. Een woning tegenover een begraafplaats raak je bijvoorbeeld moeilijker kwijt. Dat is gewoon zo, wat de makelaar ook probeert. Het is een spel van vraag en aanbod en opdringen werkt niet.� Vader Sytze Hellema probeerde wel voorop te lopen door vooruitstrevend te zijn. �Zo gebruikten wij op kantoor al snel moderne, elektrische typmachines en later een dictafoon. Adresseren deden we met behulp van een zogenoemde adressograaf en ponskaarten, die we zelf maakten van blik.�

Een enorme verandering in de makelaardij, de grootste van de vorig eeuw, was de enorme opkomst van de koopwoning. �Dat heeft uiteraard alles rigoureus veranderd, ondanks grote weerstand in de politiek. In Leeuwarden stonden veel huizen van oudsher op pachtgrond en de PvdA in de stad was lange tijd fel tegen het afschaffen daarvan. Het leek wel een dogma met als gevolg dat veel mensen de stad ontvluchten. Dorpen als Stiens zijn daardoor geworden wat ze nu zijn. Het tij is echter definitief gekeerd want de meeste pachtgronden zijn afgekocht.� De laatste jaren worden vooral in de duurdere klasse veel koopwoningen gebouwd. Een voorbeeld daarvan is de villawijk Blitsaerd. Hellema trekt een ietwat bedenkelijk gezicht: �Er schijnt mondjesmaat vraag naar te zijn, maar ik weet het zo net nog niet.� Over de vele honderden woningen, naar schatting zo�n 900, die momenteel in Leeuwarden te koop staan, maakt de oud-makelaar zich geen zorgen. �Op een voorraad van dertigduizend woningen valt dat procentueel wel mee.� De prijzen voor een woning lagen in de jaren vijftig gemiddeld tussen de twaalf en vijftienduizend gulden, maar zijn sindsdien als een raket omhooggeschoten. Zijn de prijzen nog wel re�el of juist absurd? �Ze gaan alleen maar omhoog omdat ook de economie een vlucht heeft genomen. We verdienen nu ook veel meer dan toen. Bovendien: de markt regelt de prijs.� Een daling lijkt alleen mogelijk als de hypotheekaftrek wordt afgeschaft. �Maar dat kan de politiek met goed fatsoen niet maken, als dat doorgaat, dan stort alles in, niet alleen de woningprijzen�, voorspelt Hellema.

Ruim een jaar geleden raakt Hellema via de Raad van Kerken betrokken bij de oprichting van de voedselbank Leeuwarden, gevestigd in Wirdum. �Door zaken als faillissement, ziekte, ontslag of scheiding zitten veel mensen met de gebakken peren. Ook hebben steeds meer mensen een gat in hun hand: ze kunnen niet met geld omgaan. De Voedselbank is daarom geen noodzaak omdat de regering het zo slecht doet, zoals wel wordt beweert. We hebben hier in Nederland een prima armoedebeleid, alleen hebben sommige mensen tijdelijk wat noodhulp nodig.� Een Voedselbank is geen nieuw fenomeen. In andere Europese landen als Frankrijk bestaan ze al jaren. In Leeuwarden ontvangen maandelijks bijna 200 mensen een pakket. �Daarin zitten zo�n 30 basisproducten, te omschrijven als �boter, kaas en eieren�. Deze zijn afkomstig van gulle gevers of bekostigd met giften, uit fondsen en donateurs.� Ook de gemeente betaalt fors mee, al was dat niet van harte. �De wethouders Sluiter en Hafkamp wilden aanvankelijk niets geven. Ik heb toen bij de politiek gelobbyd en via een motie in de raad is het college toch over de brug gekomen met 30.000 euro voor drie jaar.� Eind vorig jaar nam Hellema afscheid van het bestuur. �De boel draait prima en ik vond dat de vlag wel kon worden overgedragen. Heb ik eindelijk ook wat meer tijd om te zwemmen, circussen te bezoeken en op reis te gaan.�

————
Inwoning

Na de oorlog kreeg Leeuwarden in 1946 vergunningen om 38 nieuwe woningen te bouwen. Een verwaarloosbaar aantal op een tekort van de ruim 1200 woningen waar de stad op dat moment mee kampte. Dit en het feit dat Leeuwarden relatief veel jonggehuwden kende, maakte dat inwoning bij ouders, grootouders of vreemden jarenlang een vertrouwd verschijnsel werd. Het samenwonen en kamerbewoning veroorzaakte niet zelden spanningen door geluidsoverlast, gebrek aan privacy en het niet betalen van rekeningen. Toen de overheid op een gegeven moment overging tot het vorderen van woonruimte, om die vervolgens toe te wijzen aan woningzoekenden, namen veel Leeuwarders snel zelf een kamergenoot in huis. De grootste nood werd pas geledigd toen eind jaren vijftig een start werd gemaakt met de blokkendozenbouw in Heechterp. Daarna volgde de ontwikkeling van de ene nieuwbouwwijk de andere op en werd inwoning een uitstervend verschijnsel. Bron: H. W. Keikes � Och heden ja!