De asielindustrie: Waarom we onze menselijkheid hebben ingeruild voor een verdienmodel

door Ben Stegeman – beeld AI

De asielindustrie: Waarom we onze menselijkheid hebben ingeruild voor een verdienmodel

Nederland is een land dat leeft bij de gratie van regels. Maar ergens in de afgelopen decennia is die regelzucht veranderd in een pervers mechanisme dat zichzelf in stand houdt. We noemen het ‘asielbeleid’, maar laten we eerlijk zijn: we hebben een miljarden verslindende asielindustrie gecreëerd die draait op inefficiëntie, juridische haarkloverij en het goud geld verdienen aan andermans onzekerheid. Ook in Leeuwarden.

Het is een industrie die floreert bij de gratie van de chaos. Elke taxi die af en aan rijdt bij een afgelegen opvanglocatie, elke verhuurder van een cruiseschip of leegstaand hotel die profiteert van woekerwinsten door overheidsnood, elke jurist die zijn uren telt in een procedure die langer duurt dan een gemiddelde hypotheek: zij hebben geen enkel belang bij een snelle oplossing. Zij zijn de vliegen op de asielwond. Voor hen is een snelle procedure economische zelfmoord; zij varen wel bij de traagheid van onze overheid.

Het meest stuitende aan dit systeem is niet alleen de omvang van de rekening. De Nederlandse staat trekt voor asiel en migratie in 2025 bijna 9,5 miljard euro uit. Dat is geen schatting van een actiegroep of denktank, maar de officiële Rijksbegroting. Zelfs voor 2026 blijft er nog circa 8,9 miljard euro gereserveerd. Dat zijn bedragen die vergelijkbaar zijn met complete ministeriële begrotingen. De vraag die politici zouden moeten beantwoorden is niet óf dit veel geld is, maar waarom een systeem dat zoveel kost er niet in slaagt sneller, menselijker en effectiever te functioneren.

We laten mensen, waaronder échte vluchtelingen die werkelijk voor hun leven vreesden, jarenlang, soms wel een decennium, gevangen zitten in de raderen van een systeem dat hen berooft van hun kostbaarste bezit: tijd. Tijd om te wortelen, tijd om te werken, tijd om te leven. We houden ze in een in een juridisch vacuüm van azc’s en juridische loketten. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de grootste morele bankroet van dit systeem: de kinderen. We zien het keer op keer. Gezinnen die jarenlang in de wachtkamer van onze bureaucratie verblijven, totdat er kinderen worden geboren die hier opgroeien, naar school gaan en Nederland als hun enige thuis kennen.

Wanneer na een decennium van procederen dan eindelijk de juridische guillotine valt, worden die kinderen alsnog het land uitgezet naar een voor hen volslagen onbekende wereld. Politici die dit beleid verdedigen, spreken vaak over ‘de regels’ of ‘het draagvlak’. Maar laten we de woorden gebruiken die hierbij horen: dit is niet humaan. Dit is niet bestuurlijk. Dit is misdadig. Dat we dit toestaan in een land als Nederland, bewijst dat ons asielbeleid niet langer gaat over bescherming, maar over het in stand houden van een systeem dat de menselijke maat al lang geleden is verloren.

De politieke tegenstanders, van D66 tot Pro en Denk, houden ons vast in een ideologische wurggreep. Voor hen is iedereen die hier aanbelt per definitie een vluchteling. Dat gebrek aan onderscheidingsvermogen tussen een beschermingsbehoeftige en een economische migrant is de motor achter de verstopping. Door iedereen op één hoop te gooien, slibben de poorten dicht voor degenen die écht onze hulp nodig hebben.

Het is tijd dat we stoppen met het gelul in de ruimte over internationale verdragen die ons zogenaamd de handen zouden binden. Nederland is een soeverein land. We kunnen en mogen zelf bepalen hoe we onze grenzen en onze voorzieningen beheren.

Een humane oplossing is geen eindeloos polderen in de wachtkamer. Een humane oplossing is een snelle, vlijmscherpe selectie aan de poort. Kansrijk? Status verlenen en volwaardig laten meedoen. Kansarm of veiligelander? Binnen veertien dagen op het vliegtuig terug.

Laten we stoppen met het subsidiëren van de asielindustrie die leeft van ons onvermogen om ‘nee’ te zeggen. Laten we onze menselijkheid bewijzen door een systeem te creëren dat échte vluchtelingen écht helpt, en de rest eerlijk, maar onverbiddelijk, duidelijkheid geeft.

Zolang we de asielindustrie in stand houden, zijn we niet humaan. We zijn simpelweg de grootste geldschieter van onze eigen onmacht.