Als je haar maar droog blijft

Ook deze zomer enkele prachtige verhalen opgediept uit ons archief, januari 2024

Als je haar maar droog blijft

DOOR ANDRÉ KEIKES

Italianen zijn gewoon minder goed in waterbeheer dan wij. Dat moet wel door de knappe koppen van Wetsus aan de Oostergoweg komen. Als het Venetiaanse San Marcoplein weer eens blank staat en alle toeristen er zompend en sprietsend hun weg vervolgen, zitten wij nog lekker met droge voeten op een terras aan het Zaailand. Ja, laten we onszelf vooral niet kleiner maken dan we zijn.

Mensen van onder, laten we zeggen, de veertig schuilen bij het eerste regendroppeltje in portieken, onder parasols, markiezen, desnoods bomen. Nee, niet allemaal, maar dat is de grote lijn. Terwijl de meeste ouderen gewoon doorlopen. Mogelijk is al die vochtigheid niet goed voor je haar, dat zou kunnen. Ouderen hebben er vaak minder van, misschien wel omdat ze altijd al doorliepen in de regen. Die kant willen jongeren niet op natuurlijk. Je haar, dat ben je zelf, dat is je lifestyle, je identity.

Maar nu klimaatverandering buien heviger en talrijker gaat maken en sneeuw doet veranderen in eeuwigdurende miezer en regen, zitten we straks zo maar het hele jaar in de nattigheid. Daar gaat je haar. Toch heeft een natte stad zeker ook zo z’n mooie kanten.

Als je op een zomerse dag op een terras zit en het opeens betrekt als voorbode van een hevige kletterbui, kun je je al verkneukelen op de effecten. Ik zat veilig onder de luifel van de Waag, dat scheelt natuurlijk. Maar mensen van wie je niet wist dat ze het konden, beginnen opeens te rennen, winkeliers trekken paniekerig hun uitgestalde waren naar binnen en dan die rare houdingen van de schuilers: altijd een beetje pips, gestrekte rug om aan zo veel mogelijk langsvliegende druppels te ontkomen, ondertussen op hun foontje loerend, omdat ze natuurlijk weer ergens strikt op tijd verwacht worden.

In de onvermijdelijke kieren tussen twee uitgerolde zonneschermen, maar ook door de kleinste gaatjes, weet de regen bliksemsnel een eigen route te vinden. Mede-terrasgasten vallen bijna met stoel en al om, allemaal om natte broeken te voorkomen.

Het hoeft geen zomer te zijn om het lijnenspel van de sporen van auto’s en vrachtwagens op de bestrating te zien. De bij droog weer onopvallende ‘Chinese keitjes’ in de binnenstad, die zoals bekend al weer hun langste tijd gehad hebben, krijgen er een nieuwe dimensie bij. Zoals bij een fotografische tijdopname kun je volgen waar het verkeer langsgereden is en soms zelfs waar naartoe.

Op het Oldehoofsterkerkhof en het Zaailand is het altijd een natte boel door de ‘bedriegertjes’, de kleine spuitertjes, die vanaf 2007 vooral kleine kinderen en honden dolle pret bezorgen. Je kunt door de stralen lopen of fietsen, maar het plein blijft verder droog. Misschien hebben de Venetianen de gebruiksaanwijzing van die spuitmechanismen niet goed gelezen, waardoor hun San Marcoplein zo vaak volloopt.

Nee, dat zit wel snor bij de gemeente Leeuwarden, daar weten ze elke fontein in de stad feilloos aan te sturen. En gaat er eens iets mis, denk aan duurzame kartonnen koffiebekers of eco-linnen tasjes in het mechanisme, dan zet je hem toch gewoon uit. Desnoods de hele zomer. Of nog langer. Zo voorkom je effectief dat onze pleinen vollopen. Dus geen klachten daarover.

Vijvers hebben we niet veel in het oude Leeuwarden. Het altijd zwaar verkroosde watertje in de Prinsentuin is wel heel erg mini. Iets groter is de vijver in het Vosseparkje (Westerpark), waar elke eend zich nog een individu kan wanen tussen de oude bomen. Natuurlijk zijn er de stadsgrachten, maar dat zijn geen vijvers.

In de nieuwe(re) wijken speelt water een veel grotere rol. En waar geen water is, wordt gewoon flink gegraven om toch woningen aan het water te kunnen aanbieden, die willen de mensen nu eenmaal graag. En daar betalen ze voor, weet elke gediplomeerde makelaar nog van de cursus. Die watertjes moeten natuurlijk ook ergens op uitkomen, want je hebt je bootje natuurlijk niet gekocht om samen met je buren opgesloten te zitten en steeds hetzelfde rondje te moeten varen.

De wat grotere Tearnzer Wielen en Hempenser Wielen, maar ook de talloze nieuwe slootjes en vaartjes rond huizen en huizenblokken in Blitsaerd, Camminghaburen-Oost, Zuiderburen en Goutum-Noord zijn er voorbeelden van. Wie daar niet aan het water woont, heeft niet goed opgelet of is een watervrezer. Dan kan ook, geeft niks, ook Leeuwarden is tegenwoordig divers en inclusief, dus iedereen moet zich hier veilig kunnen voelen, ook watervrezers.

Voor degenen zonder natte vrees heeft de stad natuurlijk nog de Groene Ster en omliggende gebieden vol oude wielen en dobben, alsmede de Grote en Kleine Zwemplas. Badkleding medenemen. Of misschien ook wel niet als je naar het al meer dan veertig jaar bestaande, in de loop van de tijd een paar keer verhuisde, naaktstrandje wilt gaan. Kan ook in de winter, er vinden zelfs blote nieuwjaarsduiken plaats, heb ik begrepen. Uiteraard alleen voor de vreeslozen. Op dat strandje zijn geen andere voorzieningen dan de natuurlijke elementen.

Dat was destijds wel anders, toen Leeuwarden nog mooie, goed geoutilleerde  openluchtzwembaden had. Nijlân (1966-1988) en De Kleine Wielen (1965-1990) werden absoluut niet gesloten vanwege een gebrek aan populariteit, maar om heel andere redenen. Nijlân moest wijken voor lucratieve woningbouw, die de gemeentelijke tekorten moest dempen. De Kleine Wielen werd eerst een otterstation en daarna dierentuin Aqua Zoo. Ook heel populair, alleen zwemmen daar geen mensen maar dieren.