Mijn kinderen, het zijn schatten, maar als ze in een groep zijn veranderen ze in beesten

Foto: A. Keikes

(tekst: ingezonden)

Allemaal prinsjes en prinsesjes

Oma staat met kleinkind bij de kassa in de supermarkt. Kleinkind: “Oma ik pak wel even een plastic tas.” Die tas bevindt zich links voor mij onder de kassa. Oma probeert nog: “Nee je moet even wachten totdat die meneer klaar is.” Kleinkind glipt echter langs mijn benen en grist een plastic tas van de haak onder de kassa. Ik kijk de caissière aan. Ze zucht: “Jeugd”.

De caissière vervolgt, terwijl ze mijn boodschappen scant. “Mijn kinderen, het zijn schatten, maar als ze in een groep zijn veranderen ze in beesten. Dat wil je niet weten. Ze mogen nu voor straf deze week niet de hort op. Probleem is wel dat ik zo ook gestraft word, want ik ben ook thuis.”

Al inpakkend wil ik ook een duit in  het zakje doen: “Bij ons op de zaak hebben we stagiaires….” De caissière neemt het over. “Meneer ze doen niks en altijd zwak, ziek en misselijk. Je hebt er niks aan. Vertel mij wat.”

Ik reken af. Knik de oma achter mij bemoedigend toe. Het kleinkind snoept al uit een zak chips die nog afgerekend moet worden. “Nou bedankt maar weer”, zeg ik in de richting van de caissière. Ze zucht opnieuw: “Ja fijne dag” en vraagt vervolgens aan kleinkind: “Mag ik die zak chips misschien even scannen?”

Bij de inpaktafel staat een oudere man die alles gezien heeft. “Ach meneer het zijn allemaal prinsjes en prinsesjes. Dat was bij mij thuis vroeger wel anders. Een knal voor je kanis kon je krijgen. Dat was ook niet goed natuurlijk.” Hij pakt z’n tassen en met een vette knipoog: “Ik moet weer verder anders krijg ik van mijn vrouw op m’n falie.”