Zo langzamerhand verander ik ook wel een beetje in een beginnend literaire snob

BOEKENPASSAGE DE RODE LOPER 7 oktober

Een uur voor openingstijd loop ik al met mijn logéhond van huis. Eerst even een paar dingen op de markt halen en dan ben ik mooi op tijd om de Boekenpassage te op te starten. Maar op de markt hebben ze niets te doen en daarom moet ik als aardige klant bij elke kraam waar ik kom ellenlange verhalen aanhoren. Als ik dan tien minuten voor de openingstijd eindelijk met mijn boodschappen en de hond bij de Rode Loper aankom, staan er een paar mensen van een filmploeg voor de deur die even komen kijken omdat er over een paar weken opnames zijn. Ze willen ook koffie. Maar ik moet eerst de hond aan de tafelpoot vastleggen, espressoapparaat opwarmen, de deuren voor en achter wijd openzetten, vragen beantwoorden van de mensen die de opnames komen maken en ondertussen nog een boek van Ronald Giphart verkopen, Ik omhels je met duizend armen. Ik heb de film gezien, zegt de koper. Waarom moet je dan in vredesnaam dit boek nog lezen, zeg ik. Giphart is één van de meest overschatte schrijvers van Nederland. Maar daar blijken onze meningen in te verschillen. Na drie kwartier is de rust eindelijk weer gekeerd en kan ik zelf een espressootje nemen. Dit begint op werken te lijken, denk ik.

Een kennis koopt een boekje van Slauerhoff met een toneelstuk over Jan Pieterz Coen. Voor het wijkfeest, zeg ik, jij in de rol van deze nationale held.

Daarna komt een man me verschrikt vragen of we helemaal geen boeken over schaken meer hebben. Ik wijs hem de nieuwe plek van deze boeken in de schaakkas. Onderwijl neem ik nog een kop espresso en eet een tweede pensee.

Daarna komt er iemand met twee romans van de Vlaamse schrijver Hubert Lampo bij mijn tafel. De man die van nergens kwam, over een raadselachtige liefde in Antwerpen en De heks en de archeoloog, een verhaal vol magisch realistische elementen. Gelukkig dat u ze koopt, zeg ik. We hebben een heel rijtje van Lampo en er wordt eigenlijk nooit iets van verkocht. We begrijpen beide niet waarom.

Het geluk van fietsen, van Kees Valkenburg is het volgende boek dat ik verkoop. Verhalen over bizarre en lachwekkende situaties waar je in kunt verzeilen als je fietst. Ik ben blij dat u het meeneemt, zeg ik. Ik heb het al een paar keer in handen gehad om te lezen. Maar na een paar regels werd ik er al moe van. Fietsen is niet mijn ding.

Een jongen koopt een piepklein boekje: Beknopt handboek van de mythologie. In zo’n klein boekje kan het ook niet anders dan dat het beknopt is, zeg ik tegen de jongen. En daarna hebben we het nog even over De Helden van Stephen Fry die voor zijn mythologische verhalen een veel dikker boek nodig had.

Een buitenlandse studente komt met een schoolboekje uit 1930 over Pim en Mien, met mooi plaatjes van Jetzes. Ze komt uit Brazilië en koopt het boekje vanwege de mooie tekeningen. Ook hoopt ze met het boekje Nederlands te kunnen leren. Ik zoek op mijn telefoon een foto op van een leesplankje met Aap, noot en mies die ook door Jetzes getekend zijn. Ik heb zo ook lezen geleerd zeg ik.

Daarna komt er een hele club mensen binnen die broers en zussen dag vieren, hoor ik. De mannen zijn zeilers en vragen waar de afdeling scheepvaart is. Nou die wijs ik hun wel even. Eerst hebben ze alleen maar boeken in handen die ze of al gelezen hebben of die ze zelf in de kast hebben staan. Maar als ik ze vertel dat we een nagenoeg splinternieuw pinapparaat hebben waarmee heel snel afgerekend kan worden en dat ze ook even naar de boeken moeten kijken die ze nog niet gelezen hebben, verkoop ik toch nog twee exemplaren.

Het laatste boekje dat ik verkoop is De gedaanteverwisseling van Kafka. Wat sluit ik deze dag toch weer mooi af door jou, zeg ik tegen het meisje dat het boekje koopt. Want ook al ben ik als boekverkoper nog steeds beginnend, zo langzamerhand verander ik ook wel een beetje in een beginnend literaire snob.

Klaas Kasma, beginnend boekverkoper in boekenpassage De Rode Loper in de Sint Jacobsstraat. Iedere dag, behalve maandag, geopend.