‘Wie een bezwaarschrift indient is een zeurpiet’

Foto: Theo de Witte

Opmerkelijke opvattingen

(Tekst: Wietse Elzinga)

Gemeente Leeuwarden lokt rechtszaken Groene Ster zelf uit! Zo’n krantenkop hebben we nog niet voorbij zien komen. Onlangs waren de festivals in het recreatiegebied nieuws in de Volkskrant met opmerkelijke opvattingen tot gevolg. De meest curieuze was die van de voormalige hoofdredacteur van de Leeuwarder Courant in die krant over het (oneigenlijke) gebruik van het bestuursrecht. Ik volg in die krant de gang van zaken rond een nieuw voetbalstadion voor Cambuur waar i.v.m. een wijziging van het bestemmingsplan ook voorstanders bezwaarschriften en zienswijzen indienen. Bijvoorbeeld omdat ze het niet eens zijn met voorgestelde oplossingen voor o.a. parkeren.

De gemeente moet op straffe van een struikelpartij bij de Raad van State gemotiveerd reageren. Weinig mensen zullen hier problemen mee hebben, de kansen op een beter besluit nemen immers toe. In de Groene Ster hanteren de festivalfreaks andere criteria, wie een bezwaarschrift indient is een zeurpiet. Sjimmie v/h Strandje en ik dienden als eerste een bezwaarschrift in ook al hebben en hadden we niks tegen Welcome to the Village. Aan dit initiatief is ruchtbaarheid gegeven, http://www.liwwadders.nl/bezwaar-tegen-vergunning-festival-groene-ster/ . Bij de overgang naar een ander systeem is een deel van de content verloren gegaan, de reacties logen er niet om: als we daar een feestje willen vieren dan moet de rest maar opzouten. Sjimmie dook recentelijk is zijn archief en haalde wat cijfertjes boven water afkomstig uit de structuurvisie die ten grondslag lag aan de meest recente herindeling: 60.000 Leeuwarders bezoeken jaarlijks het recreatiegebied, op een zonnige dag kunnen dat er wel 4.000 zijn.

Het begon allemaal met de eerste editie van Welcome to the Village. In 2012 had een groep vrienden een blik op de kaart van de Groene Ster geworpen waar ze een eiland ontwaarden dat destijds gebruikt werd door de naturisten: een mooie plek voor een festival. Begin februari 2013 meldde hun spreekbuis: eind juli aldaar een gloednieuw festival! In de tweede helft van 2012 had dat eilandje opgehouden te bestaan, tussen februari en juli moest er naarstig een andere locatie gevonden worden. De eerste editie vond uiteindelijk plaats aan de rand van de grote ligweide bij de kiosk. Klein probleem, de organisatie claimde de beschikbare parkeerplaatsen voor de festivalgangers die bij stralend strandweer door dagrecreanten worden gebruikt. Je hoeft niet veel fantasie te hebben om te bedenken dat er een verkeerschaos ontstaat wanneer feestneuzen en dagrecreanten op dezelfde plek willen parkeren. Gelet op de attitude van festivalorganisaties richting andere gebiedsgebruikers – wij hier een feestje, jullie opzouten – is het niet verbazingwekkend dat nuttige informatie niet landt.

Uiteindelijk werd ik door de gemeente niet-ontvankelijk verklaard, ik woon op te grote afstand van de festivals en ben derhalve geen belanghebbende in de zin van de Algemene Wet Bestuursrecht. Zoals vele anderen mag ik niet participeren in juridische trajecten, Stichting Groene Ster Duurzaam gelukkig wel. In de media krijgen we zelden of eigenlijk nooit antwoord op de vraag: Waarom worden die rechtszaken gevoerd? De bij de festivals betrokken partijen hebben hun zaakjes niet voor elkaar. Waarom steeds de stichting? Anderen mogen vanwege dat afstandscriterium geen rechtszaken beginnen. Waarom steeds die voorlopige voorzieningen met voor festivals ongewisse uitkomsten? De gemeente Leeuwarden maakt het iedereen onmogelijk de koninklijke weg van de Algemene Wet Bestuursrecht te bewandelen. Een geschikte krantenkop is snel bedacht.

Wietse Elzinga