We praten even over hoe waardeloos de tijden van de bus naar Drachten zijn

BOEKENPASSAGE DE RODE LOPER 1 november

Als ik de deur uitga, richting Boekenpassage valt de regen met bakken uit de hemel. In de gang staat nog een oude Cambuurparaplu, die zodra ik een stap buitenzet, over de kop waait. Tegen de tijd dat ik het kreng weer in zijn normale stand heb, ben ik zeiknat. Het ziet er vast raar uit, denk ik, een druipende man onder een paraplu die hem droog moet houden. Op de koepels van de Rode Loper klettert de regen nog harder dan buiten. De buurman van een winkel verderop komt even binnenlopen. Ik denk dat we de omzet vandaag wel kunnen vergeten, zegt hij. Dan heb ik mooi tijd om te lezen, zeg ik. Ik ben net begonnen in een boek van Frank Westerman: ‘Zeven dieren bijten terug’. Een verhaal over de dieren in de Arctische streken dat is opgehangen aan de reis van Willem Barentsz in 1594. Ik heb het hoofdstuk over de narwal net uit. Dan kan ik nu aan de lemmingen beginnen.

Het lijkt erop dat mijn buurman gelijk krijgt. Er komen geen klanten. Behalve een paar verdwaalde mensen die een weekendje Leeuwarden doen en nu met hun natte kleren en paraplu’s boven mijn boeken komen druipen.

Maar net als ik lees dat lemmingen ondanks hun uiterlijk niet zo schattig zijn als marmotten komt er een vaste klant binnen lopen. Ik heb niks voor je, zeg ik. Deze man zoekt altijd naar boeken van Evert Zandstra. Maar even later komt hij terug met twee boeken van de Friese schrijver Anne Wadman. ‘It rammeljen fan de pels’, een boek over een schuldvraag en dat de schrijver zelf als een damesroman betitelde en ‘Kûgels foar een labbekak’. We praten even over de boeken, over de gezondheid van zijn moeder, over zijn gezondheid en hoe waardeloos de tijden van de bus naar Drachten zijn. Ik probeer het gesprek een beetje te rekken want verder is de winkel leeg op een schuilende moeder met een kind in de wandelwagen na. Na tien minuten ga ik verder met het verhaal over de lemmingen. In 1755 was de hele kust van Lapland bedekt met lemmingen lees ik.

Net als de regen nog wat harder op de koepels tikt komt er een mevrouw met het boekje ‘Uit eten met de Boer en de Cocq’. Twee Volkskrant journalisten die van de hoofdredactie de opdracht kregen om diverse restaurants te beoordelen en dat met satanisch genoegen deden. De Nederlandse horeca werd venijnig gefileerd. Dit tot groot plezier van de Volkskrant lezers, maar tot groot ongenoegen van de uitbaters van de door hen bezochte restaurants. Zelden is een journalistenduo zo verafschuwd door horecaondernemers. De meeste restaurants in dit boekje bestaan niet meer mevrouw, zeg ik. U hoeft daar dus niet meer te reserveren mocht u daar na het lezen van de recensie van deze heren nog behoefte aan hebben. Maar dat wist ze wel.

Ik maak nog een espresso voor mezelf en begin aan het hoofdstuk over de ijsbeer in het boek van Frank Westerman. Ondertussen lopen er wat druipende mensen langs mijn tafel die ik nauwelijks opmerk omdat ik verdiept ben in mijn boek. Maar op een gegeven moment word ik opgeschrikt door een man die het boek ‘Het atoom’ van Leonard de Vries wil kopen. Een boek uit 1957 uit de serie Elseviers educatieve jeugdboeken. Dit is nostalgie zeg ik. Vroeger kreeg ik vaak zo’n educatief boek voor Sinterklaas. Ik heb er trouwens nog eentje staan van Leonard de Vries. Over naturisme. Is dat ook wat voor je? Maar dat boek wil hij niet.

Daarna is de winkel weer leeg. En het is opgehouden met regenen. Ik stop het boek van Frank Westerman in mijn tas en sluit de winkel af. Voordat ik thuis ben begint het weer te regenen. Ik had toch die rottige Cambuurparaplu mee moeten nemen, foeter ik als ik thuis zeiknat de sleutel in het slot steek.

Klaas Kasma, beginnend boekverkoper in boekenpassage De Rode Loper in de Sint Jacobsstraat. Iedere dag geopend.

Let op: vandaag de laatste dag van de Art Fair