Klaas Kasma: Wat heb ik een hekel aan e-bikes

misschien een idee om fluoriserende verf te gebruiken voor fietspaden

(uit het laatste nummer van het Stadsblad Liwwadders)

Wat heb ik een hekel aan e-bikes

Naar mate ik ouder word, word ik ook minder aardig. De meningen zijn daar over verdeeld, zelf zie ik dat niet zo, maar de rest van de mensheid bij monde van mijn vrouw vindt dat wel. En dat alleen omdat ik af en toe eens uit mijn slof schiet. Over fietsende bejaarden bijvoorbeeld. Ieder keer als ik door zo’n oude trappende trut op een e-bike met een gangetje van 40 kilometer word ingehaald kan ik het niet laten haar achterna te roepen dat ze met haar dikke reet beter op een gewone fiets kan trappen om gezond te blijven.

God, wat heb ik een hekel aan e-bikes. Aan alles wat elektrisch rijdt trouwens. Iedere keer als ik zo’n zwaar gesubsidieerde elektrische Jaguar of Tesla zie, moet ik me bedwingen er geen grote kras op te maken. En heel soms scheld ik ook een beetje als ik in mijn diesel slurpende Transitbus gedwongen ben achter een wanstaltig grote camper te rijden omdat die met 90 kilometer een vrachtwagen inhaalt die 89 rijdt. En als ik hem dan eindelijk voorbij ga moet ik iedere keer mijn middelvinger opsteken naar zo’n vrolijke pensionado achter het stuur. En dan heb je ook nog mensen die tegen me aan beginnen te zeuren over eten en dan de woorden duurzaam, biologisch, lokaal en vegan gebruiken. Weet jij hoeveel oerwoud er dagelijks gekapt wordt omdat jij zo nodig je tanden in een smakeloze hap tofoe wilt zetten?, vraag ik dan. En hoe dacht je dat die sojabonen hier komen waar die tofoe van gemaakt is? Met een zwarte rook uitblazend vrachtschip dat per uur meer vervuilt dan alle Transitdieselbusjes bij elkaar in 10 jaar. Meestal is het gesprek dan ook voorbij, dat is dan weer een voordeel.

Mijn oude AGA-gasfornuis heb ik ook hoger opgestookt. Ik moest wel alle buitendeuren opendoen om het uit te kunnen houden in huis. Ik ben bezig een Groninger aardbeving te veroorzaken, zei ik, toen mijn vrouw me vroeg waarom ik het zo warm in huis gemaakt had. Die Groningers zijn altijd al zeurpieten geweest en nu willen ze dat die paar scheurtjes in hun huizen van mijn belastingcenten hersteld worden. Nou ik heb een veel beter idee, gewoon nog een aantal aardbevingen daar en dan is de hele provincie wel zover gezakt dat er een laag asfalt overheen gelegd kan worden. Mijn vrouw liet zich er niet over uit of ze het met me eens was, maar wilde toch wel heel graag dat ik de oude AGA weer wat zachter zette.

Vorige week vrijdag stond ik met een straatklinker in mijn hand voor het stadhuis. Niet om de beiaardier het zwijgen op te leggen, wat overigens wel een goed idee is, maar zo hoog kan ik zo’n steen niet gooien. Nee, ik overwoog om hem door de antieke ruiten van het stadhuis te gooien. Ik had net gehoord dat een alleenstaande doodzieke moeder geen recht had op een beetje geld om iemand te betalen die af en toe haar huis een beetje schoon komt maken. Haar twee puberzoons konden dat wel doen, kreeg ze te horen. Maar ik heb de klinker maar weer terug gelegd. Anders had ik misschien wel een van de blowende pubers op het bordes van het stadhuis geraakt. Maar toch, om met Nescio te spreken: God zegene de verantwoordelijke autoriteiten, als het kan een beetje hardhandig.

Klaas Kasma, kok in Leeuwarden

foto: Harrie Muis