Uitgebreid zoenen met Nicolas Roeg

We hebben het niet zo op toeristische trekpleisters. Na de nieuwjaarstoespraken van commissaris Jorritsma en de burgemeesters Crone en Bilker (zeven pagina’s lang) verlang je direct naar We hebben het niet zo op toeristische trekpleisters, het amusante boekje met reisverhalen van Anneke van Renssen, oud-directeur Film in Friesland. Met haar man Willem Winters, uitgever van het boekje (Perio), raakte ze in diverse avonturen verzeild. Op de achterflap verklapt Winters al dat het een uniek reisverhalenboek betreft. Een boek vol humoristische voorvallen en verrassende ontmoetingen. De aanbeveling doet gezien de inhoud bescheiden aan.

Van Renssen is in het boek de gangmaker die nergens voor terug lijkt te deinzen. Haar parool: risico is lekker! Dood gaan we allemaal, laten we daarom geen dag verliezen en stort je in het ongewisse. In het begin (de verhalen beslaan een periode van 25 jaar) zijn de beelden bij de verhalen herkenbaar. De fietsen staan tegen een plaatsnaambord, de laarzen staan voor de tent en het blik bonen klaar om te worden opgewarmd. Je voelt dat de wreedheid, het ongeluk, de malheur, het ongerief en de knallende ruzie een paar bladzijden later van de pagina zal spatten.

Voorlopig blijft de strijd echter beperkt tot fysieke (en sportieve) krachten. De eerste serieuze heuvel werd met Atje Keulen-Deelstra-wilskracht genomen. Willem keek verbijsterd toe. Willem kijkt in het boekje overigens meerdere malen verbijsterd toe en dan gaat het vooral om de plannen die zijn reisgenote voor hem in petto heeft. Hij vindt ze overigens allemaal best en schikt zich in de plannenmakerij. Nou ja, ‘niet dat hij alles best vindt wat ik bedenk. Hij bewaakt zijn grenzen beter dan ik, maar zolang het hem niet in de weg zit vindt hij het prima.’ Hospitalet de ‘l Enfant, maart 2011.

In het Roemeense Marisel wordt die opstelling, tijdens een bezoek aan het Filmfestival in Cluj in 2007, ruim beloond wanneer Anneke wordt belaagd door filmregisseur Nicolas Roeg die haar na de nodige pruimendrank, paddenstoelenragout en local chickens ten huwelijk vraagt. Met hun scabreuze en pornografische conversatie, uiteraard volledig politiek correct gevoerd, bleken de twee snel op één lijn te zitten. De aanval van de beroemde regisseur (Don’t Look Now) was Anneke net een brug te veel. ‘I am sorry for you. I ‘m happely married and I have no intention to leave my husband.’ Het bleef bij uitgebreid zoenen, toch nog wat.

Met de verzamelde malheur vallen ook nieuwjaarstoespraken te vullen. In Cork liet Willem bijna het leven. We noteren juli 1992. Een barre overtocht bleek een beproeving voor de zeemansbenen van de uitgever die zich aan de wasbak staande moest zien te houden. In het Zweedse Umea (juni 2002) waren het de insecten die de twee Leeuwarder reizigers te grazen namen. Ze hadden gehoopt op elanden. De apotheek deed goede zaken, hup weer een roller voor 90 kronen. De ene keer is het gewoon jeuk, maar de andere keer waren het zwellingen tot op de voet. Vloeistof met watten, luidde het recept. Van Renssen noteert: weer 7,50 lichter. De nek werd geblesseerd in een bus in  het Spaande Estella (december 2002). ‘Ik hoorde het kraken.’ Ook de kont doet, tijdens verschillende reizen, herhaaldelijk zeer. ‘Ik kon amper lopen vanwege weer eens problemen met mijn kont. Willem kreeg zijn linker been vandaag slecht mee. Twee mooie krakkemikken bij elkaar.’ Hjorring, Denemarken augustus 1995.

Ook gedoe met de auto ontbreekt niet in een echt reisverhaal, althans een echt Hollands reisverhaal. Het wijze advies van garage Haaima luidde steevast: probeer het uit te stellen tot je weer in Nederland bent. Zo is het maar net. ‘Want na een staaltje hogeschoolrijden, in wat we in Nederland en brede steeg zouden noemen in het Italiaanse Loreto, is me niets te gortig.’

Roeg