Toon van de Stad wordt niet het succes waar we op hoopten

Op mijn vraag waarom we niks meer horen van de Toon van de Stad, kreeg ik per kerende post antwoord van het PvdA-raadslid Hein de Haan. Helaas ging de reactie niet over de inhoud. Nee, De Haan liet mij weten dat het project Toon van de Stad eind september een vervolg krijgt. Afwachten dus maar.

Wat is Toon van de Stad ook alweer? De vergadering met het weinig slagvaardige label Toon van de Stad werd vorig jaar belegd om de kwakkelende binnenstad van Leeuwarden een oppepper te geven. Doel was de leegstand te keren. Het gebeuren had op een maandagochtend plaats in enkele zalen van het Fries Museum. Dit alles speelde zich meer dan een jaar geleden af.

Ik was destijds al een beetje somber over die bijeenkomst, die meer dan 20.000 euro aan vergaderkosten met zich meebracht. Ook de spreker van de ING-bank keek verrast op toen een zaal vol ondernemers het lied Het Dorp van Wim Sonneveld aanhief. Waar ben ik in terechtgekomen, leek hij zich af te vragen. De lange tijdspanne tussen vergadering en vervolg en het bericht van De Haan dat allerlei werkgroepen zich met het vraagstuk bezighouden, geven me opnieuw te denken. Je zou mogen verwachten, met zo’n grote urgentie, dat er sneller actie zou worden ondernomen.

Wellicht zijn er andere redenen waarom de werkgroepen nog niet naar buiten zijn getreden met actiepunten. Ik ben bang dat De Haan c.s. (ook Serge Hollander, fractievoorzitter van de VVD is betrokken bij de organisatie van Toon van de Stad) nog ver verwijderd zijn van stevige maatregelen die toch effect sorteren. Maatregelen waar we van gaan schrikken. Want dat lijkt mij toch het uitgangspunt van de bijeenkomsten. Ik vrees echter, nu het zo lang duurt, we in de richting gaan van weer een nieuwe website, een experiment met ‘regelluwe’ straten, straatartiesten die zonder vergunning aan de slag kunnen en een nieuw budget voor nader onderzoek. Als dat zo is, dan is Toon van de Stad niet het succes waar we op hoopten.

Toon van de Stad zou deel uit moeten maken van een scherp geformuleerd economisch beleid in onze gemeente. Tot nu toe ontbreekt het hieraan en valt er weinig anders waar te nemen dan beperkte en weinig succesvolle maatregelen voor een selectieve groep, matige acquisities die de teruggang in werkgelegenheid niet kunnen compenseren, overleg met buurgemeenten en de hoop op de aantrekkingskracht van nieuwe (gesubsidieerde) instellingen. Als dit werkelijk zo is, dan is dit volstrekt onvoldoende.

Hoewel we het tijdens de eerste Rede van Friesland niet wilden horen, heeft Friesland een magere economie. De provincie kent weinig grote bedrijven, heeft te maken met een gesubsidieerde landbouw en steunt voornamelijk op het midden- en kleinbedrijf en de zorgsector. Econoom Coen Teulings, die de eerste Rede van Friesland uitsprak, vond dat we ons moesten richten op recreatie. Ook geen bedrijfstak om over naar huis te schrijven.

Om stevige passen te kunnen maken is erkenning van de misère noodzakelijk en waakzaamheid om niet de verkeerde trekkers voor de kar te spannen geboden. Al te vaak zie ik de niet-ondernemers, zij die het pijn lijden van de ondernemers niet kennen, gretig het voortouw nemen. Ze verliezen zich in netwerkclubs (Commerciële Club Leeuwarden = dood) en uitgebluste koffiebijeenkomsten. We kennen allemaal de namen van hen die bij de Kamer van Koophandel of banken om wat voor reden dan ook op een zijspoor zijn beland en toch menen voorop te moeten lopen om de weg te wijzen. Ze zijn te herkennen bij grootschalige evenementen. Altijd zitten ze op fluisterafstand van de wethouder. En altijd vraag ik mij hierbij af: waarom zijn ze zelf nooit ondernemer geworden?

Wat we nodig hebben zijn échte ondernemers die de lasten en de lusten van het ondernemen kennen en verder kunnen kijken dan de gevel van hun pand breed is. Wat we nodig hebben, zijn ondernemers die de markt kennen, concurrentie kunnen inschatten, eigentijdse ontwikkelingen kunnen toepassen, in grotere perspectieven kunnen denken, lust hebben in het ontwikkelen van innovaties en grenzeloos kunnen opereren.

In het verleden hadden we in Leeuwarden de ondernemer Jaap van Gelder, de doener Rinze Yntema en de reclameman Dick van der Heijde. Mannen die in no time de City Club uit de grond trokken en met die club een bovensteedse rol vervulde, een rol die helaas een maatje te groot was voor alle kibbelende winkeliersverenigingen die niet verder keken dan hun eigen winkelpui. De mannen kozen voor een fris logo (de gestileerde Oldehove) en organiseerden onbaatzuchtig het ene na het andere evenement. Voor een mega-barbecue op het Zaailand gaf niemand een cent, maar het enthousiasme van Rinze Yntema stopte niet voordat alle Leeuwarder slagers met hun saucijzen op het plein verschenen. En wat vonden ze het allemaal mooi.

Ik zeg niet dat we opnieuw Jaap van Gelders en Rinze Yntema’s voor de kar moeten spannen. De wereld is veranderd en gecompliceerder geworden. Maar vrouwen en mannen van hun kaliber en hun geestdrift moeten aan de bak. Wat Leeuwarden nodig heeft is een kleine, slagvaardige club met zelfbewuste ondernemers uit het mkb en ondernemers van de bedrijventerreinen. Zij hebben plannen en ideeën genoeg, waar we ook nog eens niet een heel jaar op hoeven te wachten.

Bij de Toon van de Stad vraag ik mij af hoe de twee raadsleden die nu met de werkgroepen in de weer zijn hun controlerende taak naar de wethouder van economische zaken verder zullen gaan uitoefenen. Wat als de werkgroepen adviseren geen Cambuurstadion met concurrerende zaken te bouwen? Of zijn de twee raadsleden al een beetje aan het masseren? Maar het probleem zit toch eigenlijk bij wethouder Henk Deinum van economische zaken. Met het geven van toestemming voor het organiseren van Toon van de Stad geeft hij een brevet van onvermogen af. Want waarom zouden goedwillende werkgroepleden zich uitputten in het maken van economisch beleid wanneer er voor dat werk ambtenaren bij de gemeente in dienst zijn die aangestuurd worden door een goedbetaalde bestuurder?

Wanneer wethouder Henk Deinum (PvdA) niet zelf in staat is om effectief economisch beleid te ontwikkelen, zou hij plaats moeten maken voor iemand die hiertoe wel in staat is.

Andries Veldman

toon van de stad