Tjêbbe Hettinga: De Krûk

(tekst: gedicht Tjêbbe Hettinga –  ingezonden door Feikje Zijlstra)

De krûk

Hy dronk, wylst syn eagen de strakblauwe eagen fan

De fiskersfrou yn it swart troffen en betizen, by

De boarne, yn it soel middeisskaad fan ferlegen

Seders, rook fan fisk en hars, sicht oer see en sloepen, leech.

Stil stie sy, wylst haer fersonken eagen syn drinken

Seagen yn ‘e nacht fan smoarde lûden, leafdes toarst en

De goederjouske krûk op har no skrokken skouder,

Neist in ezel, blau en stil; troch it blank ear fan har earm

De see, om har heupen de branning, tusken beiden,

Ferstomme troch it stoarmjen fan in eagenblik stilte:

Sy hienen dronken, en sjoen hoe ’t de fiskers yn har

Lytse sloepen stadich lytser waarden, de fan ûnthjit

Drippende netten fan ‘e stjerren strakker, foller,

Twa heale moannen de griene haven yn dreauwen, mei

It sâlt fan ‘e see fyn yn ‘e wyn oer it brutsen

Iis yn ‘e glêzen op in terras mei swarte slangen,

Wite amers; en it paad nei har hutte (néi har

Heuvel-op, de gloppen troch, fanwegen fiskersmessen)

Hie se útlein, fielend dat er kommen soe, en hy

Wie har heuvel beklommen, hie hem lave oan har krûk.

De kruik

Hij dronk, terwijl zijn ogen de strakblauwe ogen

Van de vissersvrouw in het zwart troffen en verwarden,

Bij de bron, in de zoele schaduw van verlegen

Ceders, geur van vis en hars, zicht op zee en sloepen, leeg.

Stil stond zij, terwijl haar verzonken ogen zijn dronk

Zagen in de nacht van stille kreten, liefdes dorst en

De zo gulle kruik op haar nu geschrokken schouder,

Naast een ezel, blauw en stil; door het oorwit van haar arm

De zee, om haar heupen de branding, tussen beiden,

Verstomd door de stormvlagen van een ogenblik stilte:

Zij hadden gedronken, gezien hoe de vissers in

Hun kleine sloepen kleiner werden, de van belofte

Druipende netten van de sterren strakker, voller,

En twee halve manen dreven de groene haven in,

Terwijl de wind het zout over het gebroken ijs

Strooide in glazen op een terras met zwarte slangen,

Witte emmers; en het paadje naar haar hut (ná haar

Heuvelop, de stegen door, vanwege vissersmessen)

Legde zij uit, voelend dat hij komen zou, en hij

Had haar heuvel beklommen, had zich gelaafd aan haar kruik.

Tsjêbbe Hettinga (1949-2013)

http://www.youtube.com/watch?v=Eq4OdHFDa_o
http://www.poetryinternationalweb.net/pi/site/poem/item/4586/auto/THE-JUG

cultuur middenstanders zakelijk