Politici die over Zwarte Piet geen kleur durven te bekennen, verdienen geen stem meer

(tekst: Nico Hylkema)

(Kleur)piet en laffe politici

Eigenlijk zou je niet meer willen reageren op de discussie rond Zwarte Piet. Maar de Kinderombudsman Margrite Kalverboer lokt het ongewild uit. Zij heeft gedaan wat gedaan moest worden: de meest betrokkenen benaderen.

Toen het rapport van Kalverboer verscheen was ik warempel een beetje hoopvol dat hiermee de discussie beëindigd kon worden. Zij heeft kinderen tussen de tien en veertien jaar – die staan nog het dichtst bij het geloof in de Goedheiligman – ondervraagd over hun ervaringen rond Zwarte Piet.

De resultaten liegen er niet om. Gekleurde kinderen worden het hele jaar geplaagd met hun kleur, maar rond begin december neemt de pesterij danig toe. Alle kinderen, uit welke klasse dan ook, hebben er geen enkele moeite mee de kleur van Piet de te veranderen, als hun gekleurde leeftijdsgenoten last hebben de zwarte knecht.

Punt uit, zou je zeggen. Dit jaar geen zwarte pieten meer. Zeker nadat de kinderen hebben aangegeven er van te balen, dat volwassenen zo’n drama maken van Zwarte Piet. Klaar uit. Helaas, zo mocht Kalverboer merken, er is een groep in de samenleving die de kont tegen de krib gooit en scheldend en tierend haar emailadres weet te achterhalen.

Laf

De politiek waagt het niet de handen aan de discussie te branden. Alleen Wilders giet olie op het vuur. Lafhartig schuift vice-premier Asscher de discussie door naar schoolbesturen en VVD’ers weten niet beter te doen dan de ombudsvrouw af te vallen. Verder blijft het nogal stil. Hier past alleen het woord laf. Angst voor het racistische deel van het electoraat.

Lees hier verder

Zwarte Piet