Meubelstoffeerder Gerard Veldhuis overleden

Gerard Veldhuis

De bekende Leeuwarder meubelstoffeerder Gerard Veldhuis is gistermiddag in het Medisch Centrum Leeuwarden overleden. Een gevaarlijke bacteriële infectie werd hem onverwacht noodlottig.

Veldhuis werd beschouwd als meester stoffeerder. Als 14-jarige jongen leerde Gerard Veldhuis het vak van stofferen bij Meubelstoffeerderij Bijl aan de Emmakade. Hier leerde hij de fijne kneepjes van het traditionele vakmanschap.

Gerard Veldhuis was stoffeerder, restaurateur en handelaar (ook in vastgoed). Met zijn bescheiden onderneming pakte hij prestigieuze zaken aan. Een stoel van de adellijke familie Van Eysinga hangt nog in zijn voormalige atelier achter de Kwartelstraat om gerestaureerd te worden. Haast kwam in zijn woordenboek niet voor. Ook was Veldhuis betrokken bij diverse restauraties en stofferingen in het provinciehuis. Tijdens een van die klussen (1983) ontdekte de stoffeerder dat er een theemuts in de zitting van de voorzitter van ons Friese parlement zat. Wellicht een grapje van een van zijn concurrenten die er wel eens met de pet naar gooiden. De toenmalige voorzitter Hans Wiegel vond de vondst, volgens Veldhuis, uiterst vermakelijk. ‘Wiegel vond het zo mooi dat hij de muts mee naar huis nam en aan de wand hing.’

Later werd zoon Gerard in de zaak opgenomen. Gerard jr. combineerde lange tijd zijn baan als onderwijzer op een basisschool met de stoffeerderij. Na een zwaar herseninfarct van Gerard senior in 2012 moesten de bakens opnieuw worden verzet. Het lukte Veldhuis niet meer – hij bleef geblesseerd aan zijn linkerhand – om zijn vak naar behoren uit te oefenen. Na veel wikken en wegen koos junior definitief voor het eveneens mooie onderwijsvak. Na 45 jaar kwam er op 31 december 2014 een einde aan een leven vol vakmanschap.

Het atelier achter de woningen in de Kwartelstraat is van museale allure. Ook na de verhuizing naar een nieuwe werkplaats in de Koekoekstraat is dit atelier nog altijd in tact gebleven. De meester stoffeerder had onlangs nog bij iedere pas een verhaal en bij iedere stoel een (humoristische) anekdote. Dertig jaar werkte Veldhuis in dit atelier. ‘De Eysinga’s wachten nog op hun stoeltje.’ De beeldhouwhamer waarmee Adema Us Mem bewerkte hangt er aan de muur. Even verderop de historische sleutels van de Oldehove. En talloze knipsels van foto’s en artikelen. Vaak belandden ze in het atelier door de bewonderende blik waarmee Veldhuis in de woningen van zijn cliëntèle stond. Dan was het al gauw: ‘Ach, nim maar met juh.’

Veldhuis