Kritiek op Tumba: verantwoording meldingen discriminatie duister

(tekst: Socversity – http://www.socversity.nl )

T�mba bevestigt ongewild de stelling van Socversity
De door T�mba gegeven reactie in het artikeltje �T�mba reageert op Socversity: Geen sprake van mededinging. T�mba grijpt concurrentie aan om zich nog helderder te profileren� is niet sterk.

T�mba haalt de begrippen mededinging en mededingingsbeperking door elkaar. T�mba stelt dat er �geen sprake is van mededinging� terwijl dat nu juist de stelling is van Socversity. Waarschijnlijk bedoelt T�mba dat er in haar optiek geen sprake is van mededingingsbeperking. Dit door elkaar halen van begrippen lijkt exemplarisch voor het juridisch niveau binnen T�mba.

Na de beperkt onderbouwde vaststelling dat er in T�mba�s optiek geen sprake is van mededinging(sbeperking?) wordt een opsomming gegeven van een aantal zaken waar T�mba zich deze week mee wil profileren. Slechts ��n van die zaken heeft te maken met het onderwerp van discussie namelijk het uitvoeren van taken in het kader van Wet gemeentelijke antidiscriminatievoorzieningen.
Geeft T�mba hiermee aan dat zij subsidies die bestemd zijn voor monitoring en bijstand bij discriminatieklachten ruimer aanwendt zoals het haar goeddunkt?
Een vreemde zaak, het gaat immers om gemeenschapsgeld dat met een bepaald doel wordt verstrekt.

Mededinging / NMa
Uiteraard is iedere gemeente vrij om te kiezen met welk bureau zij in zee gaan, dit is een terechte constatering van T�mba.
Ook zijn organisaties vrij om een brancheorganisatie op te richten.
Een brancheorganisatie moet echter open staan voor toetreding van nieuwe leden.
Een brancheorganisatie die toetreding van nieuwe leden blokkeert en daarmee de vrije vestiging en mededinging beperkt begeeft zich op glad ijs. De Landelijke Huisartsen Vereniging (LHV) heeft dit onlangs ondervonden toen de NMa de vereniging een boete van bijna 8 miljoen euro oplegde en tevens een tweetal functionarissen van de LHV persoonlijke boetes van tienduizenden euro�s oplegde omdat deze personen in het bijzonder verantwoordelijk werden gehouden voor de mededingingsbeperking.

T�mba geeft aan dat de brancheorganisatie is opgericht om de kwaliteit en het kwaliteitstoezicht te verbeteren. Wij zijn het er mee eens dat dit ontzettend nodig is. Zoals wij echter al eerder aangaven worden voor toelating geen kwaliteitseisen gesteld; was het maar waar, zijn we geneigd te zeggen. Nieuwe leden worden geweigerd omdat er al een lid-aanbieder van de diensten binnen een bepaald geografisch gebied is. Dat is de enige grond waarop Socversity het lidmaatschap is geweigerd.

Omdat lidmaatschap van de LBA door afnemers van de diensten beschouwd wordt als een soort kwaliteitskeurmerk (Centrum T�mba wekt deze suggestie overigens ook in haar onlangs verschenen �Monitor discriminatie Frysl�n 2011�) wordt in feite de indruk gewekt dat sprake is van een vorm van erkenningsregeling.

In geval van een erkenningsregeling is het beleid van de NMa volstrekt helder vastgelegd in de �Richtsnoeren Samenwerking Ondernemingen�. Het gezamenlijke marktaandeel van de bij de LBA aangesloten organisaties is ruim 95%. De NMa gaat er vanuit dat van mededingingsbeperking sprake kan zijn indien dit marktaandeel groter is dan 20%…
Van een mededingingsbeperkend effect is onder meer sprake indien van de erkenningsregeling een (potentieel) uitsluitingseffect uitgaat. Dit zal in het bijzonder het geval zijn als de deelnemende ondernemingen een groot deel van de markt vertegenwoordigen en consumenten of zakelijke afnemers de bewuste erkenning als een belangrijke voorwaarde zien om goederen of diensten af te nemen.

Wij denken dat het LBA, en daarmee ook T�mba als fungerend secretariaat voor het LBA, op grond van hetgeen hier is beschreven risico loopt boetes opgelegd te krijgen door de NMa.

Monitor discriminatie Frysl�n 2011
Centrum T�mba ontvangt van de Friese gemeenten gezamenlijk zo’n � 240.000 per jaar voor het uitvoeren van de twee wettelijke taken: monitoring (registratie van meldingen) en bijstand bij discriminatieklachten. Daarnaast ontvangt T�mba nog provinciale subsidie.
Blijkens de Monitor discriminatie Frysl�n 2011 (MdF2011) heeft T�mba in 2011 269 meldingen geregistreerd en behandeld. Een snelle rekensom leert dat dit � 892 per melding is.

Let wel: het gaat hier om het aantal meldingen. Zonder nader onderzoek zegt het aantal meldingen ons niet veel. Het gaat erom in hoeveel gevallen een melding ook terecht was en voldeed aan de juridische definitie van discriminatie.
T�mba snapt dit ook wel, maar kiest ervoor om in de MdF2011 niet te vermelden in hoeveel gevallen de melding gegrond was. Er wordt omheen gedraaid met termen als ‘In een aantal gevallen heeft de rechter of een klachtencommissie objectief vastgesteld dat er daadwerkelijk sprake was van discriminatie. Bij een deel van de meldingen valt dat niet objectief vast te stellen’ of ‘Soms wenst de melder alleen registratie van de ervaring’…
Het zou interessant zijn te vernemen welke percentages T�mba bedoelt met ‘een aantal’, ‘een deel’ en ‘soms’.

In feite bestaat de ‘productie’ van T�mba blijkens de MdF2011 uit een te rapporteren aantal meldingen. T�mba heeft er daarmee belang bij dat dit aantal meldingen zo hoog mogelijk is. Hiertoe worden zelfs reclamecampagnes gevoerd.
Het (financi�le) belang van T�mba is vervuld zodra de melding is geregistreerd. Elk uur dat vervolgens aan de melding besteed wordt is in feite ‘verlies’.
Wellicht is dat de reden dat T�mba geen volwaardig jurist in dienst heeft. Een jurist is duurder dan de klachtbehandelaars die nu actief zijn en dit zou dan onvermijdelijk moeten leiden tot snijden in management- en co�rdinatiefuncties.

Het is ons overigens volstrekt onduidelijk waarom er bij T�mba�s discriminatiemeldpunt �berhaupt management- en co�rdinatiefuncties bestaan. 269 meldingen per jaar betekent tussen de 5 en 6 meldingen per week. Een goed opgeleide professional kan deze caseload prima zelfstandig, zonder manager of co�rdinator boven zich, aan.

Bovendien leert de ervaring dat het instellen van een meldpunt ook een flink percentage evident onjuiste meldingen genereert. Sommige melders zoeken alleen aandacht, anderen willen hun buren/ex-partner/ex-werkgever of anderen een loer draaien etc.
Het is niet duidelijk of T�mba deze bestandsvervuiling al uit haar cijfers heeft gefilterd.

In plaats van op basis van het aantal meldingen zou T�mba zich moeten verantwoorden aan de hand van het aantal zaken dat inhoudelijk tot een juridische ‘gegrondverklaring’ heeft geleid. Dat zou een stimulans zijn om klagers op de beste manier te ondersteunen bij hun zaak. Op dit moment is er blijkbaar slechts de drang om zoveel mogelijk meldingen ’te scoren’.

Het is betreurenswaardig dat een zo belangrijk thema als antidiscriminatie in ons land niet op een meer zakelijke, objectieve en professionele manier vorm krijgt.
De huidige insteek gaat ten koste van het draagvlak in een aanzienlijk deel van de samenleving.