In Schotland heeft een Deense dog een spookkasteeltje aan een Loch

Foto: Liwwadders

BOEKENPASSAGE DE RODE LOPER 27 november

Reisboeken schrijven is ook een kunst, denk ik als ik na de koffie en het doorbladeren van de zaterdagkranten in een boek zit te lezen van Esmeralda van Boon. Ze is journaliste en heeft in Egypte gewoond. Het hoogtepunt van haar belevenissen in die stad is dat ze een Hollandse vriendin in hun flatje in Caïro betrapt op naakt zonnen op het balkon. Daar schijn je in Egypte problemen mee te kunnen krijgen. Dat alles is opgeschreven op een slaapverwekkende, meisjesboekachtige manier. Na 25 pagina’s vind ik het genoeg en blader het even door tot het einde. ‘Vertrouw op Allah, maar bind wel je kameel vast’. Ik vermoed dat ze deze titel, die wel verschrikkelijk leuk is, niet zelf bedacht heeft maar dat haar uitgever Bert Bakker het heeft gedaan.

Dat ik zomaar een poos in dit boek kan lezen c.q. bladeren komt omdat ik eerst lang alleen tussen de boeken zit. Gelukkig komt er na een uurtje een mevrouw binnen die de Bruna pocket The Late Late show & Oklahoma Motel van Jan Cremer koopt. Twee eenakters voor toneel. Dit zou leuk zijn voor een iepenlofspul, zeg ik tegen de mevrouw. Een beetje bloot fleurt zo’n voorstelling vast op en zorgt ook meestal wel voor uitverkochte voorstellingen. Maar deze mevrouw weet niets van iepenloftspullen, zegt ze. Ze denkt ook dat bloot niet past in Friese iepenloftspullen.

Ik doe even een rondje door de winkel om een ander boek te zoeken om te lezen. Uit een doos met onuitgepakte boeken haal ik een boek dat over boeken gaat die ooit verboden zijn geweest. Wat te denken van ‘Kuifje in het land van de Sovjets’, waar de toenmalige leiders van de Sovjet Unie niet blij mee waren. Of ‘De Zoon van Dik Trom’ dat in de Tweede Wereldoorlog door de bezetter verboden werd. We doen mee, denk ik trots als ik dat lees. Dik Trom staat in het rijtje tussen grootheden als André Gide en Milan Kundera, van wie ook boeken ergens ooit verboden zijn geweest. Ondertussen lopen er veel mensen binnen die er weer uitlopen zonder iets te kopen maar me wel allemaal een fijne dag of een fijn weekend wensen. Mijn dag zou nog fijner zijn als jullie hier iets gekocht hadden, antwoord ik af en toe als ik die goede wensen zat begin te worden.

Heb je ook boekjes van John O’Mill, wordt me gevraagd. Die hebben we niet, weet ik zeker, als ze wel in de Boekenpassage waren geweest had ik ze al lang mee naar huis genomen. John O’Mill, pseudoniem van de leraar Engels Johan van der Meulen is bekend om zijn nonsens gedichten die veel letterlijk uit het Nederlands vertaalde woorden in het Engels gebruikte. ‘When men smake: ‘Please!’ Girls, pack your bees, ’t Is never too late, to poots the plate. Of deze uitspraak: One rape a day, keeps the virgins away. Maar helaas heb ik niks van hem staan. Gelukkig staat er wel een ander boekje: Droggen zijn Bedroom, wat zomaar de titel van een liedje van Marco Borsato zou kunnen zijn als ie een flinke slok op heeft. In dit geval is het een soort bloemlezing met nonsens gedichten. Onder anderen van Kees Stip: ‘In Schotland heeft een Deense dog een spookkasteeltje aan een Loch, De kamers zijn versierd met knoken en bordjes Bedroom English spoken, En ’s nachts verschijnt daar een fantoom, dat uitroept: Droggen zijn bedroom’. De koper en ik worden beiden blij van dit boekje. Tevreden drinken we samen een kopje koffie en vinden dat er meer nonsens op de wereld moet komen.

Daarna blijf ik nonsens verkopen zoals van David Baldacci ‘Ondergronds’ en Loes den Hollander ‘Je bent aan de beurt’. Hoewel het laatste boek een psychologische thriller wordt genoemd.

Even lijkt het wat serieus te worden als er een meisje het boek ‘De ontdekking der natuur’ van Albert Bettex wil afrekenen. Ik vraag haar of ze John O’Mill ook kent. Terwijl zij haar pinpas zoekt draag ik een limerick van John even voor die ik ken. ‘An embittered old sceptic in Zundert is convinced Mother Nature has blundered, in this angry man’s eyes Half the world is not wise and the rest is hard sticker bethundered. Ondertussen heeft het pinapparaat aangegeven, dat de transactie okay is. Het meisje loopt weg met het gekochte boek onder de arm. Of eigenlijk lijkt het ook wel een beetje een vlucht. Ze houdt zeker niet van nonsenspoëzie denk ik.

Klaas Kasma, kok en boekverkoper in de boekenpassage De Rode Loper in de Sint Jacobsstraat