Ik hoor het mijn vader nog zeggen: ik wil mijn partij (PvdA) terug!

Nieuwe rubriek: door de Leeuwarder Courant geweigerde ingezonden stukken – deel 3

Ik wil mijn partij terug!

Ik hoor het mijn vader nog zeggen in de jaren`70 van de vorige eeuw.

Geboren in 1913, als 10-jarige al medekostwinner. De crisisjaren meegemaakt en een oorlog overleefd. Hij was een trouwe aanhanger van het sociaal democratisch gedachtegoed. Lid van de SDAP, later PvdA. In zijn geboortedorp in de Betuwe was er een harmonieuze samenwerking in de raad tussen PvdA en Christelijke partijen. Onder leiding van een burgervader van liberale huize. Op een gegeven moment ontdekte randstadsbewoners dat het dorp mooi centraal lag. Prima spoor- en wegverbindingen in alle windrichtingen. De invasie begon.

De samenstelling van de raad veranderde. Niet zozeer wat partijen betreft, maar wel van mentaliteit. Een ander soort sociaal democraten deed zijn intrede en de dorpelingen werden eruit gewerkt. Afgelopen was het met de harmonie, het conflictmodel werd het. Mij vader zag het met lede ogen aan. In zijn beleving werd zijn partij kapot gemaakt door de “doctorandussen” zoals hij de nieuwlichters gemakshalve over één kam schoor. Ook de landelijke ontwikkelingen binnen zijn PvdA baarden hem zorgen.

Met lede ogen zag hij aan dat zijn partij meer aandacht had voor het buitenland dan voor zijn eigen mensen. Het geheul met Oost-Duitsland en het gepamper van buitenlanders die begonnen binnen te stromen baarden hem zorgen. Ik was bij hem toen op TV een reportage was van een wijk in Rotterdam. Een leeftijdsgenoot van hem kwam in beeld. Tranen van machteloze woede stroomden de man over zijn wangen. In zijn wijk woonden 37 nationaliteiten. Als hij medicijnen voor zijn vrouw of boodschappen haalde werd hij acht van de tien keer beroofd. Ik hoor de man nog schreeuwen : “en het ergst zijn die M……… ratten “ (zelfcensuur van GvM).

Die toen dus net als nu nog steeds op de achtergrond constant in beeld rondzwermden met getier en opgestoken middelvinger.

En vervolgens komt een PvdA doctoranda uitleggen dat het best allemaal meevalt. Het is even wennen, en dan ben je blij met de nieuwe buren. En vervolgens begint op te geven over de zegeningen van een multiculturele samenleving. Dat ging dan op het niveau van de exotische eethuisjes. Dan kon je ook eens wat anders eten dan boerenkool met worst. Op mijn vraag aan mijn vader waarom hij nog steeds lid van die partij was, was het antwoord : “Uit solidariteit met het verleden toen het nog een partij voor ons soort mensen was. Ik ben bang dat het nooit meer goedkomt”.

Ik wens de “doctorandussen“ van deze tijd meer succes bij het terugkrijgen van hun partij dan mijn vader had.

Leeuwarden, 29 juni 2016.

Gert van Meegdenburg.