Ik had het graag willen worden, stadsperformer, maar het heeft niet zo mogen zijn

foto: Liwwadders

(Ook deze zomer weer enkele prachtige verhalen opgediept uit ons rijke archief – beeld: Roelof van der Schaaf)

Stadsperformer

Ik had het graag willen worden, stadsperformer, maar het heeft niet zo mogen zijn. Voorlopig zitten we weer vast aan een kunstenaar die dan misschien wel voor een kleine culturele elite leuke dingen doet, maar voor de man in de straat is het natuurlijk weer twee keer niets. En ik had nog wel zulke leuke plannetjes om de stad te performen. Maar het zat er niet in, als niet artistiek genoeg zijnde ben ik aan de kant geschoven. Maar ja, wat wil je ook als je gekozen moet worden door mensen die met het woord stadsperformer aan komen zetten. Ze hebben zelf niet eens creativiteit genoeg om daar een goed Liwwadder woord voor te bedenken. Nee, de komende twee jaar zullen we het moeten doen met dichterlijk gelul en vage filmpjes die de bioscoop wel nooit zullen halen, nou ja, alleen op het Fries Filmfestival misschien.

Nee, als ze mij mijn gang hadden laten gaan was de stad er op bepaalde tijden heel anders uit komen te zien. Op de Oldehove had ik een kanon gezet die bijvoorbeeld om het uur gekleurde hagelslag over de stad had geschoten. Dat was mooi geweest voor de kleine kunstliefhebbers in de stad, die dan alleen maar hun beschuitje hadden hoeven uitsteken voor een lekker ontbijtje. Bovendien was het aantal schoolreisjes naar Leeuwarden groter geworden dan die naar de Efteling. De spiegeleieren op het Zaailand waren prachtig, maar wel weer uitgevoerd door een kunstenaar die niet van eten houdt. Ten eerste waren ze niet te eten en ten tweede: wie eet er nou spiegeleieren zonder spek? Ik had op koopavond en misschien ook wel op koopzondag langs de Nieuwestad honderd gasbrandertjes en koekenpannen, tienduizend doosjes eieren en ettelijke kilo’s spek in plakjes neergezet zodat het winkelende publiek, als dat wat roppich werd van het zich vervelen, voor de etalages zelf een eitje met spek kon bakken. Kijk, dat is nou voor een stad performen.

Die bloedeloze Zinderende Zaterdagen had ik ook even aangepakt. Wat een treurnis is dat, van die ondernemers die erbij zitten van ‘wat doe ik hier?’ Af en toe zie je iemand die tussen de auto’s en fietsers op de Nieuwestad door laveert om even te kijken en dan gauw weer terug de stoep op vlucht. Kijk, daar had ik een immense slagroomtaart, gesponsord door een banketbakker bij gezet. Niet zo’n lullig dingetje op een tafel, nee, eentje van een paar meter doorsnee en ook een paar meter hoog. Daar hadden mensen zich door heen kunnen eten, even de broek en het T-shirt uit en dan er vol induiken. Aan de ene kant erin en aan de andere kant er boerend en kotsend van de gekonfijte vruchtjes en de slagroom weer uit.  En wie de meeste taart gegeten had en het misselijkst was geworden, die had dan samen met de wethoudster van cultuur nog een taart mogen bakken à la Grande Bouffe, de film dus, want ik zou dus niet helemaal voorbijgegaan zijn aan de gevestigde cultuur. Nee, net als in de film, Isabelle even met de rok omhoog en het slipje naar beneden, zo met de blote billen in een bol deeg zetten om het te kneden.

Als omlijsting en om de gevestigde culturele kliek tevreden te stellen hadden ik er wel een shantykoor of zoiets naast gezet. Misschien had Tjêbbe Hettinga er nog een mooi vaag gedicht over weidse uitzichten en bollende billen bij kunnen bedenken en had Huub Mous wat gal richting de Isabelletaart kunnen spugen. Kijk, dat is nou de stad vermaken. Maar dat krijgen jullie allemaal niet, maar het had gekund.

Klaas Kasma, kok – voorheen restaurant Piet Paaltjens – in Leeuwarden