Water naar de zee dragen is doorgaans een zinloze bezigheid. Is water uit de zee halen wel zinvol? Wel als het om zoet water gaat. Maar wacht even, zeewater is toch zout? Niet verrassend kun je tijdens het weekend van de wetenschap een stuk wijzer worden. Zo heb ik een bezoek gebracht aan een Leeuwarder bedrijf dat zoet water uit zeewater haalt met behulp van een windmolen, de http://www.freshwatermill.com . Maar hadden we al niet eens eerder wat gehoord over een windmolen met water? Dat klopt, de waterwin(d)molen van Dutch Rainmaker had het paradepaardje van de Leeuwarder watersector moeten worden. Die windmolen kan water uit lucht winnen door het principe van een openstaande koelkast te hanteren. Omgevingslucht wordt gekoeld zodat het water daarin gaat condenseren: schoon water uit de lucht. Het bedrijf heeft er uiteindelijk twee van verkocht. Bedoeld voor mensen in arme landen die schoon water ontberen, helaas hebben die geen geld om zo’n molen te kopen. Verkeerde verdienmodel.
Mijn eerste vraag aan het bedrijf achter de molen die zoet water uit zeewater kan halen: hoe denkt u die dingen te gaan verkopen? Het werkingsprincipe is gebaseerd op omgekeerde osmose en dat komt erop neer dat je zout water door een membraan perst. De zoutdeeltjes komen niet door dat filter heen, watermoleculen wel. Op die manier kun je zoet water uit zeewater winnen. Bijna al het water op deze aarde is zout, met zo’n molen moet geld te verdienen zijn. Mensen zonder centen is geen geschikte doelgroep hoezeer je ze ook schoon water gunt. Irrigatiewater is een beter verdienmodel, je kunt wellicht gewassen verbouwen op plekken waar dat nu niet kan. Bijvoorbeeld op Bonaire. Het bedrijf heeft daar tientallen boeren bereid gevonden een intentieverklaring te ondertekenen om water van zo’n molen af te nemen. Die agrarische ondernemers kunnen gewassen verbouwen, met de verhoop daarvan geld verdienen zodat ze die molen kunnen (af)betalen. Je vraagt je af waarom met zoveel zout zeewater om het eiland heen het er niet vergeven is van de windmolens die zoet water produceren.
Een windmolen die middels omgekeerde osmose van zeewater zoet water maakt kost, niet verrassend, geld. Het investeringsbedrag zou geleend kunnen worden ware het niet dat iemand voor de eerste lening garant moet staan. In potentie zijn er betalende klanten, er is een geloofwaardig verdienmodel, maar nu nog niet. Geloof het of niet, het bedrijf heeft grote moeite een organisatie te vinden die zich garant voor een lening wil stellen. (Semi-)overheden, waterschappen, drinkwaterbedrijven en ga zo maar door die de mond vol hebben over duurzaamheid, biodiversiteit en circulaire economie: een buitenkansje om de daad bij het woord te voegen. Anders is al dat gepraat daarover water naar de zee dragen.
