Hoe alleen was die Remi nou helemaal, denk ik een beetje wrokkig. Hij had nog honden en een aap

BOEKENPASSAGE DE RODE LOPER 25 september

Binnen het uur een teleurstelling en een droom die uitkomt. Zo begint de dag in De Rode Loper. De teleurstelling is groot bij een mevrouw die hoopvol de grote stapel met boekjes van Monument van de maand doorzoekt. Ze heeft nog één exemplaar nodig om haar collectie compleet te maken. Maar helaas zit het boekje over Appelscha er niet tussen. Anders is het met de mevrouw die een bepaald boek over merklappen en borduren wil hebben en er vannacht van gedroomd heeft dat ze het in de Rode Loper zal vinden. Het staat ook nog op de plank hobbyboeken. Ik zit hier om dromen uit te laten komen, zeg ik als ze het boek gaat afrekenen. Overigens kwam ik niet voor in haar droom over De Rode Loper. Misschien de komende nacht, zeg ik hoopvol. Maar ik krijg niet de indruk dat ze daar erg naar uitkijkt.

Eigenlijk is dit boek nog steeds actueel zeg ik tegen een mijnheer die het boek Eiland van Aldous Huxley wil kopen. Het gaat over een kleine groep mensen die in een verdorven wereld op het eiland Pala iedereen de kans wil geven zich tot een gelukkig mens te ontplooien. Wat niet echt lukt. Voorlopig is de koper wel gelukkig met het boek. Ik word er zelf ook wel een beetje blij van. Zeker als daarna Simone de Beauvoir, Memoires d’une jeune fille’ en een exemplaar van 1001 Nacht in de vertaling van JC Mardrus verkocht wordt. De versie van Mardrus uit rond 1900 was in die tijd niet geheel onbesproken omdat hij er nogal wat op homoseksualiteit gebaseerde verhalen aan toegevoegd had.

Overmoedig geworden door de blije mensen en een lichtelijke overdosis aan cafeïne besluit ik het boek Meisjes van 40 Van de Amsterdamse fotograaf Bob Bronshoff met teksten van Marja Pruis door te bladeren. Foto’s van vrouwen die meisjes willen zijn. Mijn opgewektheid zakt vrijwel meteen naar een dieptepunt als ik er in blader. Ik leg het snel weer terug op de tafel. En als er daarna nog een volwassen vrouw mij vraagt of we boeken van Harry Potter hebben, zeg ik meteen nee. Ze staan wel ergens, maar ik heb de schurft aan volwassenen die kinderboeken lezen. Even later heb ik tijd om de bijlagen van de Volkskrant en de Leeuwarder Courant door te lezen en wordt mijn humeur nog meer op de proef gesteld. Het lijken wel damesbladen van vroeger, vol geschreven door gemankeerde lesbiennes en gecastreerde journalisten. Als er dan ook nog iemand 2 exemplaren van de Happinezz koopt, ook zo’n blad dat door zweefteven in elkaar wordt gezet, overweeg ik om die klote winkel maar te sluiten voor vandaag.

Maar dat kan niet, ik ben hier om boeken te verkopen, al dan niet chagrijnig. Twee boeken van Dan Brown, waarvan je na de Da Vinci Code nooit weer een boek hoeft te kopen omdat ze allemaal hetzelfde zijn. En een verhalenbundel van de Britse schrijfster Susan Hill. Mijn humeur wordt pas weer een beetje beter als er een meisje aankomt zetten met de dichtbundel Wij hebben alles nog te goed, liefdesgedichten van de Groninger dichter Jean Pierre Rawie. Trots vertelt het meisje dat ze zelf ook gedichten schrijft en dat die soms worden vergeleken met die van Rawie. Zijn het ook liefdesgedichten, vraag ik. Want dan zou ik er graag eentje van willen horen. Als je ze tenminste uit je hoofd kent. Maar dat kan of wil ze niet.

Het allerlaatste boek dat de Rode Loper vandaag verlaat is een jeugduitgave van het beroemde boek Alleen op de wereld van Hector Malot. Als ik naar huis loop voel ik me ook erg alleen. Hoe alleen was die Remi nou helemaal, denk ik een beetje wrokkig. Hij had nog honden en een aap. En ik loop naar huis met in mijn tas een fles wijn en een boek met de memoires van Adriaan Venema. Maar ach wat dondert het ook; een man heeft genoeg aan een goed boek en een fles wijn om gelukkig te zijn. Tevreden zet ik een stoel op de kade van de Dokkumer Ee en begin aan het boek en de wijn.

Klaas Kasma, kok en boekverkoper in de Rode Loper in de Sint Jacobsstraat

foto: Simon van der Woude