Hier word ik heel blij van, zeg ik tegen het meisje dat het boek koopt

BOEKENPASSAGE DE RODE LOPER 5 augustus – foto: publiek tijdens het 2e boekenballetje in De Rode Loper)

Het gebeurt niet vaak dat deze beginnend boekverkoper met het schaamrood op de kaken zit, maar nu toch wel. Wie heeft dit geschreven, vraag ik aan de man die het boek Eilanden wil kopen. Ik kan zo gauw geen naam vinden. Boudewijn Büch toch? Alberts, antwoordt de man een beetje nors. En dit is een klassieker, voegt hij er aan toe. Natuurlijk, denk ik en probeer een beetje onder de tafel te zakken. Dat had ik toch moeten weten. Ik heb het boek in een ver verleden zelfs gelezen. Een bundel met ietwat onheilspellende verhalen over niet benoemde mensen en plaatsen in het koloniale Indonesië. Hoe kan ik zo onnozel zijn. Misschien komt het omdat ik nog geen koffie heb gehad, nog maar nauwelijks op mijn vaste plek aan tafel zit of omdat ik bij de ingang van de Passage Judith aan zie komen met wie ik een gesprekje heb over het aankomende pre-boekenballetje op 23 september.

Maar een paar seconden later ben ik de schaamte voorbij en verkoop twee boeken van het stapeltje Johannes van Dam boeken, dat in een week tijd al aardig geslonken is. Weet je zeker dat je ze allebei wilt hebben, vraag ik. De inhoud is in grote lijnen hetzelfde. Maar klaarblijkelijk is de koper iemand van de details en neemt ze beide mee. Als ik straks tijd en zin heb zal ik eens in de voorraad in de dozen graaien. Volgens mij zitten daar nog een paar boeken van het vroegere culinaire geweten van Nederland, Johannes van Dam in.

Een jongen vraagt me naar de afdeling filosofie. Tien minuten later komt hij met het boekje Friese wijsheden in zijn hand naar me toe. Je hebt de filosofie gevonden, zeg ik. Maar de jongen reageert er niet op. Ik kom uit Zeeland en daar hebben we ook zo’n boekje, maar dan met Zeeuwse wijsheden, vertelt hij. Dat boekje is vast een stuk dunner dan dit, zeg ik. Maar nee, gaat de jongen er serieus op in. Het heeft hetzelfde formaat ongeveer. Dan zou ik ze maar eens naast elkaar leggen, zeg ik. waarschijnlijk is alleen de titel op de omslag anders.

Daarna heb ik een gesprekje met een echtpaar dat komt schuilen voor de regen. De mevrouw heeft van een tafel een heel oud boekje gepakt dat bijna uit elkaar valt en daarom in een plastic hoesje verpakt is. Er staat in dat het tien euro kost, zegt ze. Ik geloof u op uw woord mevrouw, zeg ik. Ik heb geen zin om zo’n boekje ook nog eens in handen te nemen. Waar gaat het over, vraag ik. Er staat op de omslag een tekening van een non en is in 1909 uitgegeven, zie ik. Het gaat over zedeloosheid in de katholieke kerk, zegt ze. Goh, zeg ik, daarover heb ik hier vast wel een recenter boek liggen. Dit onderwerp is van alle tijden toch? Ik ben ook katholiek, zegt de mevrouw. Dan wens ik u er een fijne middag mee, zeg ik. Het is ondertussen weer droog geworden.

Door de vele buien is het niet druk in de Boekenpassage. Ik heb even tijd om een paar reisverhalen, die ik zelf heb geprobeerd te lezen, terug in de kast te zetten. Een van de boeken had ik vorige week meegenomen en was nog nooit opengeslagen geweest. Na vijftig pagina’s had ik door waarom. Ik vertel hier niet de titel van het boek want dan blijft het in de kast staan. Maar zoals vaak denk ik: een boeiend reisverhaal schrijven zonder in gezeur te vervallen is ook een kunst.

En dan eindigt de dag voor mij toch nog goed. Ik verkoop een boek van Boudewijn Büch, die wel reisverhalen kon schrijven. Inderdaad Eilanden! Een boek over afgelegen eilanden over de hele wereld. Hier word ik heel blij van, zeg ik tegen het meisje dat het boek koopt. Ze kijkt me wat verbaasd aan. Je hebt mijn ietwat geknakte ego hersteld, zeg ik. Nu begrijpt ze het helemaal niet meer. Ze houdt snel haar telefoon boven het pinapparaat en voor die het laatste bliebje heeft laten klinken staat ze al weer op straat.

Klaas Kasma, beginnend boekverkoper in de boekenpassage De Rode Loper in de Sint Jacobsstraat. Ieder dag, behalve maandag, geopend.