Het gaat ook niet om het klimaat, het gaat om de door de huishoudens op te brengen honderden miljarden euro’s

Een serie artikelen van dr Pieter Lukkes, emeritus hoogleraar geografie, over een zelfstandiger optreden van lagere overheden, geldverspilling en aantasting van onze democratie.

HANDELEN IN ONZEKERHEID/HANDEL IN ZEKERHEDEN

Over onzekerheden gesproken. Paul Crutzen et. al. gebruiken in hun boekje op één pagina (pag. 17) niet minder dan 11 verschillende bewoordingen om de vele onzekerheden over het (ons) klimaat te benoemen! Veel van die onzekerheden hebben betrekking op de vraag of de klimaatmodellen van het IPCC voldoende betrouwbaar zijn. Deze modellen zijn wereldomvattend. Als geograaf geloof ik niet in integrale modellen die bijvoorbeeld de regionale klimaatverscheidenheden en hun toekomst voldoende nauwkeurig kunnen voorspellen. Dit ongeloof is lang geleden al gevoed door B. Greer Wootton, die in een evaluatie van GST (General Systems Theory) opmerkte: “Systems that apply to everything are logically empty”. Dit is een trefzeker doordenkertje dat de vraag opwerpt of mondiale allesomvattende klimaatmodellen logischerwijs niet leeg zijn. Dus toepasbaar zijn op alles en op niets?

Waarbij zij opgemerkt dat ook het IPCC geen zekerheden verkoopt. Integendeel, 100% zekere uitspraken komen niet voor. Veel gremia kunnen echter niet omgaan met deze voorzichtigheid van het IPCC. Daarom worden kansen gepromoveerd tot zekerheden. Daar merkt het publiek toch niets van.

Het IPCC komt niet naar buiten met klimaatprognoses maar met klimaatprojecties. Waar prognoses soms enig houvast voor beleid bieden is dat voor projecties niet het geval. Politici behoren dat te weten.

Het meeste gedoe is er over CO2. Dat krijgt van ongeveer alles de schuld en om de uitstoot daarvan te beperken moet er alleen al in de provincie Fryslân voor € 14 miljard aan woningen worden versleuteld. (LC 18 juni 2018).

Merkwaardig genoeg weet het kabinet exact de invloed van CO2 op het klimaat. Want het wenst niet aan de CO2-eisen van de stichting Urgenda te voldoen omdat die eisen aan het eind van deze eeuw zullen resulteren in een slechts 1/22000ste graad lagere temperatuur. (Zie Memorie van Grieven). Hoewel ik bij deze cijfers een gevoel van hogere hocus pocus moeilijk kan onderdrukken blijkt toch dat zij serieus moeten worden genomen. Het is immers uitgesloten dat het Rijk in de rechtszaal onwaarheden verkondigt. Maar dan volgt daaruit slechts één conclusie: CO2 is van geen belang voor het klimaat op aarde en dus zijn de miljarden, die vanwege het klimaat in de energietransitie worden gestoken weggegooid geld. Een conclusie die door de Deense onderzoeker Bjørn Lomborg en vele anderen wordt onderschreven.

Ter completering van het beeld nog dit. In een interview in de Volkskrant van 12 oktober 2017 verklaart Marcel Crok dat de voorgenomen 49% reductie van CO2 zal resulteren in een geringere opwarming van 0,00030C. Natuurlijk moest deze uitspraak worden gecontroleerd door een z.g. fact check. De uitkomst daarvan is: “Het klopt dat het Nederlandse klimaat-beleid maar enkele tienduizendsten of duizendsten van een graad aan opwarming schelen”. Dit roept onmiddellijk de vraag op: “wie is er zo gek om voor enkele tienduizendsten van een graad Celcius de bevolking van zijn koopkracht te ontdoen en de maatschappij op zijn kop te zetten?

Het voor de hand liggende antwoord (indachtig Ottmar Edenhofer) is: “niemand, maar het gaat ook niet om het klimaat, het gaat om de door de huishoudens op te brengen honderden miljarden euro’s”.

De minister van EZ – kamerbrief 24058 d.d. 31 mei 2016- verdedigt dit malle beleid door te beweren dat het CO2- reductieprogramma nodig is omdat Nederland het klimaatakkoord van Parijs heeft ondertekend. Reactie: had dat niet ondertekend, dan hadden wij de ellende ervan ook niet gehad. Natuurlijk is het bespottelijk beleid om eerst te berekenen dat je qua klimaat met CO2 niets bereikt -hetgeen juist is; zie Matthijsen en het commentaar op diens artikel door De Jong, De Lange en Le Pair- en vervolgens net doet alsof je er het klimaat mee kunt redden. Ach, het verschil tussen woord en daad blijft in de politiek een heikel punt.

Tegenover een massa onzekerheden van wetenschappelijke kant staan de zekerheden van de commerciële en ideologisch gedreven helpers in nood. Zij allen propageren een Energieakkoord, een Klimaatakkoord en een Klimaatwet. Voor de realisatie daarvan moet veel gebeuren. Aldus ontstaat er een grote markt voor windturbinecomplexen, vlaktes met zonnepanelen, warmtepompen en tal van andere manieren om energie te winnen. Dit alles schept een markt voor veel advieswerk. Met wetenschappelijk aantoonbare zekerheden heeft dit niets te maken. Het is handel waarin heel andere regels gelden. Daarin past dat hoog wordt opgegeven van de kwaliteit van de producten. Minder algemeen is dat er, zoals hier het geval is, geen garantie op wordt gegeven.

Laat het duidelijk zijn dat al de inspanningen om in de energiesector een markt op te bouwen best verklaarbaar zijn. Wellicht kunnen delen ervan zelfs dienen in een integraal plan voor de toekomst van onze energievoorziening. Uiteindelijk is het immers zo dat geld is als water. Als dat in de ene sector wordt verspild dan is het best mogelijk dat het van daar loopt naar een andere sector waar het een nuttig effect heeft. Elk nadeel heeft zijn voordeel, nietwaar? Maar deze relativerende gedachte kan geen basis voor gezond beleid zijn.

Beeld: windmolens