Henk Krikke: ‘Als ze niet van haring houden, moet je ze geen haring voorzetten’

Henk Krikke – ‘Als ze niet van haring houden, moet je ze geen haring voorzetten’
‘Ik belde de man van de Kamer van Koophandel op en vroeg hem of hij telefoon had. Hij was verbaasd dat ik hem dat vroeg. Ik zei: die haal ik nu op, want je doet er niks mee. Zaken doen is voor mij aandacht geven, verbindingen maken en goed communiceren. Dat is waarom men mij de handel gunt. Ik zie genoeg werk om mij heen. Als ik werkloos was, dan zou ik maandagmorgen bij een bedrijf binnenstappen en zeggen: ik heb gezien dat u een mooi bedrijf hebt, de cijfers zijn goed en vandaag begin ik voor een week. Bevalt het, dan neemt u mij na die week aan. Zo zou ik dat doen. Zo ga ik met mensen om. Komt er een vrouw in een Jaguar bij mijn Waterlooplein in het Aquaverium in Grou. Ik zei: mevrouw, wat hebt u een mooie auto. Komt ze een dag later terug met twee mannen. Willen alle twee een trui kopen. Ze vragen nog wel om korting, maar daar was de prijs niet naar. Ik zei: dan knip ik wel een stukje van de mouw af. Zo ga ik met klanten om. Ik ga straks naar Medemblik om het concept van Club Satay verder de wereld in te helpen. Ik zie een franchise-formule voor dit product. Ik geloof erin omdat ik een goede kok heb in het Maria Annastraatje en die levert goede producten. Ik heb hem net geadviseerd om weer met wat nieuws op de kaart te komen. Mensen reageren verrast op dat kleine restaurantje in dat kleine straatje. “Het is net als op Bali”, zeggen ze dan. Het restaurant is opgebouwd uit gebruikte materialen. De wanden zijn behangen met kleurige kranten uit Indonesië. Die had ik nodig en dat laat ik dan vallen bij kapper Nan Bulthuis. Die zei: dan moet je die en die hebben. De kapper fungeert zo als ambassadeur. De een helpt de ander, zo kom je verder.’

Plan B
‘Op Stenden word ik af en toe uitgenodigd om mijn verhaal te vertellen aan studenten. Ik zeg dan: What is your second idea? Je moet altijd een plan B hebben. Ik zie werk waar anderen dat niet zien. De opvolging op beurzen is puur slecht. Als je je visitekaartje afgeeft, moet er actie ontstaan. Dan moet je mij niet nog eens een jaar later bellen, dan heb ik geen vertrouwen in een eventuele leverantie. Als gemeente zou ik investeren in het vrijdagmannetje, iemand die de klussen oppakt die aan het eind van de week bij veel bedrijven blijven liggen.’

Foodtruck
‘Ik kom op plaatsen waar men wel eens wat anders wil. Wanneer ik met mijn Foodtruck op stap ben zie ik dat onze saté een hoogvlieger is. Daar is meer mee te doen, vandaar dat ik die franchiseformule aan het ontwikkelen ben. Die man in Medemblik zei: ik wil het precies zoals jij het mij bij die Foodtruck leverde. Dat hoor ik graag. Die Foodtruck is een wisselend succes. De handel hiermee is weerafhankelijk en er zijn eigenlijk te veel trucks. Mensen zijn ook een beetje festivalmoe. Ik kom net uit Harlingen waar ik een horecaonderdeel moest brengen. Zegt die man: ik heb nog een bakkist vol met bootspullen. Haal die maar op. Gisteren was ik nog bij een man die een schuur vol had staan met bootbenodigdheden. In oude spullen zit goede handel. Als je een mooi klassiek schip hebt, dan hoort daar ene vlag achterop met zo’n mooi gebogen mastje. Die heb ik.’

Aquaverium
‘Catering is een kwestie van afspraak nakomen, een goed product leveren en van vertrouwen. Een man uit Drachten geeft mij ongezien een opdracht. Die zegt: Henk, jij kan dat. Jij weet wat ik wil. Het gaat in het hele leven om mensen te plezieren. Je moet ze het naar de zin maken. Als ze niet van haring houden, moet je ze geen haring voorzetten. In het Aquaverium in Grou proberen we het de mensen ook naar de zin te maken. Er zitten nu een jachtmakelaar, watersportzaak, Bosnisch restaurant, een kledingbank, mijn Waterlooplein, en een scheidingsmakelaar. Een curieuze combi? Ach, je kent die reclamespot wel: dan verkoop je toch gewoon de boot? Ik heb geroepen dat het hier moet gaan bruisen. Als ik de baas was wat ik dan zou doen? Ik zou in de plas hierachter mensen leren varen. Dat zou ik als eerste aanpakken. Ik zou de hal omtoveren tot speelhal met allerlei spelactiviteiten en op het terrein om dit kolossale gebouw zou ik een biologische groenten- en fruittuin aanleggen en de producten aan de horeca leveren. Nee, echt bruisen doet het hier nog niet. Maar het bruist voortdurend in mijn hoofd. Dan is het meteen van aanpakken. Dat vormt ook mijn succes: erbovenop zitten. Ik kwam bij de Belastingdienst en zag daar gele vervuilde toegangspoortjes. Dan zeg ik tegen Piet Hilarius en Jaap de Vries: kom mannen, dat gaan we even schoonmaken. Dat doen we dan ook.’

Henk Krikke en andere mooie verhalen leest u in het nieuwste nummer van het Stadsblad Liwwadders: overal verkrijgbaar in de gemeente Leeuwarden.

Stadsblad Liwwadders