Gedeputeerde Anita Andriesen vanmorgen overleden

‘Ik zal er zo lang mogelijk voor gaan, blijven strijden’

PvdA-gedeputeerde Anita Andriesen is vanmorgen overleden. Andriesen was al geruime tijd ziek. Begin november werd ze opgenomen in het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis in Amsterdam. Vorige week vrijdag maakte commissaris der koningin Jorritsma bekend dat Andiesen haar werk had neergelegd en dat er geen kans meer was op verbetering. Andriesen laat een man en drie zonen achter.

Vanmiddag om een uur is er een korte bijeenkomst voor het personeel op het provinciehuis aan de Snekertrekweg. De werkkamer van Andriesen is als rouwruimte opengesteld voor personeel en statenleden. In de statenzaal ligt een condoleanceregister. Dit register is voor iedereen toegankelijk. Volgende week is er nog een afscheidsbijeenkomst op een nog nader te bepalen datum en tijdstip.

Andriesen is 51 jaar geworden.

————————————————————–
(Interview stadsblad Liwwadders augustus 2006)

Gedeputeerde Anita Andriesen

Heel Nederland was in 1976 in de ban van de Lockheed-affaire. Had prins Bernhard voor 1,1 miljoen gulden steekpenningen ontvangen van een vliegtuigbouwer, of niet? Anita Andriesen was destijds secretaresse bij de Raad van State in Den Haag, gehuisvest naast het Binnenhof. �Toen de affaire aan de orde kwam in de Tweede Kamer, ben ik, nieuwsgierig als ik was, via een tussendeur de publieke tribune opgeslopen om het debat te volgen. Ik was echt onder de indruk van minister president Joop den Uyl en hoe hij een constitutionele crisis wist te bezweren. Dat was voor mij het moment waarop ik mij bewust werd van de politiek.�

Debatteren zat Andriesen, sinds 2002 PvdA-gedeputeerde, allang in het bloed. �Mijn vader was pootaardappelboer in �t Bildt en thuis werden we opgevoed in de ARP-traditie. Aan de eetkamertafel werd echter altijd stevig gedebatteerd, bijvoorbeeld over de toekomst van de Waddenzee. Begin jaren zeventig speelde de discussie rond de inpoldering van de kwelders buiten de zeedijk en mijn vader was daar als boer voorstander van. Ik was echter tegen omdat het gebied vooral voor trekvogels een belangrijk foerageergebied is. In die gesprekken aan tafel ging het er soms fel aan toe.� Het was een goede leerschool, die later van pas zou komen. Eerst in de locale politiek, later in de provinciale. Andriesen wist zich daar in menig debat kordaat staande te houden, al kreeg de PvdA-politica zo nu en dan ook wel eens een tik op de neus. �Twee jaar geleden speelde in de Staten bijvoorbeeld het debat over de opzet van een nieuw streekplan en dat verliep toen vrij heftig. Ik kon als gedeputeerde maar niet overbrengen wat mijn visie was, namelijk het onder regie van de provincie ontwikkelen van de Friese economie met tegelijkertijd een behoud van onze ruimtelijke kwaliteiten.� Het plan kreeg echter geen kans. �En daar had ik veel moeite mee, iets dat mensen dan ook meteen aan mij kunnen zien. Ik ben namelijk niet iemand die een pokerface kan trekken.�

Na een periode van wonen en werken in Den Haag ging Andriesen aan de slag bij de Waddenadviesraad en keerde in 1984 terug naar het Heitel�n om zich op het Bildt te vestigen. Dagelijks rijdt ze op en neer naar Leeuwarden. �Ik ken alle sluiproutes om de files in de spits te vermijden, als het moet ga ik zelfs door de wijk Westeinde. Daardoor ben ik altijd binnen een kwartier op mijn werk.� De gedeputeerde is graag in Leeuwarden. �Het is de motor van onze provincie en dat weet ik telkens wanneer ik die krachtige torens met dat mooie rode neon zie opdoemen. Iedere zomer sta ik zes weken op de camping in Oosterlittens en ook vanaf daar kan ik ze zien staan. Ze geven de stad een �landmark�, zetten Leeuwarden op de kaart.� Toch is Andriesen geen stads-, maar een dorpsmens. �Mijn opgroeiende kinderen kunnen nu skelteren en kaatsen op straat, dat vind ik erg belangrijk.�

Door niet te werken waar ze woont, is Andriesen onderdeel van een groot probleem. Leeuwarden voorziet voor 25 procent in alle Friese werkgelegenheid, die grotendeels wordt ingevuld door forenzen. Daardoor kampt de stad ook met zo�n 18 procent werkloosheid. �Dus moet Leeuwarden meer mensen aan zich binden, vooral door goede woningen te bieden. Helaas heeft men daar heel erg lang niet aan gewerkt, hoewel de productie van kwaliteitswoningen nu wel op stoom ligt in Zuiderburen en de Zuidlanden.� Andriesen en de provincie zijn ook grote voorstanders van bebouwing van de Bullepolder, voorheen een belangrijk foerageergebied voor vogels. �We moeten re�el zijn. Het is een taak van de provincie om waar nodig concurrentie te sturen en in het streekplan dat nu in de maak is, staat Leeuwarden met stip bovenaan. Daarom ook zijn wij tot de Raad van State doorgegaan om Tytsjerksteradiel van soortgelijke plannen als de Bullepolder af te houden.�

Het uitdijen van de stad zal echter voor nieuwe problemen zorgen. De vele duizenden nieuwe bewoners van Leeuwarden-Zuid zullen bijvoorbeeld dagelijks over het Van Harinxmakanaal moeten worstelen. �Dat zal de nodige zorgen gaan geven�, knikt Andriesen, die echter een-twee-drie geen geld ziet voor een extra brug of aquaduct. Wel wil ze blijven ijveren voor betere bereikbaarheid van de stad. �Een historisch blunder was om de verbinding Afsluitdijk � Groningen niet via Leeuwarden te laten lopen. De stad werd daardoor perifeer. Daarna heeft het veel te lang geduurd voordat de W�ldwei werd verdubbeld en ook zit Leeuwarden nog met de tweebaansweg Zurich � Harlingen, die niet alleen onhandig maar ook erg onveilig is. Gelukkig zijn er nu ook positieve ontwikkelingen, zoals de aanleg van de haak om Leeuwarden en het noordwest-tangent. Ook heb ik met Wouter Bos de afspraak gemaakt dat we voor wat de Zuiderzeelijn betreft nog niet zijn uitgepraat.�

Leeuwarden ploetert zich omhoog, tijd voor concurrentie met Groningen? Andriesen vindt van niet. �Die stad heeft een heel andere positie en schaal, onder meer door de universiteit. Ik zie daarom meer in synergie dan concurrentie. Leeuwarden moet bijvoorbeeld niet een RuL willen zoals de RuG. Een opschaling van de Fryske Akademy tot een universiteitsniveau zou wel prachtig zijn, maar verder moeten we blijven inzetten op ons sterke punt: het hbo. Een bedreiging daarin is echter de wankele positie van de scholen CHN, NHL en Van Hall. Kunnen zij genoeg studenten blijven trekken? Misschien wel, maar dan moet vaart worden gemaakt met de kenniscampus en ook moet op de drie instellingen een kop, bijvoorbeeld in de vorm van een masteropleiding.�

Gedeputeerde Anita Andriesen is een naar eigen zeggen een doener. �Maar wel ��n met veel gevoel en bezieling in het hart.� Toch houdt ze priv� en werk strikt gescheiden. �Thuis doe ik niks, het nieuwe streekplan ligt dus niet op het nachtkastje. Als het echt moet, werk ik liever een uurtje door op het provinciehuis.� Omdat vorig jaar bij Andriesen kanker werd geconstateerd, kan zij geen 60 tot 70 uur per week werken. �Simpel gezegd: overleven is prioriteit nummer ��n en mijn echtgenoot en kinderen zijn het belangrijkste in mijn leven. Het valt allemaal even niet mee nu, maar ik zal er zo lang mogelijk voor gaan, blijven strijden.�

———————
(tekst: provincie Frysl�n)

Gedeputeerde Anita Andriesen overleden; Frysl�n verliest boegbeeld

Op 3 december 2008 is in haar woonplaats Oudebildtzijl Anita Andriesen, gedeputeerde van de provincie Frysl�n, vanochtend overleden aan de gevolgen van borstkanker. Deze ziekte openbaarde zich in oktober 2003 en werd haar uiteindelijk fataal. Anita Andriesen is 51 jaar geworden.

Anita Andriesen had voor de Partij van de Arbeid van 1995 tot 2002 zitting in de Provinciale Staten van Frysl�n en was vanaf 2002 lid van het College van Gedeputeerde Staten. Zij gaf in de huidige bestuursperiode leiding aan onder meer de beleidsterreinen ruimtelijke ordening, natuur en landschap, plattelandsontwikkeling, wonen en duurzaamheid.

In het provinciehuis, Snekertrekweg 1 te Leeuwarden, en op het gemeentehuis van De Bildt. Van Harenstraat 47 te St. Annaparochie, is tijdens openingstijden een condoleanceregister opengesteld.

De inwoners en het bestuur van Frysl�n verliezen in Anita Andriesen een boegbeeld voor de provincie. Als gedeputeerde zette zij zich vooral in voor het behoud van het Friese landschap, dat zij koesterde en liefhad. Met het Streekplan voor Frysl�n heeft zij steun verkregen voor veel van haar idealen: duurzaamheid en behoud van de kwaliteit van het Friese landschap, gekoppeld aan kansen voor ontwikkelingen ten behoeve van een goede economische basis voor de inwoners.

Anita Andriesen zocht nadrukkelijk de mensen op. Haar rode auto met daarop geschreven ‘it Bildts Roasie’ – in de streektaal van de gemeente Het Bildt, waar zij opgroeide en woonde – was overal in de provincie bekend. Zoals Anita Andriesen het zelf onder woorden bracht: ‘Als provinciebestuurder wil ik graag zaken oppakken die vanuit de gemeenschap zelf komen en die aansluiten bij bestaande sociale processen. De gemeenschapszin is in Frysl�n nog sterk. We kennen elkaar en mogen vertrouwen in elkaar hebben.’

Provinciale Staten en Gedeputeerde Staten hebben met grote verslagenheid kennis genomen van het overlijden van gedeputeerde Andriesen. Commissaris van de Koningin John Jorritsma: ‘Met grote betrokkenheid bij mensen, met bestuurlijke daadkracht en met visie, die zij vol overtuiging uitdroeg, heeft zij zich in collegiaal bestuur met hart en ziel ingezet voor een goede toekomst van Frysl�n en haar inwoners. Wij zullen Anita’s onvermoeibaar werken voor de inwoners van Frysl�n blijvend waarderen. Zij heeft, tot zij niet meer kon, dit werk willen doen. Dat kon zij alleen door de steun van haar man en haar kinderen. Ons past dankbaarheid daarvoor en wij wensen haar gezin de kracht toe dit grote, vroegtijdige en onontkoombare verlies van hun echtgenote en moeder te dragen.’

http://www.fryslan.nl/inmemoriam