Eigenaar Friet Studio: Hadden ze mij dit van tevoren verteld, dan was ik hier nooit aan begonnen

(Lees het hele artikel in het nieuwste nummer van het Stadsblad Liwwadders)

‘Ik ben niet zo’n koppig persoon. Als de klanten mijn friet staande willen eten en mijn omzet hierdoor niet terugloopt, dan is er niks aan de hand. Maar mocht ik door het gemeentelijke beleid met een omzetderving te maken krijgen, dan sluit ik mijn Friet Studio.’ Met alle egards werd Murphy Lont vorig jaar in Leeuwarden binnengehaald. Zijn moderne Friet Studio had grandeur, net zoals voorbeeld topkok Sergio Herman, die in de randstad soortgelijke patatwinkels opende. Maar nu is er gehakketak tussen gemeentelijke afdelingen onderling en tussen de gemeente en ondernemer Murphy Lont. ‘Het is toch te gek dat ze op de stoel van de ondernemer gaan zitten? Dat is echt een bruggetje te ver.’

Het conflict gaat over het neerzetten van stoelen in zijn nieuwe zaak aan de Wirdumerdijk. Dat mag volgens Leeuwarden niet. Lont zou er ook wel wat om kunnen lachen, als het niet zo triest was. ‘Ambtenaren van economische zaken zijn op mijn advies het land ingetrokken om te kijken wat een Friet Studio was. O, dat bedoelt Lont, zeiden ze toen ze terugkeerden van hun ontdekkingsreis. Ze vonden het prachtig. Dat zou zeker in Leeuwarden moeten kunnen. Wethouder Henk Deinum had de zaak in september vorig jaar nog niet geopend of ik kreeg van een andere afdeling te horen dat de stoelen verwijderd moesten worden. In een take-away zaak mogen die niet.’

Het is een aloud probleem, waar veel Leeuwarder ondernemers al eerder tegenaan liepen. Ze begrijpen niet waarom er niet een paar stoelen en tafeltjes in hun onderneming mogen staan. De voormalige uitbaters van restaurant Eindeloos maakten hier jaren geleden al hetzelfde mee toen men het restaurant transformeerde tot delicatessenzaak (met enkele tafeltjes). Een recenter voorbeeld is de aanvaring van de Turkse eetzaak Turquoise met de gemeente over hetzelfde probleem. Verbazing en onbegrip bij deze ondernemers.

Net als Lont zien de meeste ondernemers het probleem niet. Bovendien: waarom mag McDonalds wél wat zij niét mogen, en waarom vinden andere gemeenten een paar tafels in het geheel geen discussie waard? Murphy Lont staat blijmoedig in het conflict. Hij is rationeel en zal zich niet laten verleiden tot juridische haarkloverij. ‘De gemeente heeft diepe zakken en genoeg tijd. Ik zal geen juridische procedure starten. Bovendien: je leeft hooguit zeventig tot tachtig jaar en ik ga geen jaren verspillen aan zo’n onbegrijpelijk conflict.’

Hij is verbaasd over zichzelf dat hij met al zijn zakelijke voorbereiding nu struikelt over een paar lullige stoelen. ‘Hadden ze mij dit van tevoren verteld, dan was ik hier nooit aan begonnen. In mijn vergunning stond dat ik moest zorgen voor een afzuiginstallatie en voor twee gescheiden toiletten. Dat heb ik allemaal keurig gerealiseerd. Toen ambtenaren opmerkingen kregen over de stoelen, hebben ze hun keutel ingetrokken. De verleende vergunning was mij bijna toegestuurd.’

Het conflict met de gemeente ligt Lont zwaar op de maag. De bedrijfseconoom analyseert: ‘Je hebt de driehoek: ondernemer, gemeente en consument. Die zijn nu onderling aan het schakelen en verschuiven om te kijken naar een nieuw evenwicht in deze nieuwe tijd. Terwijl de ene afdeling binnen de gemeente zich vasthoudt aan de oude regelgeving, kijkt de andere afdeling de toekomst in. Mijn oplossing? Creëer flexibiliteit om mee te kunnen bewegen met de ondernemers. Die op hun beurt worden geleid door: wat leuk is, wordt omarmd. Ik werd beschouwd als de meest succesvolle start-up van de hele Wirdumerdijk. Er werd lovend gesproken over het feit dat ik nu al drie fulltime medewerkers in vaste dienst heb.’ Weer die lach. ‘We gaan het zien.’