Een recensie is veredelde reclame geworden

(tekst: Arjan Hut op Facebook)

AFHAKEN, NU!

Zaterdag was er een journalist aanwezig bij de avondvoorstelling van Wachten op de Liefde. Maar hij was er niet voor zijn werk. Bovendien, aangezien de reeks voorstellingen dat weekeinde ten einde liep, zou een recensie toch geen zin meer hebben.

Geen zin? Net op het moment dat je op stoom bent, dat iedereen in topvorm is en het stuk tot bloei komt, heeft een recensie geen zin meer? Negen maanden werk. Je zou zeggen dat het dan juist rijp is om te worden besproke…n. Maar zo werkt het niet.

Ik word ook wel eens als freelancer naar een voorstelling gestuurd, het liefst de try-out, of anders de premiere. Dan kun je met je artikel het publiek een beetje warm maken voor de komende voorstellingen. Anders heeft het geen zin. Een recensie is veredelde reclame geworden. Een soort geschreven De Wereld Draait Door-item: zo kort en actueel mogelijk en het liefst met een paar wervende oneliners.

Ik vind het jammer, de teloorgang van de reflectie, de kritiek en de beschouwing. En dat is niet alleen het geval bij voorstellingen, ook boek en muziek recensies hebben alleen ‘zin’ als ze net voor of op het moment van het verschijnen van het product gepubliceerd worden. Dan weten mensen dat het er is, dat er weer iets te koop is. Tijd voor de recensent om te lezen of luisteren is er amper, laat staan om iets te laten bezinken. Bam, oordeel, en verder.

Alleen dichtbundels onttrekken zich aan de semi-journalistieke verkoopbabbel-ziekte. Het kan maanden duren voor een bundel besproken wordt. En dat is niet erg. Een bundel gedichten leeft en vraagt aandacht en je moet een tijdje met de woorden optrekken, ze leren kennen.

Jammer helaas dat deze intensieve investering van de kant van de recensent/proeflezer niet volledig tot bloei kan komen. Want ook poëzie-recensenten moeten een zo kort en flitsend mogelijk stukje inleveren. Anders haken wij af, hè.

(Sorry dat ik dit niet in minder woorden opschreef.)