‘B&W hanteert een rare manier van besluitvorming: onderling kennelijk weinig kritische discussie’

Schilderij Jan Blanken (door Jean Augustin Daiwaille, publiek domein/Wikipedia Commons)

(tekst: Wietse Elzinga)

Onnavolgbaar

January 29, 2020

Het vertrek van toenmalig wethouder Hermien de Haan was destijds nog een mediaspektakel. Live te volgen op de lokale tv, menig kijker kon haar voor het oog van de camera een kalmeringstabletje zien wegslikken. Zo’n vertrek gun je niemand, in de wandelgangen van het provinciehuis waar de gemeenteraad destijds vergaderde was ze helemaal de weg kwijt. Onlangs sprak ik voor het eerst wethouder Hein de Haan (inderdaad familie van) tijdens een dialoogsessie ten behoeve van een Omgevingsvisie. Die bleek geen herinneringen te hebben aan die voor Leeuwarden legendarische gebeurtenis. Het heette een dialoogsessie te zijn, uiteindelijk bleek het een uitwisseling van bekende standpunten. Wie het opstellen van de Omgevingsvisie van de afgetreden wethouder Herwil van Gelder overneemt is (nog) niet bekend gemaakt. De gang van zaken rond deze visie vertoont opmerkelijke overeenkomsten met het gedoe rond de Wet Maatschappelijke Ondersteuning (WMO). Naar aanleiding van al die heisa kocht ik een jaar geleden in de boekenuitverkoop Hoe richt je een zwerm? Een eenvoudige aanpak voor complexe vraagstukken, dat leek mij wel wat voor het Leeuwarder College van B&W.

Op de achterflap is te lezen “Je bent bestuurder, manager, directeur of misschien wel beleidsambtenaar en je krijgt steeds meer te maken met vraagstukken die zo complex zijn dat ze niet meer door jou alleen of je organisatie zijn op te lossen. Denk bijvoorbeeld aan klimaat- en energievraagstuk, aan de transities in de zorg en aan de reorganisaties en cultuurveranderingen die nodig zijn bij grote instituties, zoals banken. Je weet dat bij al deze complexe vraagstukken veel partijen betrokken zijn met al hun, soms tegenstrijdige, belangen. Je ziet dat de samenleving steeds meer verandert van een verticaal geordende, centraal aangestuurde top-down samenleving naar een horizontale, decentrale bottom-up samenleving. Wat je dan ook steeds meer hoort zijn kreten als ‘We hebben regie nodig’, ‘We moeten meer samenwerken’ en We moeten iedereen laten participeren’. En je hebt ondervonden dat de gangbare aanpakken en modellen niet meer werken. Je bent in verwarring.” Einde citaat. Wethouder van Gelder bleek dermate in verwarring dat hij de handdoek in de ring wierp. Teleurstelling bij zijn partij, ik kan het niet volgen. Voor weinig geld koop je een boek waarin staat hoe het anders kan en je vertikt het om er kennis van te nemen.

De overeenkomst tussen de gang van zaken rond de WMO en de Omgevingsvisie is overigens dat het College van B&W een oplossing verzint zonder de belanghebbenden erbij te betrekken. Bij de Omgevingsvisie werd een startdocument opgesteld met ronkende volzinnen over zaken als Culturele Hoofdstad en de Friese faculteit van de Rijksuniversiteit van Groningen waar we trots op zouden moeten zijn ook al is geen enkel initiatief in het Leeuwarder politiek-bestuurlijke circuit bedacht. Van een dialoog is tot op heden geen sprake geweest, vertegenwoordigers van gevestigde belangen mochten hun zegje doen. De paar aanwezige belangstellende burgers mochten aangegeven of er nog iets vergeten was. Of het vertrek van wethouder van Gelder iets oplost waag ik te betwijfelen, B&W hanteert een rare manier van besluitvorming: onderling kennelijk weinig kritische discussie. Onnavolgbaar.