Boosheid en verontwaardiging rond Henk Keizers cultuurfestijn

Ook deze zomer weer enkele prachtige verhalen opgediept uit ons archief; oktober 2011

(tekst: weblog kunsthistoricus Huub Mous http://www.huubmous.nl )

Verlos ons van het plaatselijke sufferdje! 29 oktober 2011

CONVERSATIE OP MIJN LOG TERUG IN LUTKEWIERUM

Richard de Boer

29 oktober 2011 op 15:13

Dag Huub, je opperde ooit dat de Moanne wel een society-rubriek kon gebruiken. Wat zou je denken van een Huub Mous Journaal? Met een proces dreigen is natuurlijk een overtrokken reactie, maar ik snap wel iets van de aanleiding. Ik denk dat Jacob Haagsma, toen hij dat nieuwsgierige mailtje schreef, er niet van uitging dat je dat wereldkundig ging maken. Dat was misschien, om onze kroonprinses nog eens aan te halen, een beetje dom van hem. Maar ik moet zeggen zelf ook enigszins verrast te zijn dat je over ons gesprek ging schrijven. Is geen staatsgeheim en verder ook geen probleem hoor, maar eh, nou ja, iets met tact.

Huub Mous
29 oktober 2011 op 16:29

Beste Richard,

Als journalist moet je toch begrijpen dat iemand die je interviewt geen geheimhoudingsplicht heeft. Dat is iets anders dan dat je een mail (met nieuwswaarde) publiceert. Als journalist opereer je in het publieke domein met alle gevolgen van dien. Overigens heeft Jacob Haagsma mij gisterenavond opgebeld om nogmaals zijn verontwaardiging te uiten. Ik heb hem toen eens flink de oren gewassen en gezegd dat hij zijn huiswerk moet gaan doen. Het is toch te gek voor woorden, dat ik als weblogger het Friese publiek moet informeren over de gang van zaken bij Fryslân 2018. Het ‘plaatselijke sufferdje’ (de LC) zwijgt in alle talen. Ook nu iedereen, die een beetje geënformeerd is, weet dat er volgende week grote veranderingen in aantocht zijn. Journalisten van Omrop Fryslân hebben zwijgplicht, omdat de Omrop een stevige zak met geld krijgt van Fryslân 2018. Dit zijn toestanden die doen denken aan het voormalige Oostblok. Het is niet zo dat Friesland slechte journalisten heeft. Er is hier helemaal geen sprake van journalistiek. En als mensen, zoals Jacob Haagsma, dan ook nog bij het minste geringste op hun tenen getrapt zijn, dan kan ik daar gallisch van worden. Het wordt tijd dat ze daar bij de LC wakker worden uit hun eeuwig durende winterslaap. Dat onderzoek, waar jij nu mee bezig bent in opdracht van De Moanne, dat had de redactie van de LC allang moeten doen. Wie zijn ogen en oren een beetje open heeft, weet dat er al lange tijd bij veel mensen grote onvrede heerst over de gang van zaken bij Fryslân 2018. Henk Keizer had een arrogantie die menigeen in het harnas heeft gejaagd. Bovendien had hij er een handje van om topkwaliteit volledig te negeren. Dit soort mensen zijn maar in één ding goed, en dat is uren schrijven en declareren. We mogen zijn blij zijn dat we binnenkort van deze brekebeen verlost zijn. Nu dat plaatselijke sufferdje nog. Verlos ons van de Leeuwarder Courant!

Mei groetnis,

Huub

7 Reacties
Bruinsma29 oktober 2011 op 17:06
Dat is wel heel confronterend om Haagsma’s telefoonnummer op het eind van die video te tonen.
Daar krijg je vast last mee.

Huub Mous29 oktober 2011 op 17:16
Voor alle duidelijkheid: bovenstaande anonieme reactie is niet afkomstig van de hoofdredacteur van De Moanne. De afzender is bij de webmaster bekend. Overigens is dat telefoonnummer op het eind van de video het nummer van de Stichting Korrelatie. Zij bieden geestelijke hulp aan journalisten die het spoor volledig bijster zijn.

josse de haan29 oktober 2011 op 17:44
Volgens de NRC heeft een aantal ambassadeurs verklaard dat Nederland naar binnen gekeerd is, en vooral provinciaals opereert. Mijn ervaring met de LC is het kwadraat van die ervaringen.

Op het blog van Abe de Vries (Nachtrider) heb ik geschreven dat de LC in de 12 jaar dat ik op 15 km afstand van San Sebastian woon (culturele hoofdstad in 2016) mij nog nimmer iets heeft gevraagd over de Basken, het Baskische probleem of over de ETA. Mijn voorstel aan diezelfde LC in 1999 om af en toe iets te schrijven over deze kontrijen werd genegeerd door de hoofdredactie. Ik heb nooit antwoord gekregen.

Aan de Keizer zonder kleren heb ik een half jaar geleden aangeboden informatie over San Sebastian (toen kandidaat culturele hoofdstad) te verschaffen; ik ken mensen die er nauw bij betrokken zijn, ook schrijvers die de literaire kant van de culturele hoofdstad verzorgen. Ik heb daaromtrent niets gehoord.

Ik ben dan ook niet verbaasd over de ontwikkelingen. Het San Sebastiaanse culturele wiel loopt als een tiet, maar waarschijnlijk vindt de Keizer dat Spaanse tieten niet aantrekkelijk zijn of te vierkant. Noordelijke arrogantie of onwetendheid? Ik denk beide.

A. van Amsterdam29 oktober 2011 op 19:23
Een bekend probleem: geen belangstelling voor buiten de veilige grenzen.
Zeker niet, als je jezelf aanbiedt, gratis en voor niets.
Dat kan niet goed zijn. Waarom zou hij dat doen?
Maar het kan nog erger.
Zo heeft de nieuwe gemeente rond Sneek mij zesmaal de dezelfde vragen gesteld. Ik heb die vragen iedere keer op dicteersnelheid beantwoord. Drie ambtenaren stelden mij ieder, twee maal dezelfde vragen. In mijn onschuld nam ik in het begin aan dat het gewoon ongepaste nieuwsgierigheid was van deze mensen. Dat kom je wel vaker tegen. Meestal stoppen de vragen als de vrager heeft kunnen vaststellen dat je van buiten Friesland komt. De CdK heeft hierover ook wel eens geklaagd, als ik mij goed herinner. Maar in mijn geval heb ik de vragen, om de beambten niet tegen mij in het harnas te jagen keer op keer, zorgvuldig, luid en duidelijk beantwoord.
Toen mij echter voor de zevende keer gevraagd werd de mij reeds bekende vragen te beantwoorden, heb ik gevraagd of men mij de vragen schriftelijk kon doen toekomen, opdat mijn schriftelijke antwoorden dan gearchiveerd zouden kunnen worden.
Ik heb daarna niets meer van de gemeente SWF vernomen.
Het onderliggende probleem is verre van opgelost.
Daar moet nu dus maar een advocaat aan gaan werken. Een Friese advocaat. Dat lijkt mij de enige oplossing.

Usurpator29 oktober 2011 op 20:18
Als een soort usurpator heeft de Friese Pers, of diens opvolger, vrijwel alle kranten-en boekenuitgevers in Fryslân geannexeerd. In plaats van een bedreiging van het journalistiek pluralisme in onze regio, wordt deze usurpatie in Fryslân, en zeker het bestuur, zeer gerespecteerd.
Dus bij gebrek aan concurrentie (het Friesch Dagblad, noch Omrop Fryslân zijn partij) zijn de ‘LC-nieuwsgaarders’ zich zeer gaan hechten aan een tijdsbesteding die met het vak journalistiek maar dan ook niets meer te maken heeft. Het valt op dat de Telegraaf veel eerder bericht over het onheil in Fryslân dan de trage LC. (Daar staat tegenover dat sommige gebruikers van LC-notitieblokjes nog wel in ‘geef Frysk’ kunnen citeren. Koen Eekma zal dat zeker respecteren, maar die lokale issues gaan doorgaans vrijwel nergens over; in ieder geval hoeft daarvoor m.i. geen bos gerooid te worden.)

Afin, mij is gebleken dat de journalisten die bij de LC werken over een soort netwerk beschikken van informanten. Deze ‘vertrouwelingen’ krijgen/kregen een soort inkijkje in het journalistenbestand, inclusief wat achtergronden en lollig bedoelde ongein. Vooral die ongein was een pijnlijke demonstratie van de bedrijfscultuur ter redactie op de LC-burelen. (Jiskefet, maar dan extremer). De brutaliteit van Haagsma moet dus enerzijds verklaard worden uit het superioriteitsgevoel dat, na de usurpatie van allerlei titels is ontstaan, en anderzijds uit de zeer merkwaardige bedrijfscultuur die er bij de LC heerst. Betrokkenen hebben namelijk de illusie dat hun lezers het verschil niet zien tussen een gerespecteerde, professioneel gemaakte, krant en hun zelfgebakken regionale sufferdje waar vooral bespaard wordt op datgene wat elders de essentie is. (GPD-overnames uitgezonderd)

In dit licht is het gedrag van Haagsma jegens Mous m.i. volstrekt onverteerbaar, en het zou goed zijn als er iemand eens een petje (Vlaggencentrale?) fabriceerde met de unieke Mousslogan:

‘Verlos ons van de Leeuwarder Courant !!!’

Huub Mous29 oktober 2011 op 21:01
De grootste fout die je als journalist kunt maken is het onderschatten van je publiek. En juist die fout heeft de redactie van de LC tot een journalistiek beginsel verheven. Wie ooit het redactielokaal van deze krant heeft betreden kent de beknellende sfeer waar dit beginsel toe leidt. Het eerste wat hier opvalt is dat iedereen altijd achter zijn bureau zit. Dit is geen redactielokaal, dit is een kantoor. Er hang een diepe rust, een weldadige stille. Journalist zijn bij de LC betekent werken van nine to five. De dagen vlieden heen in domme regelmaat en onderwijl droomt menigeen weg, denkend aan het echte leven, dat wil zeggen: een literaire carrière! Hoeveel manuscripten van LC-redacteuren zijn er niet door de jaren heen op het kantoor van de Friese Pers Boekerij, en vervolgens in de prullenmand beland. Een enkeling weet aan zijn lot te ontkomen en lanceert zich zelf, dwars door zijn eigen plafond, de grote wereld in. Eindelijk ontsnapt aan de stille terreur van Middelstum. Maar de modale journalist, die werkzaam is bij de LC, heeft een probleem. Hij vindt zijn eigen vak minderwaardig. Hij is zelfs jaloers op de mensen over wie hij elke dag weer schrijven moet. Want in de krant komen is in Friesland geen kunst. Dat weten ze bij de redactie van de LC als geen ander.

Lees verder:
http://www.huubmous.nl/teksten/artikelen/verlos-ons-van-de-leeuwarder-courant/

Franke Atsma30 oktober 2011 op 07:56
De Heer Mous slaat de spijker op de kop, Chapeau.

schilderij: Dirk Beintema

huub mous