Anneke van Renssen is weer op reis – Alleenstaande op leeftijd zijnde vrouw is een prooi geworden voor nieuwsgierige, goedbedoelende mensen

(tekst: ingezonden)

Verlicht en vilein

Voor mijn verjaardag kreeg ik Verlicht en vilein: Een biografie van achttiende-eeuws Nederland van Marleen de Vries. Erg leuk en informatief. Een van de dingen die regelmatig genoemd wordt is dat welgestelde stedelingen ’s zomers de hete, stinkende stad verruilden voor hun buiten. Per koets, uiteraard. Ik ben niet welgesteld maar heb wel mijn eigen koets waarmee ik de stad ontvlucht: een kleine camper, wel van alle gemakken voorzien. Voor de duidelijkheid: het is een zij en heet de Pimbus. Gekregen van mijn overleden vriendin Pim. Met haar zeventien jaar is de bus inmiddels een oude dame. Een bereisde. Er staat bijna 300.000 kilometer op de teller. Die kilometers legde ik grotendeels samen met Willem af. We waren soms maanden op pad. Dankzij de oude dame zagen we heel Europa. Ondertussen genietend, lezend en reisverslagen schrijvend. Eén keer lieten we haar thuis. We huurden een camper om dwars door de Verenigde Staten te trekken. Het voelde als verraad maar ze heeft het ons niet kwalijk genomen.

Er is veel veranderd. Willem is overleden, dan gaat het leven er heel anders uitzien. Maar de oude dame is still going strong, dus besloot ik de kampeerdraad weer voorzichtig op te pakken. Eerst geen verre reizen in m’n eentje, maar een schattig campinkje in Vrouwenparochie werd het doel. Mijn buitenverblijf. Op dit buiten breng ik deze zomer een deel van mijn tijd door. Ik ben, als het om campings gaat, nogal a-sociaal. Ik sta het liefst alleen, met behalve vriendelijk goedemorgen zeggen amper contact met de buren. Tijdens de regenperiode lukte dit aardig. Er was bijna niemand. Nu het mooi weer is wordt is het ook drukker. Dus probeer ik me af te sluiten en niet te zien dat mijn overbuurman in zijn onderbroek voor zijn tentje zit omdat hij zijn kleren in de douche had laten vallen. Die onderbroek is één ding, dat hij met iets scherps aan zijn tenen frunnikt is erger.

Wat ook veranderd is: ik ben als alleenstaande op leeftijd zijnde vrouw een prooi geworden voor nieuwsgierige, goedbedoelende mensen. De start is altijd hetzelfde. Iemand komt de oude dame bekijken en is vol lof over de inrichting. De tijdgeest is ook veranderd, dus voel ik me genoodzaakt me te verontschuldigen dat de oude dame een diesel is en dat dit tegenwoordig eigenlijk niet meer kan. Dan komt de volgende vraag: bent u alleen? Alsof ze dat niet gezien hebben. Wat ze uiteraard ook allang gezien hebben is mijn rollator, die ik sinds mijn rug operatie uit voorzorg meesleep en voornamelijk gebruik om water te halen omdat ik de zware jerrycan niet mag tillen. Ik ben in hun ogen overduidelijk zielig. Dus komen de onvermijdelijke superlatieven: wat dapper van u, alleen op pad. Wat moedig. Wat geweldig. Rijdt u echt zelf in deze grote bus? Ook in het buitenland? Wat knap! Om te eindigen met: als we ergens mee moeten helpen zegt u het maar hoor.

Op dit soort momenten verlang ik naar een grinnikende Willem en een buitenverblijf in de achttiende eeuw, waar ik verlicht en zeker vilein de zomer door kan brengen.

Anneke, wordt vervolgd