Alleenstaande moeders te vaak klem tussen zorg, werk en beleid

Foto: Liwwadders

(tekst: persbericht van Stichting Single Supermom)

Alleenstaande moeders te vaak klem tussen zorg, werk en beleid

Armoede is een probleem van de samenleving, niet van een individu

Amsterdam, 26 februari 2021

Een halve eeuw nadat Anja Meulenbelt haar kind als alleenstaande moeder grootbracht, kwam ze in contact met de Stichting Single SuperMom. Tot haar verbazing zag ze dat na zoveel tijd emancipatie nog nauwelijks iets verbeterd was voor de moeders van nu. Ze besloot uit te zoeken wat de oorzaak is van de hardnekkige achterstand van alleenstaande moeders, die volgens haar door alle politieke partijen maar ook door het feminisme in de steek zijn gelaten. Samen met Eva Yoo Ri Brussaard, oprichter van Single SuperMom, schreef ze het boek ‘Er is een land waar alleenstaande moeders willen wonen’, dat vanaf vandaag verkrijgbaar is.

De helft van de alleenstaande moeders leeft in armoede of heeft moeite de eindjes aan elkaar te knopen. Bijna een op de vijf moeders leeft van een bijstandsuitkering, maar ook in de groep werkende armen zijn alleenstaande moeders oververtegenwoordigd. Een opeenstapeling van problemen zorgt ervoor dat alleenstaande moeders moeilijk uit de armoedespiraal komen. Dit is echter niet onvermijdelijk, stellen Anja Meulenbelt en Eva Yoo Ri Brussaard in hun boek. In een land als Nederland, is armoede een keuze. Niet van de moeders, maar van de maatschappij.

Geen keuze

In ‘Er is een land waar alleenstaande moeders willen wonen’ laten zij aan de hand van onderzoek[1] en ervaringsverhalen zien dat moeders die hun kinderen, veelal niet uit vrije keuze, alleen opvoeden, klem zitten. Klem tussen werk dat geen rekening houdt met hun zorgtaken, beleid dat niet is afgestemd op hun specifieke situatie en het thuis alleen voor alle huishoudelijke en zorgtaken staan. Ze kunnen geen kant op. Tijd of financiële ruimte om hun situatie te verbeteren, ontbreekt. De alimentatie waarop ze recht hebben, wordt niet betaald, het co-ouderschap niet ingevuld en veel moeders verliezen de steun van vrienden en familie, wanneer ze alleen maar bezig zijn met overleven in plaats van met leven. Armoede maakt onmachtig.

Kinderarmoede bestaat niet

De overheid zet vooral in op het bestrijden van kinderarmoede. Maar, stellen Meulenbelt en Brussaard, waarom hebben we het over kinderarmoede als het gaat om kinderen van arme ouders. Alle hulp in natura voor kinderen neemt de oorzaak van het probleem niet weg. Zorg voor betaalbare kinderopvang, een minimumloon dat hoog genoeg is om als alleenstaande ouder met je kinderen van te kunnen leven en voor voldoende sociale huurwoningen, zodat moeders na een scheiding niet meer in de opvang terechtkomen of zelfs op straat. Zorg dat moeders een opleiding kunnen volgen zodat ze hun positie kunnen verbeteren en zet in op mannenemancipatie zodat zorg en werk eerlijker worden verdeeld. Nog altijd is in Nederland nog maar net iets meer dan de helft van alle moeders economisch zelfstandig. Dat maakt hen kwetsbaar als een relatie geen standhoudt.

Niet wegkijken

In Nederland wordt inmiddels bijna tien procent van alle kinderen geboren in een eenoudergezin. Een op de drie huwelijken eindigt in een scheiding. De alleenstaande ouder is een gegeven in onze samenleving. Het is tijd dat de maatschappij daar ook op wordt ingericht. In hun boek laten Meulenbelt en Brussaard zien wat ervoor nodig is om van Nederland een land te maken waar alleenstaande moeders willen wonen. Dat maakt het een belangrijk boek. Voor beleidsmakers en bestuurders, maar ook voor iedereen die in zijn of haar dagelijkse werk met alleenstaande moeders te maken heeft. En dat is dus bijna iedereen. Het is tijd dat daar aandacht voor komt.