Kamerlid Harry Bevers (VVD) kan niet wachten om zijn mailbox te openen om uit te vinden wie hem nu weer nodig heeft

Dat zijn maidenspeech in de grote zaal van de Tweede Kamer na luttele weken al tot zo’n succes zou leiden, zou Tweede Kamerlid Harry Bevers (VVD), want over hem hebben we het, in zijn stoutste dromen niet hebben kunnen bevroeden. Er is waarschijnlijk nog nooit eerder een nieuwkomer in ons parlement geweest die zo snel op zijn wenken werd bediend. Deze week maakte minister van armoede Carola Schouten (ChristenUnie) een einde aan het hardvochtige beleid om bijstandsgerechtigden klein te houden. Een vergissing wordt niet meteen meer gezien als fraude. Harry had het er al over in zijn eerste speech voor het parlement.

Wie de naam Harry Bevers tegen een willekeurig iemand op de Leeuwarder Nieuwestad laat vallen, zal verbaasde blikken oproepen. Harry Wie? Toch zat Harry Bevers maar liefst twaalf jaar als gemeenteraadslid in de Leeuwarder gemeenteraad. Daar zat hij, weten we nu, rustig zijn kans af te wachten om zitting te nemen in de Tweede Kamer. Want als men na de verbaasde blikken zou doorvragen om te weten te komen met welk onderwerp Harry Bevers in Leeuwarden naar boven is komen drijven, dan zouden die blikken verstijven. Maar misschien doen we Harry hiermee te kort.

Harry Bevers heeft een mooie portefeuille met onder meer de Wadden, armoede en schuldhulpverlening en volwasseneneducatie. In de Leeuwarder Courant konden we onlangs lezen dat Harry het werk in de Tweede Kamer ‘fantastisch’ vindt. Hij zit er nog maar net, sinds januari, maar ‘het maakt alle verwachtingen waar’. Het kersverse kamerlid jubelt over de dynamiek, het werk, de debatten en de werkbezoeken in het land. Al voor acht uur ‘s morgens zit Harry te stralen achter zijn computer in de Tweede Kamer. Hij kan niet wachten om zijn mailbox te openen om uit te vinden wie hem nu weer nodig heeft. Jammer dat Harry zijn agenda niet zelf mag invullen. Daarvoor heeft hij Margriet, zijn rechterhand. Als Harry iets inplant, loopt de hele boel in de soep. ‘Nu moet ik ervan afblijven’, stond in de krant.

Ik heb de maidenspeech van Harry Bevers nog even teruggekeken. Het was een tamelijk ingetogen verhaal waar Harry vooral over Harry vertelde. Je hebt er ook die er meteen met gestrekt been ingaan, die, zo lijkt het, geen tijd te verliezen hebben en de inhoud laten prevaleren boven een plichtmatige kennismaking. Harry’s speech kwam niet in de buurt van een maidenspeech zoals die van bijvoorbeeld Theo Hiddema, die als een zelfzoekend kruisraket recht op zijn doel afging en op zijn pad allerlei vermeende juridische mankementen aanstipte en de bijbehorende verantwoordelijke ministers stevig op de korrel nam.

Nee, Harry Bevers doet het anders. Hij wachtte als volleerd liberaal jarenlang op zijn kans. Stak nimmer zijn vinger op toen zijn partij betoogde dat armoede een keuze was. In het klasje waar nieuwe kamerleden wordt geleerd hoe te handelen heeft hij precies gehoord wanneer hij zijn hand moet opsteken en bij welke netwerkborrels hij zijn gezicht moet laten zien. In de Haagse Bierkluis zat hij onlangs tussen het bestuurlijke Friese goud: kamerleden, ambtenaren en bestuurders fan thús en om útens. It Fryske Sûpke trof elkaar onder met Friese vlaggetjes versierde parasols. Of het nu bierviltjes zijn met opdruk van wensen tijdens kabinetsformaties of skûtsjes in de Hofvijver: we blijven de provinciale oubolligheid koesteren. Wat dergelijke Sûpkes opleveren, daarover worden nooit mededelingen gedaan. Ik vraag me vaak af: zou Brainport Eindhoven het ook op zo’n manier aanpakken?

Andries Veldman