Ik stop het boekje Het leven is niet leuk als je je mond houdt in mijn tas

Foto: Simon van der Woude

BOEKENPASSAGE DE RODE LOPER 1 januari

Als ik deze nieuwjaarsdag toch maar even een kijkje ga nemen in de Rode Loper, moet ik ineens aan oud koningin Wilhelmina denken. Als republikein denk ik niet vaak aan de Oranje familie, maar Wilhelmina heeft een boek geschreven met de titel Eenzaam maar niet alleen. Ze had boekhandelaar moeten worden in plaats van koningin, denk ik. Dan had haar boek waarschijnlijk de titel gekregen Alleen, maar nooit eenzaam. Want zo voel ik me als ik helemaal alleen in de Rode Loper tussen de boeken rond dwaal. Met boeken om je heen hoef je je nooit eenzaam te voelen.

Een paar dagen lang heb ik de afgelopen week in het boek De geschiedenis van het antiquariaat gebladerd en ben tot de conclusie gekomen dat ik nog een lange weg te gaan heb om net zo, hoe moet ik dat een beetje netjes zeggen, typisch te worden als de boekhandelaren in het boek. Voorlopig blijf ik een beginnend boekverkoper.

Maar vandaag valt er niets te verkopen, het is nieuwjaarsdag en bovendien mag de winkel niet open vanwege de lockdown. Als ik even ga zitten valt mijn oog op een boek dat een eindje verderop op de tafel ligt: Bladenmakers en Makers van bladen van Wim Huijser en fotograaf Peter Voorhuis. Vijftig portretten en even zo vele verhalen over hoofdredacteuren en/of uitgevers van week-, maand- of kwartaalbladen. Uit alle verhalen blijkt dat de bladen vooral zijn ontstaan door passie. Want iedere week, maand of kwartaal een blad geboren zien worden, maakt bladen maken een emotioneel vak, schrijft Huijser in het voorwoord. Misschien moet ik dit boek straks bij de Leeuwarder Courant door de bus gooien, denk ik. Kunnen ze er daar hun voordeel mee doen om de kloterige bijlage op zaterdag wat op te peppen. Maar ik doe het ook maar niet besluit ik als ik het boek weer wegleg. Passie en emotie bij journalisten zijn vast niet geoorloofd door eigenaar Mediahuis. Of alleen collectief met al hun andere regiokranten.

Schoftentuig, denk ik, dat zou best kunnen slaan op de Belgen die de in Nederland de hele pers overnemen. Maar volgens Wim de Bie, wiens boekje Schoftentuig ik uit de kast heb gepakt, slaat volgens de achterflap de benaming op de regelaars, computergestuurde ambtenaren, ordelievende burgemeesters en meedogenloze staatssecretarissen. Ik besluit het boekje mee naar huis te nemen en de gesprekken van De Bie met Walter de Rochebrun, ex- mijnbouwkundig ingenieur, dichter, zwerver en filosoof vanavond met een glas rode wijn onder handbereik te lezen.

Ik stop ook het boekje Het leven is niet leuk als je je mond houdt, gesprekken van de journalist Peter Henk Steenhuis met de Denker des Vaderlands Marli Huijer, in mijn tas. In het boekje stelt hij aan de filosofe en arts vragen als Hoe raken we in gesprek?, Kunnen we discipline uitbesteden?, en Waarom willen we altijd opnieuw beginnen? Vooral naar één vraag die gesteld wordt in het boek, Hoe richt ik mijn leven? word ik nieuwsgierig. Want dat wil ik zo langzamerhand ook wel eens weten.

Eigenlijk moet ik nu ook een boekje uit de Bouquetreeks in mijn tas stoppen voor de broodnodige balans denk ik. Anders wordt dit eerste weekend van het jaar wel zwaar. Maar die hebben we niet in de Rode Loper. Gelukkig vind ik in de kasten nog een boek van Kees van Beijnum, Het mooie seizoen, over een welzijnswerkster die een onder haar toezicht staand kind kwijt raakt. Dan heb ik in ieder geval wat vrolijks te lezen als ik klaar ben met de mijnbouwkundig ingenieur van Wim de Bie en de Denker des Vaderlands. Bovendien neem ik nog een exemplaar van de Encyclopedie van Friesland uit 1958 mee. Want wat is er fijner om het jaar mee te binnen dan het lezen van een encyclopedie van meer dan 60 jaar oud. Het enige waar ik me nu nog zorgen om moet maken is of ik wel voldoende rode wijn in huis heb voor deze boeken.

Klaas Kasma, kok en boekverkoper in de boekenpassage De Rode Loper in de Sint Jacobsstraat