Gilbert en Meity Adrianow: O, wat is dit heerlijk, zeggen de Indische mensen tegen mij

Foto: Simon van der Woude

(Ook in deze winter weer warme verhalen opgediept uit ons archief; mei 2006)

Gilbert en Meity Adrianow van restaurant Batavia

‘O, wat is dit heerlijk, zeggen de Indische mensen tegen mij!’

‘’Als we met vakantie in Spanje zijn, dan zoeken we de restaurants op waar de Spanjaarden zitten. Dan weet je dat je goed te eten krijgt.’’ Meity Adrianow praat als een waterval over het restaurant van haar zoon Gilbert aan de Breedstraat in Leeuwarden. Het is er nog niet zo druk, maar degenen die er gegeten hebben zijn vol lof. ‘’Ritsko van Vliet was hier laatst; heerlijk vond hij onze maaltijden. En dat horen we ook van andere Indische mensen. Die herkennen de authenticiteit. ‘Asli’, zeggen ze dan, dit is ‘asli’. ’’

Gilbert Adrianow moet lachen om het enthousiasme van zijn moeder. Ze praat over het jonge restaurant, over de moderne keuken, maar vooral over de saté. ‘’Die is niet te evenaren. Er komen mensen die vragen om het recept. Rendang en serundeng zit er in. Ze gaan dan naar Albert Heijn om dat te maken. Roeren zeg ik dan, je moet roeren en roeren. Een echtpaar zat bij het raam. ‘O, heerlijk, wat is dit heerlijk’, zeiden ze tegen mij. Wij verbasteren niks en passen ons niet aan aan de Nederlandse smaak. Het is mild of pittig, dat zijn de mogelijkheden binnen het menu. Maar waar het om gaat, is de originele smaak en dat zetten we voor hun snoet.’’

Acht maanden geleden ging het restaurant Batavia open. Na Tempo Doeloe in de Sint Jacobsstraat en Klein Java aan Over de Kelders heeft Leeuwarden weer een echt Indonesisch restaurant. Gilbert Adrianow was het werken bij een installatiebedrijf een beetje zat. ‘’Dat heb ik vijftien jaar gedaan. Vanuit Sneek, waar ik woonde, hadden we het meeste werk in de Randstad. Dan ben je al met al tien uur per dag bezig. Als je thuis komt, heb je geen fut meer om nog iets op te pakken.’’ In Leeuwarden wilde hij een afhaaltoko beginnen. ‘’Ik dacht dat dat wel mocht. Een afhaalrestaurant met een paar tafeltjes om te eten. Maar daar had ik me in vergist, dat mocht niet. De regels zeiden: óf het is een restaurant, óf het is een afhaaltoko. Een combinatie is niet mogelijk. Jammer, maar toen heb ik toch gekozen voor het restaurant.’’ De voormalige coffeeshop werd geheel verbouwd en er kwam een keuken in die aan alle eisen voldoet. Nu de klanten nog.

‘’Het is nog wat te rustig. Als het product nou slecht was dan wist ik waar het door kwam. We kunnen het nog net bolwerken, maar daarmee is alles ook gezegd. Vanaf één uur ben ik hier bezig en dan is het wel jammer dat er soms maar twee tafeltjes bezet zijn. De meeste mensen weten helaas nog niet wat we te bieden hebben. Ze weten niet dat we prachtige producten maken. Rijsttafel ajam boemboe bali, of ajam boemboe roedjak, of rijsttafel daging rendang. Ik werk niet met pakjes, het zijn allemaal verse kruiden die we gebruiken.’’ Moeder Meity springt ertussen: ‘’Ik kom net bij die aardige man van die kruidenwinkel in de Kleine Kerkstraat vandaan. Oh, wat is dat een leuke man. Die vertelt je van alles. Hij komt ook snel hier eten. Ik heb hem natuurlijk verteld dat we prachtige gerechten serveren. Asli, heb ik gezegd. Dat herkende hij meteen. Hij komt langs, dat weet ik zeker.’’ Gilbert: ‘’Om de mensen kennis te laten maken hebben we nu op dinsdag, woensdag en donderdag een aanbieding. We serveren een bord Javaanse nasi goreng met vier stukjes saté, die mooie saté van mijn moeder: ayam, babi of kambing, voor 8,75 euro. Dat is toch een mooie kennismakingsaanbieding? De kleine beurs mag ook van ons genieten.’’ Meity: ‘’En reken maar dat je er wat voor krijgt. Jazeker! Het gaat allemaal schoon op. En iedereen heeft genoeg. Een toetje, daar is geen plaats meer voor.’’

Andries Veldman