We moeten wat vaker lachen in Leeuwarden

(Ook in deze herfst weer enkele prachtige verhalen opgediept uit ons archief; 2003)

Als ik burgemeester GEERT DALES goed begrepen heb dan moeten de Leeuwarders wat vaker lachen. Nou, ik zal u zeggen dat ik de laatste maand volledig aan zijn wens tegemoet ben gekomen. Wie om zich heen kijkt hoeft geen komiek meer in te huren. Ik heb de afgelopen tijd regelmatig onbedaarlijk staan lachen om onze stadsperikelen. Het begon al met het bericht van raadsoudste HENDRIK TEN HOEVE, die zich had gestoord aan een uitspraak van een ambtenaar die een nieuwe inwoner van onze stad aan het loket had geadviseerd om vooral in Groningen te blijven wonen. Hendriks broek zakte ervan af, maar ik kan er nog steeds vreselijk om lachen. Wanneer je als ambtenaar jaar in jaar uit flauwe ambtenarengrappen over je heen krijgt, dan sla je een keer terug. Wat zou die ambtenaar gezegd hebben: in Leeuwarden doen ze alles twee keer? Laat maar komen die pleinwand want na vijf jaar breken ze hem toch weer af? Lachen aan het loket! Hendrik haalde in zijn missive ook een ander voorbeeld van ambtelijk tekortschieten aan: de ambtenaar die als de wiedeweerga naar zijn huis in Burgum rijdt nadat hij zijn kaart in de prikklok op het stadhuis heeft afgestempeld. Ik denk dat die ambtenaar ook nog even oehoe roept wanneer hij de gemeentegrens passeert. Ik wil daar toch enig begrip voor tonen. Men moet daar, lijkt me, niet al te zwaar aan tillen. Het heeft ook jaren gekost om monumentenman LEO VAN DER LAAN vanuit Groningen naar de Eewal te krijgen, en kijk eens hoe opgewekt hij ervan is geworden. Als iemand vrolijk wordt van een rondje Hoofdstraat in Burgum en de geur van de stinkfabriek in zijn neusgaten, moet je hem dat gunnen.

De grootste ergernis van Hendrik ten Hoeve is dat de mannen en de vrouwen die iets in Leeuwarden in de melk te brokkelen hebben, en die hier een mooi salaris voor ontvangen, vrijwel nooit te vinden zijn bij culturele of politieke evenementen, die zich vaak in de avonduren afspelen. Ze trekken hun neus ervoor op. Als een haas gooien deze afvalligen ‘s middags de deuren van de Akademy, het Fries Museum of het Ryskarchief achter zich dicht om zich naar het goede glas wijn naast hun eigen open haard te begeven. Ook hier voor moeten we begrip op kunnen brengen, vind ik. Waarschijnlijk heeft de ambtelijke haast om de stad te ontvluchten een wat mindere romantische inslag dan Ten Hoeve denkt. Zelf denk ik dat de motormaaier lonkt. Ik zou ook wel eens over zo’n kampje land willen scheuren en boe-roepen tegen het paard van de buurman. Misschien moet de aanhangwagen worden volgeladen met spullen – waaronder de thuistap, waar we alweer flauw van zijn – om op de lokale rommelmarkt de hypotheek bij elkaar te beunen. Het kan zijn dat het kippenhok schoongemaakt moet worden, of de veel te grote garage opgeruimd. Op het boerenland gebeuren dingen die je als stadsmens niet voor mogelijk houdt. De geit moet gekamd. De boom gekapt of de sloot gehekkeld. Precies weet ik het niet. Ik was al blij dat toen ik CDA-er SYMEN TAMMINGA in een schone, blauwe overall op het Zaailand zag staan, ik in hem onze eigen stadsboer ontdekte. Hij was wat onduidelijk in de weer met strobalen en even dacht ik dat ook hij een alternatief plan voor Nieuw Zaailand aan het bedenken was.

Waar ik verder hartelijk heb gelachen was op de afscheidsreceptie van wethouder HETTY HAFKAMP. Daar stonden JOHAN DALSTRA en LUTE SPANDAW heerlijk in de door de gemeente verstrekte versnaperingen te happen. Twee boeven bij elkaar, zo riep ik hen toe, nooit te beroerd om de feestvreugde vanwege de vertrekkende wethouder op een hoger plan te tillen. ‘Twee boeven verkleed als heren’, zo corrigeerde Spandaw mij. Even verderop stond fotografe JEANETTE DE GROOT tegen een paal geleund. Ook zij bracht mij verschrikkelijk aan het lachen. ‘Ik heb eindelijk verkering en de vriendin van mijn broer Kees is ervandoor.’ Ja, het was een en al vrolijkheid op die receptie. Bij de bar stond de kersverse wethouder van de gemeente Littenseradiel, op zich al voldoende voor een stadsmens om in de lach te schieten. FROUKJE HERNAMDT stond verstrengeld in de armen van de burgemeester van Sneek, ARNO BROK. Arno legde Froukje het wezen van het besturen uit: veel receptiebezoek, zwaaien en happen en niet vergeten je ambtenaren aan het werk te zetten. Maar bovenal: veel lachen.

Ik moest ook onbedaarlijk lachen, ja, bijna hikken, na een bezoek aan onze nieuwe Museumhaven. Toen ik die vier boten voor de bibliotheek zag liggen ontdekte ik dat we dus al jaren een museumhaven hebben maar dat we dat nooit in de gaten hebben gehad.

Andries Veldman

foto: Simon van der Woude; vrijdagmarkt