De Rode Loper – Dat zouden meer kranten moeten doen denk ik, boze ingezonden brieven bundelen

Klaas Kasma bericht vanuit Boekenpassage De Rode Loper in de Sint Jacobsstraat

DE RODE LOPER 15 mei

Na een kwartiertje om koffiebonen hebben gezocht kan ik eindelijk een kopje heerlijke espresso voor me zelf maken in het supersonische koffieapparaat dat sinds deze week op het barretje van Passage Rode Loper staat. Ik eet meteen mijn twee croissantjes maar op. Ik heb er alle tijd voor want behalve een vader en zoon die aan een tafeltje zitten te schaken is er niemand. Dat dit de tendens voor de rest van de dag is weet ik dan nog niet. Maar zo heb ik wel tijd om veel te lezen.

Als ik langs de kasten loop om een boek te zoeken waar ik de tijd mee zoet kan brengen komt er een man naar me toe met twee stripboeken onder de arm. Eigenlijk moet ik hier niet naar binnen gaan, zegt hij. Het kost me altijd geld. Ja zonde, zeg ik, geld uitgeven aan stripboeken. Maar daar is de man het niet mee eens. Blij loopt hij met zijn aankoop de Passage uit. De schakers zijn uit geschaakt en lopen groetend de winkel uit terwijl ze elkaars zetten becommentariëren. Ik maak nog een espresso voor mezelf en begin aan het boek De Correspondent van Pieter Waterdrinker. De vorige eigenaar was vast geen lezer, want als ik door het boek blader valt er een nog in te leveren boekenbon van 20 euro uit. Niet slecht denk ik als je die in een boek tegenkomt dat maar 5 euro kost.

Er komen meer mensen binnen die allemaal even rondlopen, niets kopen en dan naar buiten kijken of de regen al is gestopt. Als ik een paar hoofdstukken gelezen heb komt er iemand met een boekje van Jan Willem van de Wetering aanzetten. Grijpstra en de Gier, zeg ik, twee Amsterdamse agenten voor slechts 2 euro vijftig. Ik loop naar buiten om de doos met goedkope boeken die op de stoep staat veilig te stellen voor de regen. Ik pluk er een boekje uit van Anouk van Kampen vol boze brieven uit 2014 van NRC lezers. Dat zouden meer kranten moeten doen denk ik, boze ingezonden brieven bundelen, die dan verplichte kost zouden zijn voor hun journalisten. Ik blader tot sluitingstijd even door het boekje.

Een mevrouw die al een kwartiertje rondscharrelt vraagt of we boeken over goochelen hebben. Als ik ontkennend antwoord zucht ze dat ze dat beter meteen had kunnen vragen. Maar nu heeft u heel veel andere mooi boeken gezien, zeg ik. Maar ze stapt al weer de straat op en de regen in. Mijn laatste klant is een pubermeisje die een in plastic verpakte pagina uit een oude Le Petit Journal koopt. Ze wil journaliste worden en gaat hem boven haar bureautje hangen. Ik geef haar 5 euro en zeg, betaal hier maar mee. Mijn jongste dochter stopt haar eigen geld terug en haar portemonnee. Ze betaalt me met mijn eigen briefje van vijf.

foto: Simon van der Woude