Jochem van der Schoot (Eurohotel): Als het goed gaat, zijn banken je vrienden

Foto: Simon van der Woude

(tekst: uit het nieuwste nummer van het Stadsblad Liwwadders)

‘Als het goed gaat, zijn banken je vrienden. Als het minder goed gaat, keren ze je de rug toe.’ Ondernemer Jochem van der Schoot laakt de houding van commerciële banken en horecagroothandels. De eigenaar van het Eurohotel in Leeuwarden en hotel Amicitia in Sneek vindt dat de banken hun verantwoordelijkheid moeten nemen en niet lijdzaam moeten toekijken hoe het geld hun kant opzwemt. ‘De regering heeft de banken honderden miljoenen euro’s ter beschikking gesteld om het midden- en kleinbedrijf te ondersteunen, maar vervolgens houden ze de hand op de knip en zetten ze het geld commercieel uit.’

Het is de spreekwoordelijke paraplu die bij mooi weer wordt uitgedeeld, maar bij een spatje regen snel wordt ingeklapt. Van der Schoot heeft er geen goed woord voor over, maar laat zich in het ondernemen allerminst ontmoedigen. ‘Je bent tenslotte ondernemer. In mei volgend jaar openen we, samen met Willem Nicolai van Fellini, in de plint van het voormalige Aegonkantoor, tegenover het station, grand-café Sophia’s (de voorlopige werktitel). Dat wordt een zaak met internationale allure.’

De Leeuwarder ondernemer (ook eigenaar van marketingbedrijf Frisk en medevennoot van media- en technologiebedrijf Junction) is beducht om al te stevige kritiek te uiten, ‘want je hebt ze toch weer nodig’, maar onderhuids hoopt de irritatie zich op. ‘De storm die over ons heen raast maakt je creatief, maar je loopt tegelijk tegen zaken aan die je niet had zien aankomen. Afspraken met horecagroothandels worden gewoon niet nagekomen. Dan gaat het om financieringsafspraken, kortingen voor grootgebruik en uitgestelde betalingen. Je denkt dat de groothandel als belanghebbende partij meedenkt. Dat is dus niet zo. Voor Amicitia in Sneek hadden we een financieringsmaatregel getroffen. Die afspraken worden gewoon niet nagekomen en na een tijdje staan ze doodleuk weer op de stoep, alsof er niks is gebeurd, om leveranties te mogen verzorgen.’

De hoop van Van der Schoot om in de komende periode, die zeer zwaar wordt, zijn hoofd boven water te houden is vooral gevestigd op de kleinere, lokale spelers die wél bereid zijn om een veer te laten en mee willen denken over plannen voor de middellange termijn. ‘Partijen als Bakker die professionele keukeninrichtingen verzorgt en Van Huisstede, die bekend staan om het leveren van kwaliteitsvlees zijn bereid initiatieven te ondersteunen.’ Het zijn spelers op de horecamarkt met een goede reputatie die de pijn van de ondernemer op waarde inschatten.

Van der Schoot: ‘De NOW-regeling (Noodfonds Overbrugging Werkgelegenheid), de steunmaatregel van de regering, richt zich op de zomer en najaar. De klap komt in de winter.’ De omzet van het Eurohotel is in juli en augustus naar tevredenheid verlopen. ‘De keuken draait iedere dag tussen de 60 en 100 diners. De bezetting van het hotel is negentig procent. De lunches zijn wisselend.’ Van der Schoot vreest het najaar. ‘Ga maar na: een deel van onze klandizie bestaat uit bezoekers van de beurzen in het WTC. Daar gebeurt tot volgend voorjaar niks meer. Bijna alle beursmanagers zijn vertrokken. Er wordt minder gereisd en er zitten minder mensen op kantoor. Dat zijn gasten die wij missen. Dat heeft ervoor gezorgd dat we hebben gereorganiseerd, we konden moeilijk anders. Zelfs als we teruggaan naar 25 procent van onze reguliere omzet redden we het, maar wel met minder personeel. De regering had veel beter de oude arbeidstijdverkortingsregeling opnieuw kunnen invoeren.’

Van der Schoot is sinds 2017 eigenaar van de twee Friese hotels. Hij investeerde met eigen geld in het Eurohotel (54 kamers, 25 personeelsleden) zo’n zeven à achthonderdduizend euro. Het bij de tijd brengen van het hotel Amicitia vergde een investering van een kleine driehonderdduizend euro. ‘Bij banken hoef je niet aan te kloppen. Ze doen bijzonder moeilijk. Ze weten niet wie het gaan redden en doen voorlopig helemaal niks.’

Wat de banken wél doen is het optuigen van de afdeling Bijzonder Beheer en het inschakelen van externe adviseurs die ingevlogen worden bij bedrijven die in de moeilijkheden zitten. De dure adviseurs, waar de ondernemers onder dwang mee worden geconfronteerd, komen ten laste van de ondernemer in nood die ook nog eens een verhoogd rentepercentage voor de kiezen krijgt. Het beleid van de adviseurs is er primair op gericht om de schade voor de bank te beperken.

Hoe het allemaal komt is nog koffiedik kijken, maar de ondernemers Van der Schoot en Nicolai kijken alweer vooruit. Het voormalige Aegonkantoor lonkt. ‘We hebben getekend, dus we kunnen er niet meer onderuit. Eigenaar Folkert Leijten denkt gelukkig mee. Onder de werktitel Sophia’s gaan we er een prachtige zaak neerzetten. Een zaak met 1000 vierkante meter binnentuin, waarin buitenbars het leven aangenaam maken. Het wordt een zaak waar zakenvrouwen en -mannen in pak naast studenten aan de bar hangen. Een unieke zaak, te vergelijken met internationale horecabedrijven. Het is een prachtige plek. We zitten samen met Studio Berkhout in de ontwerpfase. Nee, bij de bank en horecagroothandels klop ik niet meer aan. Dit wordt gefinancierd deels uit crowdfunding en private investeerders.’ (Tekst loopt door na de afbeelding.)

======================================================================

Foto: Simon van der Woude

Johum van der Schoot:

Ondernemen zonder perspectief…..

‘Halverwege maart een persconferentie en een uur later moet het restaurant sluiten.

Een bijzonder jaar zal het worden. Na vele investeringen in Leeuwarden en Sneek stond alles er superstrak voor, het jaar om te oogsten. Alles liep volgens plan, de resultaten waren boven verwachting en we waren alweer bezig met nieuwe plannen. Na een jaar van verbouwen, renoveren en reorganiseren waren we er klaar voor.

Tot de bewuste avond in maart.

Het zijn roerige tijden, niet wetende wat je kunt verwachten. We zitten in een grote rollercoaster. We zijn nu eind augustus en hebben een verrassend goede zomer achter de rug. Dat had ik niet verwacht. Na drie maanden bijna geen omzet is dat een mooie meevaller.

Nu mogen we in ieder geval weer gasten van buiten bedienen, zowel binnen als buiten, daar doen we het uiteindelijk voor, blije gasten.

Na de bewuste avond zijn we direct gaan schakelen met ludieke acties: bezorgen, daarnaast alles opknappen en afmaken en netjes maken waar nodig met het hele team. Tevens hebben we onze hotels beschikbaar gesteld voor zorgpersoneel en mensen die op straat leefden en wel in de corona doelgroep vielen, Ook zijn we gaan koken voor daklozen.

Corona en overheid

De tegemoetkomingen zijn fantastisch en daar mogen we echt blij mee zijn. Echter het nalaten en het niet bieden van perspectief zorgt ervoor dat je als ondernemer niet weet waar je staat, hoe lang moet je het volhouden, waar kun je naar toe kunt rekenen. Dat zorgt ervoor dat het voor iedereen een lastig verhaal wordt. Een NOW-regeling die uiteindelijk maar 65% vergoedt. Achteraf hadden we dan misschien wel andere keuzes gemaakt dan die we nu gemaakt hebben na de eerste regeling. Na de zomer komt er een mindere periode aan. En waar de horeca het meeste last van heeft, is het meten met twee maten. Was het maar voor elke sector gelijk, dan waren er geen discussies.

Je gaat naar Spanje, zit met driehonderd mensen in het vliegtuig, in de taxi mag je met vijf mensen zitten. Ik kan naar de bouwmarkt en naar de supermarkt. Nu kom ik bij een restaurant en moet ik me melden bij een medewerker, vervolgens vragen ze hoe ik me voel en of ik ziek ben. Dan moet ik al mijn gegevens achterlaten en dan wordt me een plaats aangewezen waar ik mag gaan zitten. Schiet mij maar lek. Dat je dit zowel voor binnen als buiten doet in de horeca en dat je vervolgens met maximaal twee personen of één huishouden aan een tafel mag en dat dat in de taxi of andere plekken niet geldt, snappen wij gewoon niet meer.

Natuurlijk moeten we de ouderen in onze samenleving beschermen en gaat gezondheid boven alles, mijn moeder en broer hebben beiden chronische longproblemen, dus daar moet je echt voor zorgen.

Maar dit snapt niemand meer, en dan kijk ik soms wel met een jaloerse blik naar Zweden: daar is alles onder controle en gaan ze ervanuit dat de mensen zelf hun verantwoordelijkheid pakken en dat lijkt te werken.

eurohotel horeca