Vliegveld Leeuwarden: ‘It hie nea moatten’

Foto: Ministerie van Defensie

Vliegveld Leeuwarden: “It hie nea moatten”.

(Ingezonden)

Liwwadders publiceert de laatste tijd over de wetsovertredingen door Defensie, waar het gaat om vergunningen en aanverwante zaken. Je verbaast je hoe dat allemaal kan.

Ooit bepaalde op de locatie van het huidige militaire vliegveld vredige veehouderij het beeld. Ytzen Karsjens Tamminga ( 1886 – 1969) – indertijd bekend publicist, onder het pseudoniem Poarteboer, uit de wereld van de CBTB – had er zijn bedrijf op ‘Groot Humalda’. De boerderij Groot Humalda verdween in de Tweede Wereldoorlog toen de Duitsers hier de Fliegerhorst – met Rotterdams puin aangevoerd na het bombardement – uit de grond stampten.

Tamminga kwam in 1965 met een korte herinnering aan het begin van het einde. Met een brief van notaris Ottema.
Misschien is het iets voor ‘Liwwadders’ om dit nog eens aan de vergetelheid te ontrukken.

Y.K. Tamminga: ’It hie nea moatten’ (18 – 3 -1965).

“As wie it juster, sa stiet my noch by ,dat ik yn ‘e neisimmer fan ’34 foar melken efkes yn ‘e hûs te thédrinken, doe’t de faem sei: Der komt immen oan.
Hwant sa wie it dêr op ‘e romte fan it Ljouwerter Nijlân. As we immen seagen, dan wiene we nijsgjirrich, hwa’t dat wêze soe. Wol wie it sa, dat by ús oer it hiem by âlds in paed roun nei Bitgummoune en fierder de Bilthoeke yn, mar sûnt der hurde diken en fytsen wiene, wie it swalkjen troch dit binnenpaed oer. It stiet my noch by, dat ds. Veenstra fan St.Anna to Ljouwert preke hie en by in âld-gemeentelid oan ‘e Stienserdyk útfanhuze en der de moandeitemoarns aerdicheid oan hie, sa nochris skean troch it lân nei hûs to gean.
Mar regel wie, as der immen op dit paed him sjen liet, dan moast dy nei ús ta. En as dat dan net ien fan de bewende figuren as post, bakker, winkelman wie, dan wie it hwa soe dat wêze? En ditkear waerden wy tomear nijsgjirrich, hwant myn frou sei: “Dat is lânhearre!”
Op himsels ek wer net sa frjemd, hwant minhear kaem wol faker. Mar hy wist wol, dat dizze boer wol ris net thús wie en derom wie it wenst, dat hy to foaren it efkes witte liet.
Tomear, sei ik, hy hat grif hwat bysûnders. Nou, dat wie mar al to wier, hwant nei it brûklike: hoe is it mei jimme en hoe giet it, minhear, forfette hy: “Sjoch, lês dit brief en jim witte myn boadskip!”
Nou, dat wie in brief fan notaris Ottema, dat de Fryske Loftfeartforiening de pleats keapje woe, om ta in fleanfjild Ljouwert to kommen.
Men hat it wol oer “progressiven”en “konservativen” en dan hear ik, mien ik, meast by de progressiven, maar hwat dizze saek oanbelanget ha ik efternei wol ris tocht, doe hie ik dochs mear konservatyf wêze moatten.
Minhear sei, ik wol dit mei jo oerlizze, mar winliks bin ik al bisluten: ik gean hjir net op yn.
Ik woe, dit sprekt fansels, dizze tsjelk wol foarby gean litte, mar miende dochs, dat wy ús hjir net tsjin forsette moasten. It hat in yngeand petear jown en der bin letter ek hiel hwat tûkelteammen west, mar yn’t ein it fleanfjild is der kommen,
It hie nea moatten.

(Overgenomen, in de oude Friese spelling uit “Poarteboer”, Bloemlezing uit de artikelen van Y.K. Tamminga).

Beste redactie, misschien vindt u dit de moeite waard.

Met vriendelijke groeten,

W.g. A. de Boer