Zo lang chronische ziektes garant staan voor mooie banen en mooie congressen zal er weinig veranderen. Op naar de volgende voedselweek!

Ook deze zomer weer enkele prachtige verhalen opgediept uit ons archief, oktober 2019

De helft van ons land is chronisch ziek. En van die helft lijdt de helft maar liefst aan twee chronische ziekten. Bovendien wordt de leeftijd waarop we geconfronteerd worden met een chronische ziekte steeds lager. We worden ouder en we lijden langer. Tel uit je winst!

Tijdens de onlangs op diverse plaatsen in Friesland gehouden World Food Week werd een bijna onfatsoenlijke hoeveelheid informatie over de deelnemers uitgestort. In de foyer van hotel Stenden in Leeuwarden volgden deskundigen elkaar in rap tempo op. Een van de sprekers was een wetenschapper die vanwege de boerenprotesten een half uur langer had moeten rijden om naar Leeuwarden te komen. Hier gaf hij een met zoveel details omklede lezing, met bijbehorende grafieken en staafdiagrammen, dat ik het niet erg had gevonden dat hij ergens onderweg in de file was blijven steken en in wanhoop de terugweg terug naar huis had aanvaard. De overkill aan informatie was verwarrend en onduidelijk.

Ik weet ook niet precies voor wie deze lezingen gehouden werden. Het leek mij toe dat de overgrote meerderheid van de aanwezigen de te nuttigen informatie al eens had geconsumeerd, dat leidde ik tenminste af uit de vragen die gesteld werden.

Het was mij een lief ding geweest wanneer de theorie dichter bij de praktijk was gebracht, en dan heb ik het niet over de gepresenteerde maaltijden op de deelnemende scholen. Dat die daar aardig mee uit de voeten kunnen, weten we onderhand wel.

In dezelfde week dat dit congres plaatsvond werd op een steenworp afstand een enorme donutbalie geopend in de Jumbo-supermarkt aan het Hoeksterend. Ik zou zeggen: ga eens even kijken. Of je ervan houdt of niet: je schrikt toch even wanneer je de hoeveelheid gekleurde zoetigheid in de vitrine ziet liggen. Was er bij de entree al een snackbar gevestigd; het smulpaleis is nu compleet. Hier had ik nu graag Stenden’s meesterkok Albert Kooy aan het werk gezien.

Uit alle betogen die tijdens de voedselweek werden gehouden – ook de elkaar tegensprekende betogen – valt wel een algemene conclusie te trekken: zo lang de chronische ziektes nog garant staan voor mooie banen en mooie congressen zal er weinig veranderen. Op naar de volgende voedselweek!

Andries Veldman