Dogma’s vervangen kennis – De boel gaat hier heel erg mis

Een serie artikelen van dr Pieter Lukkes, emeritus hoogleraar geografie,

over een zelfstandiger optreden van lagere overheden, geldverspilling

en aantasting van onze democratie.

€€€€€€€€€€€€€€€

Een financiële paragraaf ontbreekt in zowel het Energie- als het Klimaatakkoord. Beide akkoorden passen in de subsidie-gedreven maatschappij. Daarin is subsidieverwerving niets anders dan het massaal proberen om je eigen kosten op anderen af te wentelen. Dat is geen verdienmodel waarmee je loopt te pronken; het lijkt immers niet op maatschappelijk verantwoord ondernemen.

De minister behoort op onze centen te passen. Deze bewindspersoon schrijft in de kamerbrief van 23 februari 2018 weliswaar dat er op kosteneffectiviteit zal worden gelet, maar vult dat niet in.

Neem het landschap ontsierende windturbinecomplex dat in het IJsselmeer zal verrijzen en waaraan € 1500 miljoen subsidie is toegezegd. Eisen wat betreft nut en noodzaak c.q. maatschappelijke kosten-baten zijn daarbij niet gesteld. Daarmee vervallen tevens de toetsingsmogelijkheden.

Qua kosten van de energietransitie/klimaatbeleid moeten we het doen met door de minister van EZ gegeven indicaties. Die heeft laten vallen dat de energietransitie alle economische groei op zal slokken.

Omdat het onderschatten van de kosten een overheidskwaal is, is het verstandig de door hem geïndiceerde bovengrens aan te houden. Dat resulteert in een totaal kostenbedrag van € 20 miljard per jaar en ruim € 600 miljard in totaal. Dat is € 80.000 per huishouden. Dat bedrag dekt iets meer dan het gasloos maken van de gebouwde omgeving (Veenstra 2018) maar is natuurlijk slechts een deel van alle kosten die uit het Energie- men Klimaatakkoord voortvloeien. Waar we op voorbereid moeten zijn? Het dubbele?

Op dit punt trekt de minister van EZ in zijn kamerbrief van 23 februari 2018 een merkwaardig Janusgezicht. Want hij meldt dat organisaties en bedrijven enthousiast klaar staan om het klimaatbeleid uit te voeren. Maar hij vraagt niet welke financiële risico’s zij stuk voor stuk bereid zijn op zich te nemen. Dat hoeft hij ook niet te vragen want hij weet dat hij louter lege briefjes zal ontvangen. De risico’s worden bij de huishoudens gelegd en terecht vraagt de minister zich af of de huishoudbeurs niet te veel gaat lijden onder de transitie. Natuurlijk kent hij het antwoord maar durft daar niet mee voor de draad te komen. Dat antwoord is overbodig. Want nu al telt ons land 700.000 huishoudens met betalingsproblemen. Als daar nog eens een last van vele honderden miljarden overheen komt dan gaat dat aantal onbeheersbaar in de miljoenen lopen.

Wat er dan gebeurt laat zich raden: voor de financiering van de plannen zullen de vermogens van particulieren en van pensioenfondsen vergaand worden opgeëist. Hetgeen tevens het einde van het nu functionerende economisch stelsel betekent. Christiana Figueres en al haar medestanders die een suïcidaal maatschappijbeleid eisen kunnen dan de vlag hijsen!! Als het kabinet Rutte 3 niet wil tekenen voor dit scenario, waarop wij op basis van de misleidende, want alle pijnpunten verzwijgende, kamerbrief van 23 februari 2018 rechtstreeks aanstevenen, dan zal het beleid drastisch om moeten. Want nu geeft niemand maar dan ook niemand garanties dat de te brengen offers zinvol, nuttig en nodig zijn. Dogma’s vervangen kennis.

Veel van de hoofdrolspelers roepen bij het minste gevaar om het voor-zorgsprincipe. Welnu, hier is de noodzaak van dat principe keihard aanwezig. Want op basis van flarden kennis over zaken als het klimaat, over het verband tussen energie en klimaat, over de exacte betekenis van CO2, over de samenhang tussen de tientallen variabelen die het klimaat bepalen, over de impact van menselijke activiteiten enz. is het volstrekt onverantwoord om ingrijpende beslissingen te nemen. Ergo: er bestaat een gerede kans dat de 100den miljarden euro’s slechts worden uitgegeven om de zakken van belanghebbenden, hier en elders in de wereld, te vullen en dat de fraaie doelen op het gebied van klimaat, energie en milieu geen centimeter dichterbij komen.

Het gebrek aan financiële transparantie en verantwoording alsmede het niet onderbouwen van de besluiten door echt onafhankelijk kritisch- wetenschappelijk onderzoek moeten alarmbellen doen overgaan. De boel gaat hier heel erg mis.

foto: Harrie Muis