Inderdaad: Barbara Tuchmann is nog zo actueel als wat

Een serie artikelen van dr Pieter Lukkes, emeritus hoogleraar geografie,

over een zelfstandiger optreden van lagere overheden, geldverspilling

en aantasting van onze democratie.

KLIMAATWET DEEL I: VRIJHEID VAN GODSDIENST, NIET VAN GELOVEN

Het is 26 juni 2018, Haagse politici melden verheugd dat zij het eens zijn geworden over de meest ambitieuze klimaatwet ter wereld. Dat lijkt meer dan het is, want slechts 6 andere landen hebben ook zo´n wet. De overige 190 landen rekken hun bestaan zonder.

Hoe blij moeten we met die wet zijn? Heel erg blij als wij zeker zouden weten dat de wet deugdelijk is gefundeerd en effectief het klimaat op aarde zal bijsturen. Over de slaagkans daarvan wordt echter gezwegen.

De bedoeling van de klimaatwet is om tegen 2050 ten opzichte van 1990 95% minder CO2 uit te stoten. Dat moet ervoor zorgen dat het klimaat niet te veel opwarmt. Is CO2 plotseling een probaat werkend middel geworden? In de Urgenda- procedure heeft de overheid toch aangetoond, dat het belang van CO2 voor het klimaat niet meer dan enkele tienduizendsten van een graad Celsius bedraagt? Als dat waar is dan is het toch wanbeleid om de bevolking zwaar te laten betalen voor buitensporig dure klimaatinspanningen waarbij een niet-werkend middel wordt ingezet? Of zijn we te goedgelovig en gaat het in werkelijkheid niet om het klimaat maar om de gigantische geldstromen, die door ingrepen in het CO2- systeem op gang worden gebracht?

De klimaatwet ademt de jaren 70 van de vorige eeuw. Dat waren de hoogtijdagen van het geloof in de maakbaarheid van de maatschappij. Dat liep op een fiasco uit. Nu hebben wij wel vrijheid van godsdienst maar zijn verplicht te geloven in de maakbaarheid van het klimaat. Waarbij uitsluitend wordt gedacht aan ouderwetse oplossingen: de al uit en te na ontmaskerde windenergie resp. energie uit biomassa alsmede zonne-energie waaraan in een nog steeds onrijp stadium miljarden gemeenschapsgeld worden verspild. Kennelijk ontgaat het de overheid dat het subsidiëren van onrijpe processen de innovatie ervan in de weg staat. Waarom innoveren als er toch bakken geld beschikbaar worden gesteld? Inderdaad: Barbara Tuchmann is nog zo actueel als wat.

Van vertrouwen in toekomstige succesvolle innovaties is geen sprake. Neem kernenergie als voorbeeld. Daarop rust nog steeds een dom taboe. Machtige niet gekozen groeperingen in onze samenleving staan, wat innovaties op dit gebied betreft, op de rem. Tot schade van de gemeenschap, maar volop ondersteund door de meeste media. Evenmin wordt rekening gehouden met de mogelijkheid om straks CO2 om te zetten in nuttige grondstoffen. Ook deze innovatie zou in brede kringen zeer onwelkom zijn. Het zou immers het bestaansrecht ontnemen aan ontelbaar veel bedrijven en organisaties. Het zou een economisch technologische revolutie ontketenen en de mensheid bevrijden van het zware psychologische en financiële CO2-juk dat haar nu verplicht dingen te doen die zij vrijwillig nooit zou doen. Een soortgelijk effect zal optreden als het brede syndicaat van overheden en belangengroepen toe zouden geven dat invloed van CO2 op het klimaat toch echt klein tot verwaarloosbaar is.

Niet het klimaat maar de demografische ontwikkelingen zullen het probleem van deze eeuw vormen een probleem waaraan echter niets valt te verdienen en dus wordt overgelaten aan hulporganisaties.